Fálkinn


Fálkinn - 12.10.1956, Blaðsíða 11

Fálkinn - 12.10.1956, Blaðsíða 11
FÁLKINN 11 LITLA SAGAN Seinn að hugsa BORDEN reyndi að leyna því hve liræddur hann var þegar þeir komu á járnbrautarstöðina. Hann benti manninum, sem með honum var, afS setja frá sér töskurnar. „Hann bíður þín við blaðsöluna," hvíslaði hann. „Flýttu þér!" „Ég kann ekki við þetta," sagði Joe Vaughan dræmt. „Hvers vegna vel- urðu þér svona mikinn umferðastað, eins og stöðina?" „Ég hefi ekki -valið hana, kjáni." Borden kveikti i vindlingi og rýndi á fólkið við blaðsöiuturninn. Hrað- lestin gat komið á hverri stundu, og hann kunni ekki við allt þetta fólk. Maður gat búist við því versta, þegar maður reyndi að fara kringum nýju tolllögin. „Ég hefi sagt þér, að þetta verður í síðasta sinn. Best er að hætta hverjum leik þá hæst fram fer ... Farðu nú." „Hvers vegna ferðu ekki sjálfur og sækir það?" „Ég má til að vera á verði hérna. Eftir hverju biðurðu?" Joa Vaughan fór. Hann gerði alltaf það sem hann var beðinn um — á endanum. Einn af þessum flónum, sem skrifar konunni og krökkunum bréf á hverju kvöldi, hugsaSi Borden með sér. Og þetta átti að heita fjölleika- maður! Ef illa færi ætlaði hann að laumast burt frá félaga sínum, og ef vel gengi ætlaði hann að hverfa Hka, án þess að borga félaganum ágóðahlut. Borden var séður. Hann vissi að það var • ekki hættulegt að reka kókain- smyglun, ef slattarnir voru ekki svo stórir að þeir vektu athygli. Og svo varð hann að hafa ástæðu til að vera á sifelldu ferðalagi. Og þeir höfðu ástæðu. Þeir sýndu sig á fjölleikahúsum og skiptu um verustað tvisvar í viku. í nærri því tvö ár höfðu þeir ferðast milli borga í Belgiu og sýnt sig á fjölleikahúsum. — Borden og Vaughan, fimleika- menn. Borden hafði komið upp blómlegri smyglaraverslun þessi árin. Ofur ein- falt. Hann keypti lyfið og seldi það fyrir hundraSfalt verð. Og hingað til hafði Vaughan fengið hiut af ágóS- anum. Nú sá hann Joe Vaughan koma. Hann sá á svip hans að allt var i lagi. — Hraðlestin brunaði af stað með þá báða innanborðs. Borden stóð upp til að ná töskunni sinni. Þær voru alveg eins, hans og Vaughans, þvi að þeir notuðu þær stundum á sýning- unum. Borden varð að lita á merki- spjaldið til að sjá hvor taskan væri hans. Hann opnaði töskuna og tók upp stórt glas með ávaxtasalati. iÞriðji farþeginn í klefanum brosti er hann sá flöskuna. „Skál!" sagði hann og hló að fyndni sinni. Borden hrökk við. „Mér veitir ekki af þessu eftir að hafa sýnt i heila viku." Hann hló. „Svo að þ ér eruð fjölleikamaður?" „Já, við erum fimleikamenn og höf- um sýnt á Casino." Hann ýtti upp dyrunum og fór fram i náShúsiS. Þeg- ar hann kom aftur var ávaxtasalts- fiaskan full af kókaíni. Hann lagSi hana i töskuna. Nú þóttist hann ör- uggur, þetta bragS hafði aldrei brugð- ist. Hann fór að tala við manninn. Joe Vaughan sat i hinu horninu og var að lesa i blaði, uns þjónninn kom og sagði að miðdegisverður væri til reiðu í matarvagninum. Hann lét þá tala saman en fór sjálfur út til að borða. Hann var ekki fyrir löngu á burt en Borden brá i brún. SíSustu þrjátiu tímana höfðu allar lestir ver- ið stöðvaðar og tollmenn rannsakað þær hátt og lágt. Litli maðurinn trúSi Borden fyrir þvi, að hann væri fyrr- verandi tollmaður og hefði verið kvaddur til að hjálpa til við þessa skoðun. Borden varð órótt: „Hvað á þetta tilstand að þýða?" „Það er út af eiturlyfjunum. Þeir ætla að reyna að stöðva smyghmina frá stóru efnagerðunum." „Skyldu þeir — hafa augastað á nokkrum sérstökum smyghirum? Þeir fara varla að ónáSa okkur, almenna farþega, út af þessui" „Þeir rannsaka hvern einasta far- þega við iandamærin. Þeir álíta að ýmsir sölumenn séu við þetta riðnir. Menn sem ferðast mikið." Borden reyndi að segja eitthvað. „Þeir verða vonandi ekki mjög lengi að þessu?" Maðurinn yppti öxlum og fór að tala um eitthvað annað. Og Borden reyndi að hugsa. Eftir stutta stund mundi lestin fara að hægja á sér og staldra við á stöðinni, og tollmenn- irnir koma og fara að gramsa í far- angrinum. Þegar þeir kæmu að tösk- unni hans ... nú hækkaði á honum brúnin og hann brosti. Vaughan var í matarvagninum — og vissi ekki hverju von var