Fálkinn


Fálkinn - 07.09.1956, Blaðsíða 8

Fálkinn - 07.09.1956, Blaðsíða 8
FÁLKINN Frumsltógof uglornir *lrtIÐ sem drepum tímann á krám og *S kaffihúsum hittum stundum fólk, sem hefir frá ýmsu undarlega að segja. iStundum eru það sögur, sem berast krá úr krá, en þaS kemur líka fyrir, að maður heyrir menn segja, 'hálf- vegis í trúnaði, sögu sem er gifurleg og ótrúleg, að maSur segir hana blatt áfram ekki aftur. Þannig er því varið með frásögnina, sem ég ætla að festa á blað núna, og ef ég væri ekki svo auralaus að ég verð að ná mér í pen- inga, mundi enginn máttur á jörðu hafa getað togað söguna út úr mér. Það var aðeins tilviljun að ég lenti inni í þessari krá. Ástæðan var ein- göngu sú, að hún var næst garðinum, sem ég hafði verið að upplifa það í, að trúlofunarhringnum væri grýtt i andlitið á mér klukkutíma áður. Fyrst sat ég einn á bekk i þungum þönk- um, og sólin skein og fuglarnir kvök- uðu. Loks þoldi ég ekki þennan fagn- aðarsöng þeirra lengur. Ég þurfti að fá eitthvað sterkt til að jafna mig, og gekk inn í næstu krá. Þar var margt manna, en við eitt borðið sat einn maður sér. Hann leit upp, og af því að faann virtist ekki amast við mér tók ég glasið mitt og settist hjá honum. — Má ég bjóða yður glas: sagði ég. — Hvað viljið þér helst? Náunginn var órakaður og illa til fara, en hendurnar voru vel hirtar og maðurinn virtist kunna mannasiði. Hann mun hafa verið á fimmtugsaldri, en virtist miklu eldri við fyrstu sýn og stundum fór um hann skjálfti. Við töluðum saman um stund, en svo spratt ég upp og lokaði gluggan- um. — Ég þoli ekki að heyra þetta bölvað fuglatíst! — Jæja, er yður litið um fugla, sagði hann og tókst allur á loft. — Það er mér líka. Ég hata fugla. Það er komið mál til að faætta þessari heimskulegu fugladýrkun. Þetta eru ljótir, blóðþyrstir djöflar, og ekkert annað. Það eru þeir! Ég lét fylla glösin okkar aftur og hann drakk niður í hálft glasið i ein- um teyg. Svo setti hann það fra sér og rétti fram langar, grannar hend- urnar. — Litið þér á þessar hendur, sagði hann. — Ég var skurðlæknir einu sinni. — Já, það er svo sem auðséð, á þess- um höndum ... sagði ég. — Og ég hefði getað orðið frægur skurðlæknir, ef ekki hefðu verið bölv- aðir fuglarnir! Á ég að segja yður frá því? Ég hefi aldrei sagt neinum þessa sögu, en stundum finnst mér líkast og ég verði vitlaus ef ég næ henni ekki út úr blóðinu í mér, með þvi að segja einhverjum hana. Og hérna kemur sagan, eins og hann sagði mér hana: FYRIR 15 árum hafði ég nýlokið em- bættisprófi í læknisfræði, ég hafði náð góðu prófi og starfaði á sjúkra- húsi, meðan ég var að hugsa um hvernig ég ætti að kljúfa að fá sér- fræðinám sem skurðlæknir. Ég hafði jafnframt áhuga á hitabeltissjúkdóm- um og mig dreymdi um að stofna læknastöð í Afríku, eins og til dæmis Albert Schweitzer, eða i Vestur- Indíum, eða einhvers staðar þar sem ég gæti orðið að verulegu liði — og hjálpað fólki, sem var i neyð. Mér fannst ég vera eins og dýrlingur, sem hugsaði eingöngu um að gera öSrum gott. Og Molly trúSi á mig og öllu sem ég sagSi. Hún var hjúkrunarkona í spítalanum sem ég starfaSi i, og ekki minni hugsjónamanneskja en ég. Fal- leg var hún líka, og heit og lifandi eins og vormorgunn. ViS trúlof uSumst og ætluSum aS giftast undir eins og við hefðum efni á þvi. Molly setti ekki fyrir sig að bíða eftir mér — jafnvel þó að það yrði alla ævina. Svo var það einn daginn að við sátum og röbbuðum á litlu kaffihúsi skammt frá spítalanum, og þá skaut þar upp gömlum kunningja, Robert Fitzgerald. Við höfðum verið saman i skóla og ég hafSi ekki séS hann lengi. Hann hafSi alltaf verið hrókur alls fagnaðar, kannske meiri gleði- maður en góðu hófi gegndi, en sem vísindamaður var hann snillingur. Hann heilsaði Molly með mikilli hæ- vesrku — hann var ávallt fullkom- inn á yfirborðinu —• og sagSist hafa tillögu, sem viS skyldum ihuga. Mér fannst Molly ekki lítast vel á manninn, því að hún liafði sig lítið í frammi, en hugsaSi sem svo, aS þaS fálæti mundi hverfa er þau kynntust betur og hún gerði sér ljóst