Fálkinn


Fálkinn - 31.08.1956, Blaðsíða 7

Fálkinn - 31.08.1956, Blaðsíða 7
FÁLKINN Við fengum fyrsta skarþefinn af ósköpunura þegar Macdoodle, skoska vinnukonan okkar var handtekin af ítölsku öryggislögreglunni. Hún var flutt í fangabúðir fyrir utan Venezia, og ég komst brátt að raun um, að það var lítill vandi að smygla mat til hennar, og jafnvel að smygla henni sjálfri úr fangelsinu og inn í borgina heilan dag. Og þó var bráðlega skotið loku fyrir það. Síðdegis 28. október 1940 var hringt í símann heima. Ég tók eftir að mamma kreysti höndina utan um sim- tólið meðan hún hlustaði á það sem sagt var í símanum. Það var gríski sendiherrann sem talaði. ítalir höfðu ráðist á Hellas. Okkur var sagt að ganga frá helsta dótinu okkar strax og vera viðbúnar að stiga inn i sendi- herralestina, sem var á förum til Aþenu. Macdoodle var látin laus og fékk að fara með okkur. Næstu klukkutímana var allt á tjá og tundri. Við höfðum engan tíma til að sortera fötin okkar eða ganga al- mennilega frá koffortunum. Það sein- asta sem ég gerði eftir að við vorum komnar út og mamma og Macdoodle stóðu við dyrnar, var að hlaupa upp og kveðja herbergið mítt. Ég fór út á svalirnar og horfði yfir garðinn. Sólin skein og mér fannst óskiljan- legt, að kannske mundi ég aldrei sjá þennan stað aftúr. — Vertu sæll! hvíslaði ég. — Ég kem aftur, ein- hvern tíma! Svo hljóp ég út til hinna, og við lögðum af stað i þá fyrstu af okkar hræðilegu ferðum áleiðis til frelsisins. Margir úr gríska sendiráðinu og Minnie, gömul frænka mín, voru sam- fcrða okkur í lestinni. Minnie heimt- aði að fá að spila við mig, alla löngu leiðina til Beograd i Jugoslaviu. í Beograd fórum við i gríska lest, þar voru engin þægindi, og þá fjóra daga sem við vorum á leiðinni fengum við hvorki mat né vatn. Við vorum alveg eins og flóttafólk þegar við komum til Aþenu, og sjaldan hefir mér fund- ist jafn gott að koma í bað eins og í gistihúsinu, sem við fengum dvöl i þegar til Aþenu kom. Fyrst um sinn var svo að sjá, sem við mundum geta lifað nokkurn veg- inn eðlilegu lífi. Mamma leigði sér hús i Aþenu, og við fórum báðar að starfa að hjúkrun í einum spítalanum. Mamma hélt því til streitu að ég væri aldrei minna en þrjá tíma á dag undir beru lofti, og venjulega borð- uðum við hádegisverð í golfklúbbnum og fórum i golf á eftir. Fjölskyldan hittist á hverju kvöldi — ýmist i höilinni, hjá Georg II., eða heima hjá einhverjum okkar. Um það ltyti voru margir ættingjar okkar heima i Aþenu. Stríðið hafði rekið þá heim þaðan sem þeir voru, hér og hvar um Evrópu. Philip, þremenningur minn, núver- andi hertogi af Edinburgh, sem var sjóliðsmaður í breska flotanum og var á orrustuskipinu „Valiant", var hjá okkur fáeina daga. Aldrei hefi ég vitað mann sem var jafn áfjáður i að berj- ast. „Við skulum binda enda á þetta strið á tólf mánuðum," sagði hann. Fjölskyldan taldi þetta full mikla bjartsýni, en mér fannst tólf mánuðir vera 'heil eilifð. NÝR FLÓTTI í SPRENGJUREGNI. Vorið 1941, þegar við niamma höfð- um verið í Aþenu fjóra mánuði, var okkur tilkynnt að bráðum yrðum við að flýja. Aðvörunin kom hálfum mán- uði áður en við urðum að fara, og þess vegna vorum við betur undir flóttann búnar núna en i fyrra skiptið. Við höfðum gengið frá öllum okkar