Fálkinn


Fálkinn - 09.11.1956, Blaðsíða 6

Fálkinn - 09.11.1956, Blaðsíða 6
FÁLKINN FRAMHALDSGREIN. 2. Híljdn dr meö Ali Khon ALI ER ÓNÆRGÆTINN. Hjónaband Alis og Ritu varð tals- vert misvindasamt. Ein ástæðan til þess var sú, aS Ali særði þráfald- lega tilfinningar Ritu, án þess aS hafa hugmynd um þaS. Ég minnist blíðviðrisdags i Suður-Frakklandi, er prinsinn hafði leigt skemmtisnekkju Errols Flynn í siglingu um Miðjarð- arhaf. Eina fólkið um borð var prinsinn, Rita og ég, og svo tólf manna áhöfn Errols Flynn, en hún var öll í sjó- ræningjabúningum meS rýting við belti. Skipið lá fyrir feslum fyrir utan Cannes við hliSina á öðru skemmti- skipi, þar sem laglega limuS ung slúlka lá á þilfarinu og sólbakaði sig. Þegar Rita og Ali prins gengu upp skipsstigann renndi Ali aðdáunar- augum til stúlkunnar á hinu skipinu. íÞað má segja aS þetta væri smá- munir, þvi aS Ali hafSi aldrei séS þessa stúlku áður. En Rita varð hamslaus, og lét hann hafa óþvegnar skammir. En ég skal fullyrða, að Rita var enginn engill sjálf. Stundum lét hún eins og urðarköttur — en aldrei var hún jafn falleg og þegar heiftarköst- in komu i hana. Ein ástæðan til þess aS hún kunni ekki vel viS sig i nýja hlutverkinu, scm prinsessa Ali, var sú, aS hún var alltaf utangarna þegar hún var meS vinum prinsins. Húsbóndi minn lifði og hrærðist í hestum og kunni best viS sig innan um tamningamenn, hestaeigendur og knapa. En þegar prinsinn var aS tala um hesta, hund- leiddist Ritu. Auk þess voru flestir vinir hans ftanskir, en Rita kunni varla orS i frönsku. Hún reyndi aS vísu alvar- lega aS læra málið, en ég er hræddur um að árangurinn hafi veriS litill. Ritu féll líka illa aS hhista á sögur, sem nálguSust aS vera klúrar. Oftar en einu sinni hefi ég séS hana standa upp hneykslaða og fara út, þegar fólk sitgði tvíræðar sögur. Ég liefi meira að segja séð luina standa upp frá veisluborSi og hlaupa út grátandi, af því aS hún hélt aS einhver — kannske Ali prins — hefði móSgað sig. ViS slík tækifæri varS ég alltaf aS vera lil taks og aka henni heim. Hún sat þá fram í hjá mér. og oft sá ég hana gráta á heimleiðinni. En þrátt fyrir þcssar snurSur, sem urðu algengarí er frá leið, átti ég góða daga fyrst eftir að þau giftust, því að AIi prins var meS allan hug- ann hjá Ritu. Hann var alltaf hjá henni. Þau tvö ár, sem þau voru gift gerði AIi sitt ítrasta til að stilla sig um að ferSast, og aSeins einu sinni fór hann i langferS konulaus. Mestu sæludagarnir voru vitanlega um þaS leyti sem Yasmin dóttir þeirra fæddist. Ég var meS prinsinum þegar við ókum með Ritu snjóþakta vegina i; Sviss á fæðingardeildina. Síðustu orð hans áður en hún hvarf inn með læknunum voru: — Elskan mín, ég vona að þaS verði stúlka! SIÐASKIPTI. Prinsinn hafði ekki tamið sér á- kveðnar lífsreglur áSur en hann gift- ist, og lífiS i „l'Horizon" var frjálslegt. Þar var mikill gestagangur og Ali var vanur að trúa mér og öðru þjónustu- fólki fyrir öllum undirbúningi undir veislur. Við vissum hvernig hann vildi hafa þær, og hann vissi að viS gerSum einmitt þaS sem hann vildi, án þess aS hann skipti sér af því. Enundir eins og Rita kom til sög- unnar urSu endaskipti á þessu. Prinsinn er eins konar ævintýra- hetja og smekkur hans og venjur mundu vekja furSu annarra. Þó aS hann kynni best viS sig í gömlum og velktum fötum, kostuSu fötin hans, sem hann keypli hjá klæðskera í Bond Slreet, oftast kringum 75 sterlings- pund. Skyrtur hans voru saumaSar eftir máli, og fangamarkið A. K. á brjóstinu. Daginn eftir að Rita og prinsinn höfðu borðað miðdegisverð hjá her- togahjónunum af Windsor, varð ég þess var, að Rita hafði tekið í sig aS breyta „l'Horizon" í líkt og var hjá Windsor-hertoganum. Vinnustúlkur Alis prins, sem til þessa höfSu gengiS í sumarkjólum og komu ekki í sokka nema viS sérstök tækifæri, voru nú látnar fara i ein- kennisbúninga, svarta meS hvítum krögum og svuntum. Og Rita lét þær nota svarta silkisokka og hælaháa skó. Þegar hertogafrúin af Windsor trúði Ritu fyrir því, að hárgreiðslustúlka kæmi í hverri viku og þvoði og greiddi hárið á öllum stúlkunum hennar, af- réS