Fálkinn


Fálkinn - 09.11.1956, Blaðsíða 9

Fálkinn - 09.11.1956, Blaðsíða 9
FÁLKINN Harry að drekka og jafnvel örfa hann til þess. Áður en bannið var afnumið var Harry vanur að fá brennivínið sitt hjá manni á bensínstöðinni við Mud Creek. Agnes hafði vitað um það. Hún vissi meira að segja að Miriam hafði stundum ekið þangað með Harry og beðið í vagninum meðan hann var inni. Agnes hafið komið því til leiðar að bensinsalinn var handtekinn og fékk refsingu. En það var enginn sem vissi um það. Hún hafði skrifað sýslu- manninum og falsað nafn undir og það dugði. Sýslumaðurinn gerði hús- rannsókn á bensínstöðinni og fann allmikið af viský, og maðurinn var dæmdur og sat í fangelsi. En vitan- lega náði Harry sér í viský á öðr- um stað. Það sem sérstaklega hafði vakið athygli Agnesar daginn sem hún heyrði foreldra sina tala um hjóna- skilnað Miriam, var dálítið sem kom fyrir eftir að hún hafði farið út til að hitta Mary Culbertsson og hafði snúist hugur. Enginn hafði séð að hún kom aftur, og hún hafði gengið upp í herbergi sitt, sem lá við „ársal- inn uppi". Svo kom símasendillinn hjólandi og hún sá hann gegnum gluggann. Hann hringdi og Kate vinukona fór til dyra. Faðir hennar var inni hjá mömmu og dyrnar voru lokaðar, en hann var ekki farinn að verða hávær þá. Nýja vinnukonan var stór, rauðhærð og með rauða liand- leggi, og Agnes fannst röddin í henni svo gróf og ruddaleg. Og fruntaleg var hún líka, því að hún gekk að stiganum og grenjaði: Miriam, Miri- am, hérna er skeyti til yðar! Miriam hefði átt að setja ofan í við hana. Var nokkur hemja á því að liða vinnu- konunni að kalla í sig með skirnar- nafni, hugsaði Agnes með sér. Kate kallaði oft á Agnesi svona líka, en Agnes gat ekkert við því sagt, því að ef hún gerði það þá var hún sú eina á heimilinu sem gerði það og vinnukonan mundi fyrtast við hana og ekki gera henni neitt til geðs. Ef hún t. d. þyrfti að fá kjól strokinn í snarkasti þá mundi Kate draga það á langinn og kannske gera það illa eða jafnvel sviða kjólinn i þokkabót. Þegar hún hafði heyrt Kate kalla hafði hún verið kyrr inni í her- berginu sínu og hlustað. Dyrnar út í ársalinn voru lokaðar en hún opnaði svo að hurðin félli ekki alveg að stöfum. Miriam kom hraðstíg innan úr herberginu sínu. hinu megin við ársalinn, og gekk hálfa leið niður stigann. Ef þessi nýja vinnukona hefði verið sæmilega siðuð, — ef móðir hennar hefði sagt henni hvernig hún ætti að haga sér, þegar hún réð hana, hefði hún vitanlega átt að ganga upp stigann og drepa varlega á dyr hjá Miriam. Agnes stóð innan við hurð- ina í herbergi sínu og gægðist gegn- um rifuna. Hún sá Miriam fara niður stigann, á pallinn í miðju, þar sem hún mætti Kate sem kom að neðan. — Ég kvittaði fyrir því, sagði Kate og rétti Miriam skeytið. — Það stend- ur pottur sem sýður í á eldavélinni hjá mér, bætti hún við, en samt stóð hún og beið meðan Miriam las skeyt- ið. Það var af því að hún var for- vitin. Ja, þessi frekja í henni, að kalla svona á Miriam með fornafni. hún öskraði það blátt áfram. „Miriam! Miriam!" Miriam var ekki grönn eins og Agnes, og hún var ekki lagleg. Hún var of munnstór. Það var munnurinn hennar móður þeirra. Miriam var menntuð oghafði numið i háskólanum í Chicago. Agnes hafði ekki gert það. Einmitt i þann mund sem Agnes, sem var fjórum árum eldri en Miriam, hafði lokið gagnfræðaskólanum, hafði faðir hennar — heimskinginn sá, far- ið að braska í hlutabréfum og tapað stórfé. Eftir þrjú—fjögur ár var hann kominn á réttan kjöl aftur, og þá bauðst hann til að kosta Agnesi til náms en hún þáði það ekki. Hún vildi ekki sitja í bekknum upp á það að vera elst. Agnesi fannst hún vera laglegri en Miriam. Hún vissi að hún var það. Henni fannst flónska að vera að eyða tímanum i bóknám. Kerlmennirnir kærðu sig ekkert um þess háttar konur. Hún hafði mikið, gljáandi, rauðjarpt hár og falleg eftirtektar- verð grágræn augu. Hún varði mikl- um tíma í að halda sér til. Það borg- aði sig. Það kom