Fálkinn


Fálkinn - 07.12.1956, Blaðsíða 10

Fálkinn - 07.12.1956, Blaðsíða 10
FÁLKINN &UGAR Vcru Lynge voru komnar í megnasta ólag. Það var skammt til jóla. En taugabihin írúarinn- ar stóð ekki i neinu sam- bandi við jólin. Vera átti gott heimili og hjónaband þeirra, Eiriks og lienn- ar, hafði verið hamingjusamt. ,Þó virtist benni eiginmaðurinn vera að fjarlægjast sig upp á síðkastið. og synirnir, Ib og Jens, sýndu henni ekki jafn mikið trúnaðartraust og áður. Þá þótti Veru unga sveitastúlkan, er ráð- iri hafði verið sem vinnukona fyrir ári, vera orðin all kumpánleg, og allt að því frek. Karen Svendsen, en svo hét s.túlkan, var ung og fríð. Hún var œttuð af Jótlandi. Nei, frúin hafði ekki lagt svo mikið .á sig við jólaundirbúninginn, að taug- ar hennar þyrftu að bila af því. Ekki ^ar illum fjárhag um að kenna. Hjónin voru efnuð og þurftu ekki að neita sér um neitt. Hvað var það þá? Var hún sjálf ekki farin að leggja minna hönd á plóginn en verið hafði? Jú. En það var ekki hennar sök. íb og Jens höfðu gert meira fyrir heimilið eftir að Kar- en Svendsen kom. Þeir hjálpuðu ungu stúlkunni hvenær sem tækífæri gafst. Oft sögðu bræðurnir eitthvað á þessa ieið: „Hugsaðu ekki um það, mamma." „Vertu ekki að brjóta heilann um þetta." „Ég sé um það." „Það gctur Karen gert." „Þér kemur vel að fá hvíld." Þorláksmessumorgun datt frúnni það skyndilega i hug að heimilisfólk- ið vildi thlifa henni vegna þess að hún væri orðin roskin. Þessi hugsun fyllti hana hryllingi. Henni hafði aldrei fyrr komið þetta til hugar. Var hún orðin gömul, án þess að verða þess vör? Hún stökk upp úr rúminu, settist framan við spegilinn, lét hárið falla og brynja um háls og kinnar. Hún athugaði augun og munninn, ýtti kjólnum út af öxlinni til þess að sjá hvernig hörundið væri þar. Hún var ekki ellileg, hvorki í andliti né ann- ars staðar á líkamanum. 'Þá kom henni Olaf í hug. Kæri, tiyggi Oiaf. Hann elskaði hana enn. Hann sagði það. Og hún var fullviss lím, að hugur fylgdi máli. Fyrir viku hafði hún setið miðdegisverðarboð hjá einum af viðskiptavinum Eiriks. Þar bafði Olaf Juel verið. Hann var lög- fræðingur. Að miðdegisverði loknum var dansað eftir útvarpshijómlist. Gerðust menn kátir og fjörugir. Er hún dansaði við Olaf bafði hann hvísl- að henni, að hún væri indælli en nokkru sinni fyrr, og hann langaði til þess að nema hana á brott áður en jólahaldið byrjaði, og fara með hana á einhvern rólegan stað og afskekktan. Hún hafði brosað að þessum nm- mælum, en nú var hún Olaf þakklát fyrir þau. Það var gott að hún var <láð af þessum ágætis manni. Olaf var fríður, gáfaður og aðlaðandi. Margir kvenmenn — yngri og eldri — höfðu litið hann hýru auga og gjarnan viljað fá hann fyrir eigin- mann. En hann var ókvæntur og Veru var Ijóst, að það var henni að kenna. Daginn, sem hún giftist Erik gerðist Olaf lífstiðar piparsveinn. Hann hafði haldið áfram að vera aðdáandi henn- ar og tryggur vinur. Hann tilbað hana. Hana langaði til þess að kalla allt heimilisfólkið á sinn fund og segja: ímyndið ykkur ekki að ég sé gömul, eða líti ellilega út. Ég þekki glæsimenni, sem er reiðubúinn að nema mig á burt, hvenær sem vera skal! $veitftstúlkftii En er Vera var að hugsa um þetta bafði Karen Svendsen komið með morgunmat á bakka. Var öllu fallega fyrir komið. „Hverju sætir