Fálkinn


Fálkinn - 02.11.1956, Blaðsíða 9

Fálkinn - 02.11.1956, Blaðsíða 9
FÁLKINN — Við höfum nógan mat, og hann get- ur orðið okkur að liði. — Þetta datt mér einmitt í hug, sagði Martin. — Nú skal ég leggja á horðið. Næst kom Francie. í gulum kjól og sómdi sér prýðilega. — Ljómandi er þetta fallegur kjóll, sagði Jane og fylgdi henni inn i stof- una. — Ernst kemur á faverri stundu. Þvi miSur ... — Sælar nú, Francie, sagSi Martin og kom fram í dyrnar með diska í báð- um faöndum. — Hvar á ég að láta þetta? — Ó, sagði Francie, — Ég vissi ekki að faann ætti að koma. — Nei, það var iþað, sem ég átti við þegar ég sagði: „því miður", sagði Jane og tók diskana af Martin. — Fáðu þér sæti og láttu eins og þú sért faeima ¦hjá þér, Francie. Francie settist í sófann og Martin hlammaði sér hjá henni. — Þetta hefi ég verið að hugsa <um lengi, heyrði Jane hann segja. — Heyrðu, Francie, gætir þú hugsað þér að sjá ásjónuna á mér yfir morgunkaffinu á hverjum morgni í næstu 40—50 ár? Ef þú ... — Viltu gera svo vel að hjálpa mér með salatið, Francie, kallaði Jane framan úr eldhúsinu, og Francie kom aS vörmu spori. — Ernst, hélt Jane áfram. — Farðu inn og talaðu við hann Martin. Er þér verr við að hann sé hérna í kvöld, Francie? — Nei-nei, sagði Francie. — Það er gaman að honum, en þetta er eng- inn maður. Jane hrærði i spagfaettipottinum. — Charles hefir verið honum eins og eldri bróðir. Charles er maður. Hann hvorki reykir né drekkur. Nú var faringt. Það var Charles. — Ég kem 16 minútum of seint, sagði hann. — Ég fann hvergi nýju skyrt- una mina. Sæll aftur, Martin. Nú skil ég hvernig í öllu liggur. Jane sagði yfir borðum: — Þið Francie eigið eitt sameiginlegt, Char- les. Ykkur þykir báðum spaghetti gott. — Undravert! sagði Martin. — AS faugsa sér að tveimur manneskjum þyki spaghetti gott! Þetta er það besta, sem ég faefi heyrt lengi! HeyriS þið —eigum við ekki að fara út og dansa. En ég held að það sé best fyrir þig að fara heim. Henni létti er hún sá að Martin bjóst til burtferðar undir eins og þau höfðu drukkið kaffið. — Þökk fyrir í kvöld, Jane, sagði hann. — Ég vona aS ég geti einhvern tíma hugsað beiskjulaust til þessa kvölds. Þegar Jane og Ernst óku faeim. af veitingastaðnum siðar um kvöldið, sagði Ernst: — Jæja, dálítið hefir okk- ur þokað áfram. Mér finnst ýmislegt banda á að bróðir þinn sé bálskotinn i Francie. — Heldurðu það? Hefir hann sagt nokkuð við þig? — Hann sagði að hún væri lagleg stúlka. Jane hugsaði sig um. Loks spurði hún: — Ernst, giftist þú mér af því að 6g væri lagleg stúlka og kynni að sjóða mat? — Mat? Þegar við kynntumst gastu ekki opnað niðursuðudós nemá að nota járnkarl og sleggju. Og þú varst ekki „sæt". Þú varst órabelgur. Mér er óskiljanlegt að ég skyldi þora að biðja þín. NÆSTA fimmtudag kom Martin og bað um lán aftur. —¦ Það er afmælið hennar Francie, hvíslaði hann. — Mig langar til að kosta upp á hana svolitlu grænmeti ... Jane hnyklaSi brúnirnar. — Hvað attu við aS ... byrjaði hún en tók sig á. Vitanlega gat Martin keypt blóm eftir vild, Francie var ekki bundin Charles. Það mátti heita kraftaverk, að hann hafði boðið faenni i kokkteil hérna um kvöldið. — Fimmtíu króna bleðill nægir, sagði Martin. Þegar Cfaarles kom úr hádegismatn- um faljóp Jane á eftir honum inn i skrifstofuna og lokaði á eftir sér. Hún sagði faonum af afmæli Francie. — Þú verður að kaupa blóm, sagði faún. Charles starði á hana. — Blóm? Til hvers ætti ég að fara að kaupa blóm, Jane? — Eða þá konfektöskju, sagði Jane biðjandi. — Eða þó ekki væri nema litil súkkulaðiplata. — Nei, sagði faann þver. — Ég kaupi ekki neitt. Þegar Francie tók umbúðirnar utan af þremur orkideum frá Martin fór faún að falæja og sagSi: — Afmælis- dagur? Hvernig datt ykkur þaS