hve af- bragðs greindur og duglegur hann var. Og svo kom hann meS uppástungu sína. FaSir hans var dáinn, svo aS nú var hann orðinn ríkur maSur. Og þess vegna gat hann nú komiS í fram- kvæmd gömlum draumi er hann hafði átt lengi, sem sé að fara í tveggja ára rannsóknarleiðangur upp með Ama- zonfljóti. Nú var undirbúningnum áð mestu lokið. Sjálfur var hann grasa- fræðingur og ætlaði að safna efni í vísindarit, sem hann hugðist skrifa þegar hann kæmi heim. En leið- angurinn vantaði lækni, og hann taldi aS það væri gaman fyrir mig að taka þátt í ferðinni, úr þvi að ég hefði áhuga á hitabeltissjúkdómum. Og hann bauð mér kaup, sem var svo hátt að mig sundlaði, og allan ferða- kostnað greiddi hann sjálfur. Þetta þýddi blátt áfram það, að eftir tvö ár gæti ég komið heim sem efnaður mað- ur, aS ógleymdri ritgerðinni, sem ég gæti skrifað um það, sem ég kynnti mér í ferSinni. Molly virtist ekki sérlega glöS yfir þessu tilboSi, en þaS mun hafa veriS tilliugsunin um hinn langa viðskiln- að, sem olli þvi. En ég gekk að þessu. Fitzgerald virtist mjög ánægður yfir úrslitunum og skömmu siðar fór hann. Ég hafði haldið að það mundi auð- velt að sannfæra Molly um, að þetta væri mikill hvalreki og okkur báðum til góðs. En hún var mjög dauf í dálk- inn og grátbændi mig um að fara ekki. ÞaS mundi eySileggja framtíS okkar beggja, sagði hún. En ég heyrði ekki með þvi eyranu, fíflið. VIÐ lögðum upp hálfum mánuði síðar. Molly hagaði sér eins og hún þættist viss um að við mundum aldrei sjást aftur. En ég var hárviss um að ég væri að grípa besta tækifærið, sem mér byðíst á Iífsleiðinni. Fitzgerald lét sér mjög annt um mig, og eiginlega var ég hálfhissa á þvi hve hugulsam- ur hann var, þvi að á námsárunum höfðum við ekki verið sérstaklega góðir vinir. Það fyrsta sem ég gerði er við komum i höfn var að setja bréf til Molly á póst — ég hafði skrif- að henni á hverjum degi. Við unnum eins og þrælar að því að ganga frá öllum farangrinum, og svo einn morgun snemma lögðuni við af stað upp eftir þessu kvalanna fljóti, Amazon. Eftir tíu minútur hafði grænt frumskógavítiS gleypt okkur lifandi. En ég var viS bestu heilsu, talaSi viS alla frumbyggjana, sem indíánatúlk- ur okkar náSi til, spurSi þá um sjúk- dóma þeirra og lækningaaSferSir, safnaSi jurtum, gerSi teikningar og ljósmyndaSi. Ég komst yfir rann- sóknarefni, sem var einstakt i sinni röð. Og allt þetta gerSi ég meS Molly og sameiginlega framtíð okkar í huga, og hafði engan tima til að finna til þreytu. En öðru máli gegndi um Fitzgerald. Þegar við vorum komnir langt inn i land eftir sex mánaða ferðalag. var honum þrotið góða skapiS. Hann fékk blátt áfram æSis- köst, svo aS innfæddu burSarmenn- irnir urSu lafhræddir við hann. Stundum sat hann lengi og starði á mig og lýsti úr augunum á honum eins og ketti, en ef ég reyndi að tala við hann fór hann þegjandi burt. Nokkr- um dögum síSar náði hann i eins konar brennivín, sem indíánar brugg- uðu, og drakk frá sér vitiS og eySi- lagði allt sem hann náði til. Morguninn eftir fór hann inn í frumskóginn með innfædda fylgdar- manninum. Hann ætlaði að safna jurt- um og verða burtu i tvo daga. ÞAÐ var þetta kvöld sem ólánið byrj- aði, og eiginlega var upphafið það, að einn af burðarmönnunum okkar datt gegnum flatgluggann á þilfarinu og fékk taugaáfall. Ég fór inn i klefa Fitzgeralds frammi í skipinu til að ná i koníak handa manngarminum, en fann ekkert i skápnum. Þegar ég reyndi viS einn skápinn, sem virtist vera læstur, hrökk hurSin upp, og hrúga af blöSum valt fram á gólfiS. Þetta var heilt skjalasafn. Líkast og Fitzgerald hefSi haft meS sér hvert bréf og plagg, sem hann hafði fengið um ævina. Ég tróð bréfunum eins vandlega og ég gat inn í hillurnar aftur, en allt i einu rak ég augun i ljósmynd og bréf. Myndin var af Molly, ég átti aSra alveg sams konar i vasabókinni minni. Nú mundi ég um leið, að Molly hafði sagt mér, að kunningi hennar hefði tekið þessa mynd af henni löngu áS- ur en við kynntumst. Mig fór þegar

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.