hún aS gera eins. Og áSur en tvær vikur voru liSnar gengu allar stúlk- urnar í „l'Horizon" með hárið i hnút í hnakkagrófinni. Jafnvel indversku þjónarnir, sem voru vanir að ganga í léreftsbuxum og skyrtu, opinni i hálsinn, urðu nú að ganga i hvítum cinkennisbúning- um og með hanska. Einn daginn þegar við prinsinn iðkuðum okkar venjulegu leikfimi, — við köstuðum litlum indverskum strák á milli okkar eins og bolta, honum og okkur til mikillar skemmt- unar — sagði húsbóndinn: — Ég sé að þetta er mesti hégómi, en mér þýðir ekki aS mótmæla. ÞaS var lika vandlifað fyrir vinnu- fóIkiS á morgnana. Prinsinn var alltaf vanur aS fara snemma á fætur — með hundinum Harveu, sem lá við rúmgaflinn hans. En Rita fór aldrei á fætur fyr en klukkan eitt, og hún vildi ekki hafa að neitt ónáðaði. Þess vegna gátum við aldrei hlegið eða tal- að hátt fyrr en kl. 1. Engum bíl var leyft að aka upp að húsinu fyrír kl. 1. Enginn sími fékk aS hringja nálægt svefnherbergi Ritu fyrr en kl. lj, GarSyrkjumennirnir máttu ekki nota grasklippurnar fyrr en eftir 1. — En klukkan eitt fékk hún litlaskattinn i rúmiS. 'ÞaS var gild máltíS, meS steiktu fleski og eggjum, og borin fram á stórum bakka, sem var alstráður smáblómum. Hádegis- verðurinn var alltaf borðaður kl. 1. Hún sagSi: — Ég get ekki byrjaS daginn nema ég fái flesk og egg! Ali prins borSaði hins vegar aldrei neitt nema ávexti á morgnana. En annars var hann fádæma átvagl. Einu sinni þegar við vorum í Róm átum við fyrst 12 stykki af rjómaís, siðan spaghetti og lambakjöt og svo tólf stykki af rjómaís á eftir. Ég skal játa að margt breyttist til bóta þegar Rita tók við stjórninni á heimilinu. Að minnsta kosti varð meiri regla á máltiSunum, og prins- inn, sem alltaf hafði verið óstundvis kom nú stundvislega i allan mat. Annars var óstundyísin sá eini ó- vani prinsins, sem Rita reyndi að lag- færa. Eins og ég gat um áður kunni Rita ekki vel við sig innan um ýmsa aðal- borna vini prinsins — sem hægt er að finna nöfnin á í Gotha-almanakinu. Konur þær er hann þekkti, veíltíst henni hins vegar ekkert erfitt að um- gangast — og hún var reiðubúin til að berjast viS þær meS öllum sínum vopnum, ef henni sýndist prinsinn renna til þeirra of hýru auga. VEL FARIÐ MEÐ PÓLKID. Eitt af því sem Rita setti út á hve mikla umhyggju prinsinn bar fyrir vinnufólki sínu. Við höfðum öll vist- leg herbergi með hvítum þiljum og þægilegum húsgögnum. Og maturinn var um það bil sá sami, sem prinsinn og Rita fengu. Það er skrítið aS segja frá þvi hvern- ig herberginu mínu var breytt. AIi tiafSi afráSiS aS lóga heilmiklu af húsgögnum, sem hann var orðinn lciður á. Þau höfðu verið borin út fyrir dyr og prinsinn sagði mér að senda ruslið til Cannes og selja það. Ég hjálpaði prinsinum til að bera nokkuð af húsgögnunum út, og á eftir bar ég þau borð og stóla, sem mig langaði í, ínn í herbergiS mítt eld- húsmegin, án þess aS nokkur tæki eftir. Tveimur árum síSar rak prinsinn af tilviljun augun í litið teborð, sem ég hafði „hnuplað". Hann þreif borð- ið og sagði: — Þetta er verulega fal- legt borð. Hvar hefirðu fengið það? Og svo fór hann með það inn til sín. Það er enginn vafi a að Ritu þótti eins vænt um hið undurfagra hús og prinsinum sjálfum. Þegar þau voru þar ekki, dvöldust þau ýmist í Sviss en þar á prinsinn hús í Gstad, eða í 'húsi hans við Bois de Boulogne i Paris. En smám saman varS Ritu ljóst að sá staðurinn sem Ali elskaSi mest var St. Crappen, gamall sveitabær skammt frá Lisieaux í NorSur-Frakklandi. Þar er allt mjög frumstætt og ekki einu sinni simi. Þar eru tvö svefn- herbergi, stofa meS múrsteinsgólfi og gamall stigi. Þegar prinsinn er þarna er hann mikið úti og sagar í eldinn og pælir kálgarða. Á öllum verustöðum prinsins er eitt herbergi, sem enginn fékk að nota nema ég. Prinsinn sagði einu sinni viS mig i spaugi: — Veistu, Daffy, að þctta kostar mig eins mikið og heilt hrossabú? Fyrir milligöngu Ritu kynntist prinsinn mörgu kvikmyndafólki, sem hann hafSi ekki þekkt áSur. Ég held Höll Ali Khans, „l'Horizon" í Canncs við Miðjarðarhaf.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.