i hug. Ég á afmæli í mars. — GóSa' Jane, sagSi Ernst einn dag- inn í september er þau voru á leið i skrifstofuna. — ÞaS er ekki að sjá að þú komir áforminu þínu fram. Þegar ég faafði þekkt þig í mánuð höfSum við verið saman 31 sinni, rifist 22 sinnum og þú slitið trúlofun- inni 8 sinnum. Það kalla ég vera lif i tuskunum. — Þau eru hvorugt þannig gerð, sagði Jane. — Þetta tekur tima. Þau eru svo lengi að „læra að kynnast". — En ég segi eins og ég hefi sagt áður, sagði Ernst. — Ef þú hættir að nauða á þessu við Charles, getur vel verið að honum dytti fremur i faug að reyna af eigin ramleik. Cfaarles faélt áfram að bjóSa Fran- cie með sér út. Þau voru i kvikmynda- faúsum, hljómleikum og leikhúsum saman. En þaS eina sem faann gat sagt um Francie var aS faún væri lag- leg, og aS faonum félli vel viS hana mömmu hennar. — Þetta er mjög efnilegt, sagSi Ernst þegar hann heyrSi þaS. — Nú er september. í mars hefir hann kannske komist að þeirri niðurstöðu, að sér falli vel viS föður hennar, og þá fer kannske eitthvað að ganga. Martin hélt áfram að stíga i væng- inn við Francie, með sinu lagi. Alltaf voru að koma blóm frá honum. Og stutt ástarbréf lágu á ritvélinni henn- ar á morgnana, og Martin gaf henni stóra mynd af sjálfum sér með ástar- kveðjum i einu horninu. Jane hafði séð Martin i liku ástandi áður, en nú óskaði faún að faann hefði fundið ein- hverja aðra en Francie til að ausa úr ástarbrunninum yfir. '— Jæja, Francie, sagði Martin einn morguninn í október. — Nú er ekki langt þangað til. — Langt þangað til hvað? spurSi Francie. — Til jólanna. Þú sagðir að ég mætti hringja til þín um jólin. Hann laut fram á borSiS hennar. — Hugsum okk- ur ef viS gætum gifst, sagSi hann. Francie hló. — Hvernig fer þá meS Alice og Rosemary og Kitty og allar hinar? — Þær eru bara „statistar". ÞaS ert þú, sem leikur aðalhlutverkið i lífi minu. Ég er bráSástfanginn af þér, Francie. Hvenær eigum viS aS giftast? Charles kom inn i dyrnar rétt i þessu. Hann deplaSi augunum. ¦— Af- sakið þið að ég trufla þessa hrífandi samfundi, en hann Ernst þarf að tala við þig, Martin, og ungfrú Robins getur ekki gifst þér í dag, því að hún ætlar i kokkteilboð með mér. — ÞaS var leiðinlegt, sagði Martin. — Eitt kokkteilboðið enn. Varaðu þig á áfenginu, Charlie. Hann fór blístr- andi út. Cfaarles leið á Francie. Hann tók bréfavigt af borðinu og faorfði lengi á faana. Svo leit faann á Francie aftur. — Francie, sagði faann og ræskti sig. — Ég veit aS mér kemur þetta ekkert við, og þó að mér fyndist Martin besti náungi — hressilegur slrákur — og ... nú, jæja, mér kem- ur það ekki við, en hann er ekki af þeirri gerðinni, sem vert er að gift- ast ... í þessum svifum hringdi síminn hjá Francie og Charles fór út. Hann var fölari en faann átti að sér. En engar stórbreytingar urðu. N'ú kom nóvember og mesti viðburður ársins — dansleikurinn í Auglýsinga- stófufélaginu — fór i hönd. Jane varð dauðhrædd um að Cfaarles mundi hafa gleymt að bjóða Francie. Hún varð aS ganga úr skugga um þaS. — Já ;— en, þú sagSist skyldu sjá um þaS, sagSi hann. Jane beit á vörina. — ÆtlaSir þú ¦ekki að bjóða henni með þér? spurði hún. Hún fór með honum út á ganginn og beið fyrir utan dyrnar að stofu Francie meðan hann væri inni aS „ganga frá" boSinu. Á eftir fór hún inn til Francie og spurSi hana í faverju hún hugsaSi sér að vera á dansleikn- um. Francie starði út i bláinn. — Vera i? sagði hún utan við sig. — Ég veit ekki. Jane, varst þaS þú, sem sagðir Charles að bjóða mér á dansleikinn? — Sagði honum? spurði Jane og reyndi að gera sér upp hlátur. — Hvernig getur þér dottið það i hug? Francie yppti öxlum. — Ég er ekki svo mikill kjáni. Mér finnst á mér, að Charles mundi aldrei hafa fram- kvæmd í sér til að bjóða