Fálkinn


Fálkinn - 12.10.1956, Blaðsíða 5

Fálkinn - 12.10.1956, Blaðsíða 5
FÁLKINN Clifton Jones er og gerðist leikari en var settur á — Áhættupen- inga? — Já, þér verS- ið í áhættn alla ferðina. En þegar Monty frétti aS þér ættuS ekki að fá neina auka- borgun, sagSi hann: „Ef James er hæfur til þess ganga i einkennis- búningnum min- um, ætti hann að vera hæfur til að taka á móti laun- um mínum líka." Þér eruð á launa- skrifstofunni sjálfur, svo að þér vitið manna best hvað í þessum orðum liggur. Hann lók mál- hvíld og tók i höndina á mér. — Nú ætla ég að kveðja yður, sagði hann. — Ég fæ ekki tækifæri til þess seinna. Því að eftir að tjald- ið er dregið upp verðið þér að gleyma fyrir fullt og allt að þér séuð Clifton James. Ég óska yður alls góðs. Til hamingju! Ég setti upp alpahúfuna og við gengum inn i dagstofuna, en þar biðu hinir. Á þessu augnabliki var ég kom- inn í hlutverkiS. — Halló, Heywoodl sagði ég við hershöfSingjann og brosti sem snöggv- ast til hans, eins og Montgomery var vanur að gera. — Ég er viss um að yður verður vel ágengt í ferðinni, svaraði hers- höfðinginn. — Ég sé yður aftur á flugvellinum, sir! — Þakka yður fyrir, Heywood! FYRSTI ÞÁTTUR. Ég gekk niður stigann og út. ásamt aðjútanti minum, Moore höfuðsmanni. Þrír herbílar stóðu fyrir utan, og þarna hafði safnast saman talsvert af fólki, sem langaði til að sjá Mont- gomery. Ég gekk í hægðum minum að fyrsta bílnum, settist í aftursætiS, og þegar fólkið fór að 'hrópa húrra fyrir mér kom Lester og settist hjá mér. , — Þeir eru að hrópa húrra fyrir yður, hvislaði hann. — Heilsið þér fólkinu. GleymiS ekki hvað þér eruð. Ég heilsaði og veifaði og bílarnir runnu á stað og fólkið æpti af fögn- uði. Ég leit við, setti upp hrifandi Monty-bros og veifaði hinni frægu Monty-kveðju. I hvert skipti sem við urðum að biða eftir umferðaljósi veifaði og kallaði fólk til mín, og ég brosti og veifaði á móti. Ég var nærri því máttlaus í handleggnum er við komum út á flugvöllinn. Fyrir framan flugvélina stóðu marg- ir fyrirliðar frá Royal Air Force í röð, en ég sá þarna líka ýmsa hátt- setta foringja landhers og flota, og ég fékk svo mikinn hjartslátt, að mér fannst að allir mundu hljóta að taka eftir þvi. Ég þorði varla að standa upp og stíga út úr bifreiðinni, en þá rann það allt i einu upp fyrir mér, að það væri ekki James liðsforingi, sem þess- ir menn ætluðu að heilsa. Ég herti upp hugann, ýtti James frá mér og varð Monty. Og uppfrá þvi augna- bliki var James gleymdur, framkoma Ástralíumaður, en ílentist í Englandi . Hann fór í stríðið sem sjálfboðaliði launaskrifstofu hersins í Leicester. min var svo eðlileg að engan gat grun- að neitt. Ég steig út úr bifreiðinni og brosti, og siSan gerSi ég liðskönnun á her- deildunum, sem þarna voru staddar, og Heywood með luér. Allir heilsuðu og ég heilsaði, og allt gekk slysalaust. Svo sneri ég mér að flugáhöfninni og heilsaði flugstjóranum. — Hvað segið þér til, Slee? Haldið þér að við fáum gott veður? Þetta voru fyrstu orðin sem ég sagði opinberlega, en engum datt annað í ihug en það væri Monty, sem talaði. — Það held ég, sir, sagði hann. — Veðurspáin er agæt. — Gott! Afbragð! sagði ég, en það var Monty vanur að segja. Ég fór inn í flugvélina ásamt Hey- wood hershöfðingja og Moore höfuðs- manni, og flugvélin létti en hersveit- irnar lyftu byssunum. Ég