Fálkinn


Fálkinn - 02.11.1956, Blaðsíða 4

Fálkinn - 02.11.1956, Blaðsíða 4
FÁLKINN Umberto uppgjafakonungur lifir góðu lífi í Portúgal og saknar einskis. *l fMBERTO, sem bar konungsnafn ^*- í ítalíu í nokkrar vikur, hefir lent í Portúgal eins og fleiri útlægir þjóðhöfðingjar. Hann er orðinn 52 ára og unir sér vel í útlegðinni, enda hefir Jiann nóg fyrir sig að leggja, svo að hann hefir ekki þurft að lenda í braski til að hafa ofan af fyrir sér eins og útlagarnir frá Balkan. Því að Victur Emmanuel, faðir hans, átti stórfé i bönkum erlendis. — Fyrir nokkru náði útlendur blaðamaður tali af Umberto og segir hann hér frá daglegu lífi konungsins. — AJlt var á ringulreið þegar ég missti rikið, segir Umberto dapur við blaðamanninn. Ég átti ekki i mörg hús að venda er ég fór úr landi. Það yarð úr að ég fór til Portúgal. Til allrar hamingju, því að hér er töfr- andi land og vingjarnlegt fólk. Svo tekur konungurinn málhvíld og kveikir sér i vindlingi, en ég nota tækifæriS til að líta kringum mig á meðan. Húsgögnin eru notaleg, kJædd Jjósu damaski, skrautlegir kilir blasa við i bókaskápnum og skraut- legur arininn er lokkandi að sitja við á köldu vetrarkvöldi. Það er ekki hlaupið að þvi að ná tali af konunginum. Konunglegt fólk veitir aldrei viðtöl, og Umberto telur sig konung og heldur því fram að hann hafi aldrei sagt af sér. Hann hefir lýst yfir þvi að lýðveldið ítalía sé lögleysa. Hann hefir hirS um sig eins og í Róm og vill láta ávarpa sig „Yðar hátign!" Ég baS því um áheyrn en ekki viS- tal. Fór til hirSmarskálksins, II Marchese Graziani, glaSklakkalegs ná- unga, sem var nýlokinn við að nudda stýrurnar úr augunum eftir miðdegis- blundinn. Það var ekki um að villast að hann var konunglega sinnaSur — þrjár stórar myndir af Umberto blasa viS í litlu stofunni hans. „Jæja, svo yður langar til að hitta konunginn? Hveir veit nema það tak- ist." Og daginn eftir komu skilaboð um, að Umberto konungur gæti talað viS mig eftir klukkan hálfellefu. HúsiS hans heitir Villa Italia og stendur í fiskiþorpinu Cascais, nokkrar milur fyrir utan Lissabon. Það er með rjómagulu tígulþaki og dökkblá clematisblóm sjást í þéttum skúfum yfir múrvegginn kringum garðinn. Ef til vill er þetta full við- hafnarlítill bústaSur Jianda manni, sem hefir vanist skrautsölunum í Kvirinalinu í Róm, og fyrir jafn rikan mann og Umberto er. En þaS er sagt aS hann gefi mikiS fé til liknarstarf- semi í kyrrþei, í staS þess að nota það til eigin þarfa. Hvítklæddur ítalskur þjónn, sem lítur út eins og greifi — að minnsta kosti — opnar hliðið og ég er beðin «m að skrifa nafn mitt i gestabókina. Svo er ég leidd inn i næstu stofu, og þar situr aðjútant konungsins. Þetta er smekkleg stofa: gullofin glugga- tjöld og stólaáklæði, kínverskt postu- lin og persneskir dúkar. Á veggjun- um hanga myndir af ættfólki kon- ungs. Aðjútantinn brýnir fyrir mér að ég megi ekki skoða þetta sem viðtal, þó að konungurinn vilji tala við mig. Hann biður mig um aS forSast aS tala um stjórnmál og spyr að lokum hvaða mál ég vilji helst tala. Konungurinn talar