mér. Hún andvarpaSi. — En mér fellur vel viS hann. — Honum líst vel á þig líka, sagSi Jane meS öndina i hálsinum. — En hann er svo annars faugar. Það er í rauninni eini gallinn á honum. En segSu mér hvernig kjól þú hefir hugs- að þér að vera i ... ÞÆR voru enn að tala um danskjól- ana sina daginn eftir, er Martin kom þ.jótandi inn í skrifstofuna i sport- fötum. — Snjórinn frá i fyrra er kominn aftur, sagði faann. Hann var í rauðri peysu og rauðum sokkum. — Það lýsir rauðu af þér langar leiðir, sagði Francie. Jane leit upp úr jólakortahrúgunni, sem átti að senda skiptavinum firm- ans. — Alice, Rosemary eða Kitty? spurði hún. — ÞaS kemur út á eitt, sagði Martin og settist á borðiS hjá Francie — Francie, ég elska þig. En nú er nýtt komið upp á teningnum. Ég skrifaði ,„Völu vitru", sem gefur heilræðin í Kvennablaðinu, og spurði hvað ég ætti að gera, og hún svaraði, að það væri heimska að eyða allri æsku sinni í að hugsa um kvenmann, sem ekki vildi líta við mér. „Vala vitra" sýndi mér allt þetta i réttu ljósi. — Það var mál til komið, sagði Jane. — Ég skil ekki að ég faafi farið rangt að, sagði Martin og stóð upp. — Ég hefi kvalið þig, Francie — ég hefi ergt þig og verið þér til leiðinda i siðasta skipti i dag. Ég hélt að þér þætti gaman að heyra þetta. — Já, sagði Francie. Martin var um það bil kominn út úr dyrunum er faann sneri sér viS og spurði: — Langar þig til að koma með mér á skauta i kvöldí — Sei-sei, sagSi Jane. — Þetta var þá ekki annaS en leyniárás. — Já, sú allra síðasta, sagði Martin. — Nei, þökk fyrir, sagði Francie. — Ég gerði aS minnsta kosti þaS sem ég gat, sagSi Martin. — Já, þaS gerSirSu, sagði Francie. Jane og Ernst voru að tygja sig undir dansleikinn, og Jane var að segja honum frá uppgjöf Martins er barið var bylmingshögg á útidyrnar. Ernst hljóp fram og Jane á eftir faonum. Charles stóð fyrir utan dyrnar með hattinn á skakk og virtist æstur. — Cfaarles! hljóðaði Jane hrædd. — Hvað er að? Ertu veikur? — Hleyptu mér inn, sagði Charles og þrammaði inn í stofuna. —• Francie var að sima til min, sagði hann. — Hún kemur ekki á dansleikinn! Hann saup hveljur. — Hún sagSist ætla út meS manni, sem þætti verulega vænt um faana. Hún sagSist ætla aS fara á skauta. Hver þremillinn gengur aS henni? Ég elska hana. — Skauta! át Jane eftir og Ernst lika. Jane andvarpaði. — Ó, Charles, þú ert erkiflón! Hún lætur þig sigla þinn sjó og fer á skauta með Martin í staðinn. — Martin! sagði Charles. — Eru þau nokkurn tima saman? — Það er syo að sjá að þau ætli að f ara að verða saman úr þessu, sagði Ernst. — Það var leiðinlegt. En faver veit nema þú getir náð þér i einhverja aðra. —¦ Ég vil ekki neina aðra! æpti Charles. — Jæja! Martin! Hann rang- hvoldi i sér augunum. — Heyrðu, sagði Jane. — Nú skaltu fara niður á skautasvell undir eins, Charles ... Hann sneri sér að systur sinni. — Þetta er allt þér að kenna! — Mér að kenna? — Öllu þessu giftingarþvaðri i þér. Það er engin furða þó að ég hafi verið hræddur. Þú varst aS setja upp gildrur fyrir mig hvar sem ég fór. Ég fer ekki niður á skautasvell i kvöld. Það er afgert mál. Hann snerist á hæli og skálmaði út úr stofunni. Ernst átti fullt i fangi að afstýra, að Jane færi á eftir honum. Þegar Jane kom í skrifstofuna morguninn eftir var Charles kominn. Það var svo að sjá á svip hans, að faann væri einráðinn i favað hann ætl- aði að gera. — Jæja, byrjaSi Jane. — HittirSu hana Francie i gærkvöldi? — Nei, SagSi hann. Nú opnuðust dyrnar og Francie kom inn. Charles stóð upp. Francie roðnaði í kinnunum. — Nú verð ég sjálfsagt rekin, sagSi hún ag leit á Charles. — Já, þér er óhætt aS reiða þig á það, sagði Charles. — Ég þarf að Framhald á bls. 14.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.