andaði vel frá mér þegar ég hafði komið mér fyrir í sætinu. — Hvernig finnst yður þetta? spurði hershöfðinginn. — Það er alls ekki bölvað svar- aði ég. — Jæja, ekki er það á ySur aS sjá. En ég skal hugga yður, því að mig grunar að nú muni yður langa í tóbak. — Já, það verð ég aS játa. — En nú eruð þér laus og liðugur næstu sjö tíma. Eigi aS síSur verSum við aS fara gætilega. Hann bauð inér vindling, og setti bikarinn af hitaflöskunni fyrir fram- an mig. — Það er engin þörf á þessu, sagSi ég. — Ég er ekki loftveikur. — Ég veit þaS, en þér getiS notaS þetta sem öskubikar. Þér verSið að muna að Montgomery reykir ekki. — Askan gæti verið frá yður. — Haldið þér aS mér dytti i hug að reykja, ef ég væri í flugvél meS Montgomery? Það væri óhugsandi. f GIBRALTAR. Flugferðin gekk ágætlega. Heywood og Moore tóku báSir tillit til þess, aS ég var ekki upplagSur til skrafs, þeir vissu jafnvel og ég sjálfur aS allt var á ringulreiS i hausnum á mér. Hvernig mundi þessu reiSa af? Allt hafði gengið að óskum á flugvellinum i London, því að þar gerðist allt svo fljótt og þetta fór fram síðdegis eftir að fariS var aS skyggja, en hvernig mundi fara i Gibraltar í glaSa sól- skini? Og innan um fréttasnata, sem athuguSu mig í krók og kring. Ég sárkveiS fyrir, þaS segi ég aiveg satt, en jafnframt strengdi ég þess heit að duga eða drepast. Gera mitt besla og láta forsjónina um hitt. Við nálguðumst suðurodda Spánar og loks sá ég hinn fræga tind bera viS himin. ViS vorum komnir til Gibraltar og vélin lækkaSi sig i stór- um hringum og við lentum. — Gleymið ekki að það er áríðandi aS sem flestir sjái yður, hvíslaSi Hey- wood þegar vélin nam staSar. — Og veriS ekki hræddur, ég skal halda mig fyrir aftan yður. Ég steig út og heilsaSi brosandi og alúSlega er ég gekk niSur landgang- inn. Ég veifaSi hendinni eins og Monty og spurSi foringjana sem næst- ir stóðu: — Er Foley hér? — Já, hér er ég, svaraði maður í majórsbúningi og gekk fram og heils- aði mér. — Gott, sagði ég. — ViS skuluin aka í landstjórabústaðinn. Foley majór fylgdi mér að næstu bifreið, og þegar ég var sestur sagði ég glaðlega: — Þetta var verulega góS ferS. Blæjalogn alla leiS. ViS ókum göturnar i Gibraltar. Foley og ég í fyrstu bifreiSinni, Hey- wood i öSrum og lögreglufulltrúi i þeim þriSja. Ég vissi að Foley var öllum hnútum kunnugur, þvi að það var hann, sem hafði undirbúiS allt undir hemisóknina, en bilstjórinn og vopnaSi maSurinn, sem hjá honum sat, sperrtu eyrun og hlustuðu, svo aS vissast var aS fara varlega. — Hvernig líður landstjóranum? spurSi ég. — Hann er við bestu heilsu og hlakkar til að hitta yður aftur. — Já, mér finnst alls ekki langt siðan við vorum saman á herskól- anum. Þarna var troðfullt af Spánverjum á götunum, sem horfðu á okkur er við ók'um fajáj og mér var ljóst, að ýmsir þeirra væru snuðrarar, sem mundu koma fréttum af gestakomunni sam- stundis til Berlinar. Okkar eigin menn höfSu bæSi veriS forvitnir og forviða. Ég gat hugsað mér að þeir segðu: Monty! Hvern þremilinn er hann að vilja hér? Á innrásin ekki aS verSa frá Dover? Alls staðar voru hermenn, þvi að fréttin um aS Monty væri kominn til Gibraltar 'hafSi breiðst út eins og eldur i sinu, og alla leiðina í bifreið- inni var veifaS og hrópaS: Good old Monty! Og ég heilsaSi og veifaSi á móti. Og samtimis hélt ég áfram aS tala viS Foley. Við