fyrir að Harry reyndi að erta hana með því, en hún vissi hvernig hún átti að stinga upp i hann. því að einu sinni hafði hún séð dálítið. Það var viðkomandi vinnukonunni, þeirri giftu, sem hafði verið þar á undan Kate. Hún hét frú Henry, og maðurinn hennar hafði verið settur inn, vegna þess að hann hafði slegið mann í rot með priki á þriðja flokks bilíiard-kjallara. Hún var há og ljóshærð og leit vel út, og Agnes hafði heyrt ýmislegt um hana. Agnes vildi ekki taka munninn svo fullan að segja að það væri eitthvað á milli hennar og Harry, en einu sinni var Harry kominn inn í eldhús, þar sem hann hefði aldrei átt að koma, um nónbilið. Agnes gat ekki betur séð en að talsvert væri i honum. Hann reyndi að næla sér i bita af steiktum kjúklingi í kæliskápnum, en frú Henry vildi ekki leyfa honum það. Agnes var komin i eldhúsdyrnar og stóð og horfði á. Frú Henry sagði a ðef Harry snerti á kjúklingnum yrði of lítið eftir til miðdegisverð- arins. Hún hét Alice að skírnarnafni. — Hver fjárinn er þetta, Alice? sagði Harry og svo fór hún að stjaka hon- um frá skápnum. Þau hlógu bæði. Harry danglaði í hana og hringsneri henni og svo skellti hann hana a hausinn með flötum lófanum. Það benti á ýmislegt. I ! ¦ | I. f] íf | KATE, nýja vinnukonan stóð í stig- anum og brann í skinninu af forvitni. í rauninni stóð henni alveg á sama um hvort syði upp úr pottinum í eldhúsinu. Ef simskeyti kemur á heimilið og vinnukonan er úr sveit, svo að segja nýkomin af bændaheim- ili, þá heldur hún alltaf að einhver ósköp faafi skeð. Fólkið í sveitinni fær aldrei símskeyti nema þegar ein- hver er dauður. Miriam var skjálf- faent þegar hún opnaði skeytið. Hún fór inn í herbergið sitt, setti upp hatt og fór í kápu. Svo gekk hún niður stigann,' bað föður sinn að koma út úr herbergi móður sinnar og sagði eitthvað við faann, sem Agnes gat ekki heyrt, þó að hún stæði við stigann uppi. Svo fór Miriam út. En á eftir faeyrði Agnes að faðir hennar fór aftur inn til mömmu hennar, og hún heyrði að hann sagði henni frá símskeytinu. Tom Haller ætlaði að koma á miðvikudaginn. Og i dag var ekki nema mánudagur. Hann ætlaði að koma til að tala út við Miriam — um skilnaðinn. Það var þá það, sem á spýtunni hékk. Agnes fékk gott 'tækifæri til að taka eftir Miriam áður en h'ún fór út, og hún var bæði trufluð og æst. — Mér þykir gaman að hún skuli hafa lent i þessu, hugs- a'ði faún með sér. En svo skammaðist faún sin og hugsaði: Nei, mér þykir það ekki gaman. Hana hafði að vísu grunað að ekki væri allt með felldu þegar Miriam kom heim frá Chicago fyrir tveimur mánuðum. Þær sátu öllum stundum saman, Miriam og móðir þeirra og töluðu í hvíslingum og augnaráð henn- ar Miriam var svo undarlegt. Hún faafði ekkert eftirtektarverð augu, eins og Agnes. Augun i Miriam voru blá en upplituð. — Ég þori að veðja um að hún er ólétt, datt Agnesi undir eins í hug, en síðan hafði hún breytt um skoðun á þessu án þess þó að gera sér grein fyrir hvað að var. Miriam og Tom Haller höfðu verið gift í þrjú ár. Miriam hafði kynnst honum þegar hún var á faáskólanum í Chicago. Agn- cs faafði faaft augun hjá sér og tekið eftir ýmsu viðvíkjandi Miriam, og hún furðaði sig á að hún skyldi ekki gera heitt til að halda sér grannri. En hún komst að þeirri niðurstöðu að ástæðan væri ekki sú, sem hún faafði haldið fyrst i stað. Samt var nú þetta skrítið, að hvorki Miriam né móðir faennar skyldu segja Agnesi nokkurn skapaðan hlut, enda þótt Wilsons- fjölskyldan kynni vel að fara með leyndarmálin sin. Hún var að hugsa um að ef það hefði verið hún sjálf — ef það hefði verið hún, sem hefði ver- ið gift Tom Haller, og ekki Miriam — þá mundi þetta ekki hafa komið fyrir, vegna tilfinninganna sem hún bar i brjósti i fyrsta skipti sem hún sá Tom Haller í fyrta skipti, þegar hann kom til Carlsville til að giftast Miriam. Hcnni fannst að ef það hefði verið hún þá skyldi hún hafa séð til þess að verða ólétt undir eins, og hún komst að þeirri niðurstöðu að ef