fötum og dóti í koffort og sendum það ásamt tryggðartröllinu Macdoodle um borð í grískan tundurspilii, sem átti að fara til Kritar. Sífelldar sprengjuárásir voru gerðar á borgina og síðustu næturnar sváfum við með handtöskurnar okkar við rúmstokkinn, svo að við gætum flúið fyrirvaralaust. Og eina nóttina i apríl hringdi sím- inn. — Það kemur bill og sækir ykkur eftir tiu mínútur, var sagt með karl- mannsrödd. — Þjóðverjar verða komnir í borgina eftir 24 tíma! Við klæddum okkur i flýti, tókum handtöskurnar okkar og fálmuðum okkur út úr húsinu, en þegar út kom var stjörnubjart. Bíllinn stóð fyrir utan og bílstjórinn ók eins og hund- eltur niður að höfn, en þar lá bresk sjóflugvél og beið okkar. Öll höfnin var eitt eldhaf. Hafði skipalest orðið fyrir sprengjum og drundi i loftinu af sprengingunum. Fjölskyldan stóð i hnapp og beið eftir að komast um borð i flugvélina. Við vorum þar 611, Frederika krón- prinsessa með börnin sín tvö, Sophiu tveggja ára og Konstantin fimm mán- aða, ásamt barnfóstrunni. Auk þess var þarna Katherine, yngsta systir föður míns, prins Georg afabróðir minn, sem við kölluðum Gamla Georg til aðgreiningar frá konunginum, og María frænka, hin franska kona hans. Konungurinn og Páll krónprins ætl- uðu að verða eftir i Aþenu. Ég trúði varla mínum eigin augum þegar ég sá Maríu frænku. Hún hafði ferðbúið sig í skrautlegan, rósóttan silkikjól og var með feikna barða- stóran hatt á höfðinu. Og i ól um hálsinn á henni var ljósmyndavélin. sem hún skildi aldrei við sig. Óþolinmóð hönd dró mig inn i flug- vélina, hreyflarnir drunuðu, og eftir augnablik vorum við komin á loft áleiðis til Krítar og frelsisins. Klukkan var fimm, er við rákum tærnar í bryggjuna í Soudaflóa og önduðum að okkur sjávarloftinu. Litlu krakkarnir orguðu og Fredika var að svipast um eftir stað þar sem hún gæti skipt á þeim og gefið þeim. María frænka rétti mér hattinn sinn. — Haltu á þessu, Sandra. Ég verð að taka mynd af þessu. Þetta er viðburður í veraldarsögunni. Á næsta augnabliki sáum við þýsku flugvélarnar nálgast. Sprengjunum rigndi niður kringum okkur, og grjót og mold gekk í gusum. Og gegnum sprengjuhvellina heyrðum við óp særðra manna er við flýttum okkur í næsta loftvarnabyrgi. Þar lögðumst við fyrir og sungum „Blindu mýsnar þrjár" á milli sprenginganna, til þess að reyna að róa börnin. Loks lauk þessum ósköpum. Óhrein og með heilu fyrir eyrunum eftir allan gauraganginn fórum við upp í bifreið- ar, sem fluttu okkur inn i land. Þetla varð hræðileg átta tíma ferð, og við urðum í sifellu að vera hlaupa út úr bilnum og leggjast, niður í skurðina meðfram veginum. Ég heyri enn grátinn í börnunum og ég sé enn Maríu frænku i silki- kjólnum sínum, sem nú var orðinn illa útleikinn. Hún var alltaf að biðja mig um að halda á hattinum sinum, því að hún þurfli að Ijósmynda svo mikla „veraldarsögu". VEGGJALÚSABARÁTTAN. Um kvöldið komum við á ákvörð- unarstaðinn — litið gistihús í jaðri á þorpi. Þar var vatn — og rúm. Við skriðum upp í og steinsofnuðum. Ég vaknaði eftir tveggja tima full- komið meðvítundarleysí. Mér var heitt og klæjaði i allan kroppinn. Ég kveikti á kerti — og kvaldi niðri í mér óp. Allt rúmið var lifandi. Nú var hafin ný orrusta, sem st(>ð þá átta daga sem við vorum i