Fálkinn


Fálkinn - 02.11.1956, Blaðsíða 6

Fálkinn - 02.11.1956, Blaðsíða 6
FÁLKINN FRAMHALDSGREIN. 1. Nítjdn dr meí Ali Khon Það er ekki stúlka, sem um er að ræða, því að engin kvenvera hefir verið svo lengi með honum, heldur er það Emrys Williams, sem var trúnaðarmaður, lífvörður og bílstjóri Alis i 19 ár. En þá gafst hann upp. Hér segir hann fróðlega sögu af ævintýrum Alis. Ég hafði þekkt Ritu Hayworth í eina mínútu þegar hún spurSi mig formálalaust: — Hvernig er hann eiginlega, þessi pabbadrengshúsbóndi ySar? ViS vorum i Beauvalion, á franska Rivieranum. Rita var í léefts-„shorts" og ei*malausri, fleyginni treyju, og ég var í gamalli skyrtu sem lafSi utan á brókunum, og meS slitna ilskó. Meðan ég ók hinni fögru Ritu i opna bilnum í fyrstu heimsóknina til húsbónda míns, útmálaði ég alla hans miklu mannkosti. — Miss Hayworth, sagði ég, — yður skjátlast hrapalega. Hann er enginn pabbadrengur. Hann er fríður og heill- andi og gjafmildur — og hann er bráSduglegur kaupsýslumaður, sem elskar starfið starfsins vegna. Rita starði á mig stórum augum og hvíslaði: — Haldið þér áfram — segiS þér mér betur frá honum. Þessar fimmtán mínútur, sem verið var að aka út í höll AIis, „l' Horizon" rak ég öflugan auglýsingaáróSur til þess að varpa sem fegurstu ljósi á húsbónda minn i augum kvikmynda- dísarinnar. Þegar ég hafði talað út sneri Rita sér að mér og sagði: — Ég hafði ekki hugmynd um, að þetta væri svona mikill maður. En frá þessu augnabliki var áhugi hennar á Ali vakandi. Ali prins hafði hitt Ritu kvöldið áð- ur í samkvæmi sem ameríska hefðar- frúin Elsa Maxwell hafði haldið. Og nú hafði hann boðið Ritu að koma og skoða húsið sitt. Ég hefði getað sagt Ritu fleira, til þess að gefa henni fullkomnari mynd af húsbóndanum, þessum ævintýra- manni, sem ég hafði unnið hjá i nítján ár, sem þjónn, bílstjóri, lífvörður og vinur. Á þessum nítján ólgandi árum hafði ég kynnst Bing Crosby, Cole Porter, hertoganum af Kent, hertoganum og hertogafrúnni af Windsor, Carol Rúmenakonungi og fjölda af öðru frægu fólki. Ég hefi staðið við hlið prinsins í stórum samkvæmum, ég faefi séð kon- ur töfrast og tryllast af þokka hans, orðkyngi og fyndni. Ég hefi séð þær svo að segja fleygja sér um hálsinn á honum — án þess að verða nokkuð ágengt. Hefðarfrú ein lýsti þvi svo: — Hans tign hefir undravert lag á að láta konu finnast, að hún sé eina eftirsóknar- verða konan i heiminum. — Og ég held að þetta sé rétt. Á VEÐREIÐUM FÓTBROTINN. Ég faefSi getað sagt Ritu frá þvi hve sólginn hann var í allar hættur. Og um leið hefði ég getað sagt henni frá því mikla starfi, sem hann faefir unnið, til að bæta lífskjör milljóna múham- eðstrúarmanna. Ég hefði lika getað sagt henni frá tiltektunum hans, hvað honum gat dottið í hug að gera upp úr þurru. Ég faefSi getaS sagt heuni að veð- hlaupahestar eru hans líf og yndi. Einu sinni er hann lá í rúminu eftir að hafa beinbrotnað á átta stoðum í skíðaferð, sneri hann sér að mér og sagði: — Daffy, þú verður að haga svo til að ég komist til Englands á morgun á veðreiðarnar. „Palestina" min á að hlaupa. — Yðar tign, sagði ég, — læknirinn faefir sagt að þér verSiS aS liggja i rúminu i mánuS. Þér hafiS ekki legiS nema einn dag meS fótinn i spennu. En hann barSi hnefanum i rúm- stokkinn. — Ég skipa þetta, Daffy! Þú verSur aS sjá um aS viS komumst á morgun! ÞaS dugSi ekki að deila við dómar- ann. Þegar hann hefir tekiS eitthvaS í sig, er ekki úr því aS aka. Mesti vandinn var aS fara á bak viS lækn- inn, sem bjó í höllinni, til aS hafa gát á faonum. Ég simaði til flugmanns prinsins i London og bað hann um að koma undir eins til Cannes. Og svo fór ég þangaS meS Kerim, elsta syni AIis og keypti tíu mctra af lérefti og tvo langa stálteina. Þegar viS komum til baka laumaðist ég upp i svefnherbergiS mitt og