hún ætti eftir að giftast cinhvern tíma þá væri þetta það eina rétta. — Ég þori að bölva mér upp á að mér gæti tekist það, hugsaði hún með sér. Hún hafði hugsað margt eftir að Miriam fékk simskeytið, og enda áður líka, alla tíð síðan Miriam giftist Tom. Tom var hár og Ijóshærður. Hann •kom frá Chicago og brúðkaupið var haldið í húsi Wilsons sjálfs í Carls- ville. Agnes hafði verið brúðarmær. Þetta var stórt brúðkaup því að Alfred Wilson var farinn að fást við stjórn- mál. Hann sat i efri þingdeildinni i fylkinu, og vitanlega varð hann þá að bjóða öllum, sem eitthvað kvað að. En nú var það skrítnast að tveir af helstu atkvæðamönnunum í Carlsville, sem hann mátti til að bjóða af póli- tískum ástæðum, höfðu alls ekki verið boðnir. Hann hélt að hann hefði boð- ið þeim, en hann hafði ekki gert það. Það var Agnes sem hafði sett boðs- bréfin í póstinn. Hún hafði farið með árituð boðsbréfin á pósthúsið og hún hafði tekið þessi tvö bréf úr hrúg- unni og rifið þau i tætlur. Frúr þess- ara tveggja stjórnmálamanna voru sjaldan boðnar til málsmetandi fólks í Carlsville, en samt vissi Agnes varla hvers vegna hún gerði þetta. Hún bara gerði það. Henni fannst sjálfri að hún hefði verið cinstaklega myndarleg í brúð- kaupinu. Tom Haller hafði komið með annan mann með sér þegar hann kom. Hann átti að vera svaramaður. I raun og sannleika virtist ekki mikið varið í hann. Hann var eldri en Tom og var prófessor i ensku eða cinhverju svo- leiðis, og hann gckk mcð gleraugu og fór hjá sér. Agnes þótti ekkert í hann varið og þess utan var hann mennta- maður og nærsýnn. Agnes hefði þorað oð veðja um að Tom hefði lánað svara- manni sínum fyrir fargjaldinu frá Chicago til Carlsville. Hún vildi ekki setja neitt út á Miriam. en ekki gat hún séð hvað þau gátu fundið hvort öðru til ágætis hún og Tom. Ef Miriam hefði hins vegar orðið heilluð af prófessornum, úr því að þau voru bæði svo miklir bókamenn, þá hefði það vcrið skiljanlegra og átt betur við. En vitanlega sagði hún aldrei neitt i þá átt. Henni Ieist vel á Tom. Einu sinní þegar hún kom niður stigann, daginn fyrir brúðkaupið — hún hafði verið uppi í herberginu sínu og mátað brúð- armeyjarkjólinn sinn, og var á leiðinni niður til að sýna sig móður sinni — mætti hún Tom á pallinum i miðjum stiga og hann tók allt í einu utan um hana og kyssti hana. Hann sagði að það væri bróðurkoss, en það var ekki. Hún vissi nú betur en svo. LOKSINS, þegar hún hafði komist að því sem allir hinir i fjölskyldunni vissu, án þess að nokkur þeirra hefði hirt um að segja henni frá því, fór Agnes upp i herbergið sitt og settist við gluggann. Hún hafði sannarlega mikla eftirtekju af þessari stund, sem hún sat þarna og hugsaði. Fjölskyldan hafði þá ekki talið það hyggilegt að segja henni frá þessu. Tom Haller var væntanlegur til að tala við Miriam um skilnaðinn. Hvað sem öðru leið gat hann ekki gifst aftur fyrr en gcng- ið hefði verið frá lijónaskilnaðinum, en Miriam mundi gefa honum eftir skilnaðinn hvað sem faðir þeirra segði. Líklega mundi hún ekki einu sinni fara fram á lífeyri eða meðg.jöf. Miriam var þorskur. Agnes minntist aftur augnabliksins með Tom í stig- anum, kvöldið fyrir brúðkaupið hans. Þetta eru allt saman eintómir þorsk- ar,. hugsaði Agnes með sér. Hún var staðráðin í þvi að ef fjölskyldan héldi áfram að fara bak við hana, þá áskildi hún sér fullan rétt til að halda áform- um sínum leyndum fyrir henni. Hún sat um stund og hugsaði. Svo stóð hún upp og skoðaði sig i speglinum. Það voru tveir dagar þangað til Tom Haller kæmi. — Ég verð að fara á hárgreiðslu- stofuna á morgun. hugsaði hún með sér. * — Nú er öryggisbeltið á réttum stað á konunni minni .. . M* mt i** tsr Konan var spurð hvers vegna hún kallaði manninn sinn Hugsandi. — Vegna þess að hann vinnur aldrci ærlegt handarverk. Kennslukonan: — Hvernig getur þú sannað að jörðin sé hnöttur? Stráksi: — Ég hefi aldrei sagt að hún væri það.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.