gisti- húsinu: baráttan við veggjalýsnar! Morguninn eftir vorum við 611 með rauða díla á andlitinu, höndunum og fótunum. Við klóruðum, okkur sjálf- um og við klóruðum hvert öSru og mösuSum um hvað við ættum'að gera við þennan ófögnuð. — Sápu! sagði ein. — Sapan er best, hún dregur úr kláðanum. — Terpentínu! rumdi í Gamla Georg. — Við verðum að ná i terpen- tinu! Við setjum skál með terpentínu undir hvern rúmfót. — En hvar eigum við að ná í þetta? spurði ég. Gamli Georg barði hnefanum í borðið. — Sandra! öskraði hann. — Þú verður að koma með mér inn í þorpið. Við verðum að ná i sápu og terpentínu. María frænka varð líka samferða inn i þorpið. Hún tók út bómullar- dúk í einu vefnaðarvöruversluninni i þorpinu og fékk saumakonuna á staðnum til þess að sauma handa sér eflirmynd Parísarkjólsins sem hún hafði verið í, en nú voru ekki nema Pétur konungur fékk um hríð landvist í Cairo með stjórn sína. Hér sést hann í veislu hjá Farúk, sem þá var í „makt og miklu veldi". MJÖLK f RUMIÐ. — Þegar þessi frú hefir drukkið moiiT;unkaffið sitt í rúminu, fær uppáhaldið hennar — sex vikna gaamll ljónsungi — mjólkurpel- ann sinn. Konan stundar þá atvinnu að temja ljón, og þess vegna vön að umgangast hættulegri skepnur en þetta. tætlur eftir af honum. Þessi kjóll varð mjög einkennilegur, og gerði þó saumakonan sitt besta. ÁSTFANGIN AF PHILIP. Á attunda degi fengum viS boS um aS verSa ferSbúin á ný. Nú áttum við að í'ljúga til Egyptalands. í Alexandríu áttum við mamma heima hjá góðu fólki, sem hjálpaði okkur um föt og peninga. Ég fór mjög gætilega með þann litla fatnað sem ég fékk. Ég hafði lært að meta hvers virði fatnaðurinn er. Ég hitti Philip prins og David Mil- ford Haven frænda hans i Alexandriu. Þeir höfðu fengið leyfi og ég var hrif- in af að sjá þá aftur. Ég gleymdi þvi alveg nokkra daga að nokkurt stríð væri til og sprengju- regnið á næstu grösum. Ég var með allan hugann við að skemmta mér með þessum frændum mínum. Oft var ég að velta því fyrir mér hvorn þcirra mér líkaði betur við. David hafði ansi fallegt nef, en nefið á Philip var fal- legra. Brosið á David var töfrandi, en þegar Philip brosti til mín dáleidd- ist ég. Og svo var Philip hærri. Við ókum oft langar leiðir i litlum sportbil, sem Philip hafði náð i. Við fórum í sjó og spiluðum tennis og dönsuðum langar, heitar nætur. Þeg- ar gengið hafði á þessu nokkra daga var ég orðin talsvert ástfangin af Philip, það verð ég að játa. Mér þótti skelfing leiðinlegt að þurfa að skilja við hann þegar við mamma fengum boð um að flytja til Cairo, en mikið varð ég glöð þegar cg sá brosandi, sólbakað andlitiS á honum á gistihúsinu i Cairo nokkr- um dögum eftir aS við vorum komnar þangað. Hvenær sem hann var laus fórum við í klúbbinn og dönsuðum þar eSa þá aS viS syntum, eða bara sátum og töluðum saman. Mér þótti mikiS fyrir því að við mamma urðum að fara til Port Said eftir aðeins hálfan mánuS i Cairo, og svo þaðan til Suður- Afriku. Ég varð hrærð er Philip kom á bryggjuna til að kveðja okkur. Smuls hershöfðingi hafði boðið allri grísku konungsfjölskyldunni að verða í Suður-Afríku þangað til styrjöldinni lyki og nú var Georg kon- lingur kominn i hópinn lika. Framhald í næsta blaði.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.