bjó til sjúkrabörur faanda prinsinum. Morguninn eftir fékk ég lcðan hjólastól Aga Khans, og er ég hafði tekið sætin úr bílnum ók ég sjúkrastólnum inn i hann og fór svo út á flugvöllinn. Við lentum í London eftir talsvert ruggandi flug, tveimur tímum áður en veSreiðarnar áttu að byrja. Þegar ég bar prinsinn á bakinu út í bilinn sagði hann: Daffy, nú verð- urðu að aka eins og fjandinn sé á hælunum á þér! Það varð ógleymanlegnr dagur: Við fengum leyfi til að aka sjúkrastólnum rétt að markalínunni. Þegar hestarnir nálguðust varð prinsinn svo ákafur aS litlu munaði aS hann hoppaSi út úr stólnum, og ég varð að halda i hann i margar mínútur. „Palestína" varð fyrst í mark. Þegar tilkynnt vár að Palestína hefði sigrað heimtaSi prinsinn aS sér væri ekiS í hesthúsin. Það var heitt þennan dag og ég var staðuppgefinn. En við flugum til baka til Parísar um kvöldið. A FERÐ FIMM DAGA f VIKU. Ég hefði líka getað sagt Ritu að Ali prins hefir gaman af að fljúgast á. Sannast að segja er ég stinghaltur, og það er eftir glímu við Hans Tign. Hann hafði gaman af að koma mér til að tuskast við sig. Oft hefir hann kýtt mér niður í sófana á Ritz Hotel í London eða stungið mér ofan í bað- •kerið í öllum fötunum og skrúfaS frá og látið renna yfir mig, að gamni sinu. Ég held að ekki sé sá maSur til, sem Rita sker niður brúðkaupstertuna með gömlu sverði, sem lengi hefir verið í eigu ættarinnar, en Ali horfir á. Emrys Williams, höfundur þessarar frásagnar, var bjónn, bílstjóri, líf- vörður og trúnaðarmaður Alis í 19 ár. En þá var hann orðinn hjarta- bilaður, og þótti engum mikið! hefir meira gaman af aS gera manni grikk en Ali prins. Hann hefir oft fariS svo illa meS mig aS viS faöfum ekki talaS saman í marga daga á eftir. Oftast nær vorum við á ferðalagi fimm daga vikunnar. Ég hefi farið kringum hnöttinn með honum hvað eftir annað, og það var ekkert óvenju- lcgt að dagurinn væri svona: Þegar við vorum í Cannes ók ég meS brytann niSur á torgið til að kaupa kjöt og grænmeti. Næst ók ég með prinsinn út á flugvöllinn og við flugum til París i einkavél hans. Þar ókum við fj'rst heim í hús prinsins við Bois de Boulogne til að vitja um póst, og síSan út a flugvöll- inn og áfram til London. Oftast beint á Ritz Hotel, þar sem hann leit á póst og tók á móti gestum, ef nokkrir "voru, en síðan var haldið út á flug- völlinn aftur og flogiS til írlands til þess aS líta á hestabúið hans. ÞaS kom fyrir að hann fór a bak einhverjum hestinum eða ók 7—8 enskar mílur á annað hestabú .. . og svo til baka til Parísar til að borða miðdegisverð. Og oft ókum við síðan til Cannes um nóttina. Ég gat sagt Ritu að þetta var mjög venjulegur dagur. ÞaS þýddi aldrei að segja prinsinum, að maður væri þreyttur. Öll þau ár sem ég hefi þekkt hann hefi ég aldrei heyrt hann kvarta um þreytu. Hann sefur að meSaltali 3—4 tíma á sólarhring. BRJÓSTGÓÐUR EN ATHUGULL. Ég hefSi getað huggað Ritu með Iþví, að Ali væri brjóstgóður. Ég gekk oftast nær með peningana hans í vas- anum. Stundum kringum 2.500 þús- und krónur í s'et51um. En Ali vill ckki láta pretta sig eða hafa sig að féþúfu. Þegar við vorum á gistihúsum athugaSi hann alltaf reikningana nákvæmlega áSur en hann borgaði þá. Venjulega bjó ég til lista tim þjór- fjárgjafir, en hann tvófaldaði alltaf upphæðirnar. Þegar hann hafSi verið 2—3 daga á gistihúsi gaf hann venju- lega þjóninum sem svarar 500 krónur, þernunum 300 hverri og lyftudrengj- unum 75 krónur. Ég hefi aldrei séð hann sýna ágirnd. Einu sinni þegar hann tók eftir að hann hafði ónotaðan farmiSa i vasan- um, sendi hann mig til að fá hann endurgreiddann — það voru 8—9 krónnr. Og þegar við fórum i versl- anir aðgættum við verSiS eins og viS "Værum húsmæSur á torginu. Einu sinni sagði ég að hann væri

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.