töluðum um hafnar- mannvirkin og sögu Gibraltars, og loks komumst við á leiðarenda og námum staSar fyrir utan landstjóra- bústaðinn, og þar voru göturnar þétt- skipaSar fólki. „ÞÉR ERUÐ MONTY!" VarSsveitin lyfti byssunum um leiS og ég steig út úr bifreiðinni, og hár maður og reisulegur kom á móti mér. ÞaS var sir Ralph Eastwood hers'höfð- ingi, landstjóri í Gibraltar. Hann rétti mér höndina brosandi og sagði: — Halló, Monty! Gaman að sjá þig aftur! — Hvernig liður þér, Rusty? sagði ég og tók fast í höndina á honum. — Þú lítur vel út. — Það gerir þú líka. Hvernig gekk ferðalagið? — Ágætlega. ÞaS var ómögulegt aS hugsa sér betra veSur. Ég tók undir handlegginn á honum eins og kunningja mínum og viS gengum hægt upp aS dyrunum. Á leiS- inni sagSi ég svo hátt, aS athugulir áhorfendur gátu vafalaust heyrt þaS: — Meðan ég man, Rusty — Basil bað mig fyrir kveSju til þin. Þú hefir eflaust heyrt aS hann hefir fengiS 23. 'herdeildina? Ég er viss um aS hann reynist vel. Hann veit hvaS hann syngur, og er mjög ánægSur meS breytinguna á hernaSaráætlun- inni. Sir Ralph fór meS mig inn og áfram inn í skrifstofuna sína. Hann léit vandlega kringum sig i ganginum og lokaSi dyrunum vandlega. Svo settist hann starði á mig. Smám saman varð andlitið eitt bros, og hann stóð upp og tók fast í höndina á mér. — Það liggur viS að ég trúi þessu ekki, sagði hann. — Þér eruð blátt áfram undraverður. Hann sneri mér og horfði á mig frá öllum hliðum. — Þetta er óskilj- anlegt, sagði hann. — Þér eruð hreint og beint Monty. Ég hefi þekkt faann árum saman, en þér eruð svo likur honum, að mér datt snöggvast i hug áðan, að 'hann hefði breytt áætluninni og komiS sjálfur. — Það gleður mig að þetta skuli hafa tekist svona vel. — Svona vel! Yður tókst meistara- lega! Það fór verr hjá mér. Hvernig tókst mér leikurinn? — Afbragðs vel, svaraði ég. — Finnst ySur þaS? Ég var skrambi hræddur fyrst i staS. En þér voruS ágætur, ég hefi aldrei á ævi minni séS mann leika jafn vel. Má ég bjóða yður vindling? — Ég vildi óska að ég þyrði, en Monty reykir ekki. Hugsum okkur aS einhver sæi mig inn um gluggann. — Ég gleymdi því. Þér verðið að hafa gát á mér, svo að ég hlaupi ekki á mig aftur. Hann sagðist hafa látið búa herbergi handa mér, svo að ég gæti haft sem best næði meðan ég stæði við i Gibraltar, því að bærinn væri fullur af fójki, sem ekki væri treystandi. Svo lét hann kalla á Foley og bað hann um að fylgja mér upp. Þegar við vorum komnir inn í her- bergið og hann hafSi læst dyrunum, sagði Foley: — Til hamingju, James! Þetta var glæsileg sýning, hún fór fram úr öllum vonum. Sir Ralph er afar ánægður, og hann hefir fulla ástæðu til þess. Svo fór hann frá mér og sagSi aS niér mundi verSa færður morgunverð- ur von bráðar. Brytinn, sem forðum hafði verið vikaþjónn hjá Monty hafði beðið um að fá að færa mér morgunverðinn sjálfur, en ég þorði ekki að tala við hann, svo að ég sett- ist við skrifborSiS og sneri bakinu aS dyrunum. Þegar hann kom inn lét ég sem ég væri niðursokkinn í einhver skjöl, og sagði ekki annað en .,Þökk fyrir" er hann setti bakkann á borð- ið. Hann fór út og var auðsjáanlega vonsvikinn. Framhald í næsta blaði. Amerikumaður hefir smiðað nátt- borðslampa, sem slokknar undir eins og fyrstu hroturnar heyrast frá mann- inum i rúminu.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.