ýmsar tungur og ég kýs ensku. Og svo eru dyrnar opnaSar aS saln- um konungsins. Hann lítur einkar vel út og brosir alúðlega. Hann er í ljósgráum fötum og jakkinn einhnepptur, silkiskyrtan með daufum röndum, slifsið dökk- blátt og skórnir líka. Hendurnar eru fallegar og sólbakaðar og engan hring Iiefir hann nema giftingarhringinn. „Ég vona að ég hafi ekki sagt yður að koma fyrr en yður var þægilegt," segir hann, „en ég á aS fara i brúS- kaup seinna i dag og hefi auk þess margt fleira að hugsa einmitt núna, því að ég ætla til Sviss með dætur rhínar eftir tvo daga. Konan mín er þar hja drengnum okkar." Konungur víkur ekki nánar að þessu, en ég veit að drottningin er í Sviss að staðaldri til þess aS geta verið nærri góðum augnlækni. Hún er ekki góð í augunum. Hún var nærri því orðih blind um tima, en er betri núna. Umberto, síðasti konungur ítalíu, sat stutt í hásætinu. Fyrst var faðir hans rekinn og Umberto fékk völd, meðan þingið var að samþykkja að ítalía skyldi verða lýðveldi. Nú lifir Umberto í allsnægtum í Portúgal, því að nóga á hann peningana. „ViS erum Jíka að ráSgera aS fara í stutta heimsókn til Mdríu Piu dóttur minnar i Versailles," heldur hann áfram. .,Var það ekki i fyrstu skemmtiferS- inni á „Agamemnon" i fyrra, sem hún liynntist mannsefninu sínu?" skýt ég fram í. „Ekki beinlínis," svarar konungur- inn. „ÞaS hefir veriS augljóst •mál í mörg ár að Maria Pia og Alexander prins mundu verða Iijón. Og þegar hún var orðin tvítug var ástæðulaust að biSa lengur." Maria Pia og Alexander prins af Jugoslavíu eru enn umræðuefni í Cascais, eSa réttara sagt brúðkaup þeirra. Kannske hefir það ekki verið jafn stórfenglegt og brúðkaup Um- bertos sjálfs, sem stóð i sex daga í Róm árið 1930. En í brúSkaupi Mariu Piu voru 2500 gestir, þar af 120 af konungsættum. Og allir ítalir sem til náðist í Lissabon voru boðnir daginn áSur — lirukassamenn, götusalar og bílstjórar. BrúSguminn sómdi sér vel og brúðurin var með perlufesti frá móSur sinni og demantakoffur frá pabbanum. Umberto talar um Cascais og segir: „Allir voru aS segja viS mig aS ég yrSi aS setjast aS i Estoril. En þar er lúxuslíf og ýmsar tiktúrur í um- gengni. Ég kann betur við mig hérna í fiskimannaþorpinu. Annars var það frænka mín, Maria Pia, siðasta drottn- ingin í Portúgal, sem stofnaði Estoril, vegna heitu baSanna, sem þar eru. Þarna hafa upprunalega veriS róm- versk böð. Svo var reistur spilabanki ; Áður en elsta prinsessan, Maria Pia giftist, hafði Umberto boð fyrir 2500 manns í Estoril. Konungshjónin sjást til hægri að bjóða gestina velkomna og er drottningin með gilda ennisspöng alsetta brilliöntum. Til vinstri eru brúð- hjónin, Alexander prins og Maria Pia með ennisspöng, sem faðir hennar gaf henni. Í: Þetta eru konungshjónin og börn þeirra þrjú. Drottningin, Marie-José er lengstum í Sviss, undir hendi augnlæknis. Börnin eru (frá vinstri): Gabrielle prinsessa 15 ára, Victor Emmanuel krónprins 18 ára og Maria Pia 21 árs. Yngstu prinsessuna, Beatrice, vantar á myndina.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.