á. Borden stóð upp og opnaði báðar töskurnar. Hann var ekki nema sekúndu að skjóta flösk- unni í tösku Vaughans og Ioka þeim báðum. Vaughan var að visu seinn að hugsa, en honum mundi þó bregSa er tollmaSurinn opnaSi töskuna og sæi flöskuna. Honum stóð á sama um Vaughan, hann ætlaði ekki að hitta hann aftur. Hann vildi ekki láta á sér sjá, að hann þyrfti að flýta sér. Kveikti i vindlingi og henti ehlspýtunni. En hann vildi ekki eiga neitt á hættu. „Ég ætla að fara og líta eftir honum kunningja mínum," sagði hann við manninn og fór fram i ganginn. Hann gekk gegnum endilangan matarvagninn án þess að koma auga á Vaughan. Þess vegna' hélt hann áfram alla vagnaröSina og leit inn i hvern klefa. Kannske hafði Vaughan farið inn í snyrtiklefann og þeir far- ist á mis? Og það reyndist rétt. Þegar Borden kom aftur í klefann sinn, sat Vaughan þar i sínu horni, og var að lesa i blaðinu. „Ég hitti gamlan kunningja frá Birmingham," sagði Borden við hann. „Við ætlum að fá okkur slag. Viltu verða með?" Hann beið, þó að hann vissi um svarið. Vaughan hafSi ekki gaman af aS spila. Hann var of seinn aS hugsa. „Jæja, við sjáumst þá síðar." Borden tók töskuna sína af hillunni og fór út í ganginn. Hann vildi kom- ast sem lengst frá Vaughan. Hann var vís til aS gera uppistand, kjáninn sá. Borden var hróðugur yfir kænsku sinni og fékk sér pláss framarlega í lestinni. Hann var enn hinn kátasti er klef- . inn var opnaður og tveir tollmenn komu inn. Hann rétti þeim vegabréfiS sitt brosandi, en fölnaSi skyndilega er annar maðurinn fór að róta í dót- inu i töskunni hans, og tók upp flösk- una með ávaxtasalatinu. Tollmaður- inn skoðaði enska miðann, skrúfaði NYIR TÍMAR, NY SNÍÐ. — Lanvin Castillo hefir ekki enn sagt skilið við boleroinn, sem undanfarið hefir verið í tísku. Hann hefir búið til falskan bolero á þenna fallega sevíot- kjól. Fer það vel við prinsessusniðið. Samkvæmt rannsóknum sem UNBSCO hefir látið fara fram, aðal- lega í Bandaríkjunum, deyja tvöfalt fleiri feitir menn en magrirúr h.jarta- sjúkdómum, heilablæðingu og nýrna- veiki. Qg úr sykursýki deyja ferfalt fleiri feitir en magrir. Þessar tölur cru eftir skýrslum amcrísku líftrygg- ingafélaganna. Erbent á að íitan sé miklu hættulegri i Bandaríkjunum en annars staðar, því að menn hreyfi sig svo litið þar. Améri'kumenn noti ekki fæturna nema þeir megi fil, þeir aki i bíl og noti lyftur en ekki stiga. -— Kyrrsetiirnar gera fitusýkina eún hættulegri en hún væri ella. Með 10% yfir meðalþyngd fjölgar dauðsföllun- um um 20%, en með 20% yfir meðal- þyngd fjölgar dauðsfölhinum um 40%, miðað við sömu aldursflokka. lokið af flöskunni og gretti sig. Rétti svo ih.in.um. tollmanninum flöskuna. „Komið þér með okkur!" sagði tol1- maðurinn höstugur. Nú greip 'skelfingin Börden. Hann ætlaði áð hrópa: i.Það er ekki satt! Þeir hafa ekki tekið þetta úr minni tösku. Hvernig gat flaskan komist í töskuna?" Lestin brunaði áfram og' Joe Vaughan hélt áfram að lesa í blaðinu. Það þurfti mikið til að trufla mann, sem var jafn seinn að hugsa og hann var. Þegar hann hafði heyrt fólkið í matarvagninum tala um aukaskoð- unina, sem fraiu ælti að fara, hafði haiin undir eins skilið hvernig félaga hans mundi verða við. Hann varð ekkert hissa þegar hann fann kókaín- flöskuna í töskunni sinni. En hann gat ekki sett hana í hina töskuna aft- ur, því að hún var læst. Af manni sem er seinn að hugsa að vera, var hann samt ekki verri en svo, að hann hafði skipti á merkiseSlunum á töskunum. * Þetta fallega víða pils er búið til úr nýju efni, sem heitir Lilien. Það er ekki ofið, það má aldrei strjúka það, enda bögglast það ekki. Það er helm- ingi" léttara en bómull, í stuttu máli það hefir alla kosti til að bera. Hvíta blússan er baklaus. GREIÐSLA OG SKRAUT. — Vel valinn skrautgripur setur oft smiðs- höggið á fallega greiðslu. Fagur hring- ur og glitrandi eyrnalokkur breyta oft faílegu hversdags hári' í fagra kvöldgreiðslu. Efst og neðst eru nýar haustgreiðslur sem frakkar kalla „romance". Þær falla mjúkt og eðli- lega og er auðvelt að halda þeim við. I miðið. hin gamla sígilda, með hnút í hnakkann.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.