þetta?" hafði \'era spurt. „Ég er vön því að koma til þess að drekka teið." Karen hafði brosað og sagt: „Við hin erum búin að drekka. frú Lynge. Vitið þér ekki, að það er orðið all- framorðið?" „Það hefði átt að kalla á mig." „Við vildum gera það. Jens sagði að mamma hefði leyfi til að hvíla sig. Hún væri dálítiS þreytt." „Ég er alls ekki þreytt," hafði Vera svarað. Frúin brá greiðunni i hárið. Karen setti frá sér bakkann og gekk aftur fyrir hana. Hún mælti: „Þér hafið ákaflega fal- legt hár, frú Lynge." Þetta var sagt í einlægni. En Vera var ekki enn laus við gremjuna. Hún hafði bugsð: Nú hyggst hún gera mig góða með gull- hömrum. Hún er þó búin að gefa i skyn, að ég sé gömul og þreytt. .Svo leit Vera i spegilinn. Þar sá hún mynd af sér og Karen. Sveita- stúlkan var orðin vel þroskuð — blóm- leg og bústin. Hún var fjaðurmögnuð, ¦nijúk í hreyfingum og hin ásjálegasta. Hún hafði breytst mikið til batnaðar þetta ár, sem hún var búin að dvelja a heimili Veru. Nú var hún laus við feimni og óframfærni. Það var æsku- ilmur af Karcn. Hún var -kvenleg, hýr og brosmild. Karen sagði þá: „Jens hefir fengið háralit móður sinnar." Leiguliðadóttirin frá Jótlandi er ekki feimin, hugsaði Vera. Þegar Karen var farin snéri Vera sér að bakkanum. Inn í munnþurrk- una hafði verið stungið grenikvísl og jólasveinshúfa látin um eggið til þess að halda þvi heitu. En þessi liug- uisemi mýkti ekki skap Veru. „Þið með öll ykkar jól. Hvað varðar mig um þau?" sagði hún við sjálfa sig. Þá hafði hún flýtt sér i fötin, tekið bíl- inn og ekið ein alllanga leið. En ekk- ert hafði það bætt taugar hennar. Er hún hafði farið úr utanyfirföt- un og hengt þau upp sá hún að dag- slofudyrnar voru hálf opnar. Hún fékk hugboð um, að einhverjir væru þar inni. Hún gekk nær og sá að Karen stóð uppi í tröppu og var að festa gullna stjörnu á topp trésins. Á gólf- inu stóð Jens og studdi tröppuna eða stigann. Hann hélt nú eins mikið um Karen. — Þá tók hann hana og setti niður á gólfið og þrýsti henni fast aS sér. Stúlkunni virtist geðjast mjög vel að þessu. Jens kyssti hana og Kar- en strauk höndunum um hár hans. Hann horfði í augu hennar og hvísl- aði: „Elsku, litla stúlkan mín." Vera læddist burt opnaði forstofu- dyrnar og skellti hurðinni aftur. Svo fór 'hún inn til þeirra. Það var auðséð, að þau voru nýbúin að slíta faðmlögin. Þau reyndu að setja upp sakleysis- svip og héldu áfram að skreyta jóla- tréð. Nei. Vera hafði séð þau kyssast og útht þeirra, einkum hárið, kom upp um þau. Kinnarnar voru blóð- rauðar. Vera mælti: „Það gengur fljótt. að skreyta þetta tré. Mér er ofaukið." „Já, algerlega, mamma," sagði Jens og hló. „Viitu rétta mér hjartað þarna, Karen?" „Þú getur nú ímyndað þér hvort ég vil gera það," svaraði unga stúikan. Vera kreisti aftur augun og gekk hratt inn í sitt herbergi. Viltu rétta mér hjartað, Karen, hafði sonur henn- ar sagt. Já, það var eitthvað á milli þeirra Jens og Karen. En hve mikið var það. Hve iangt höfðu þau gengið? Vera var æst vegna þess, sem hún hafði séð og heyrt við jólatréð. Jens hafði verið hálfgerður vandræðagrip- ur. Honum virtist vera ómögulegt að átta sig á því, bvað hann ætti að taka sér fyrir hendur. Um skeið hafði hann unnið á skrifstofu föður síns. En áhugi hans á því starfi var ekki mikill, að því er séð varð. Og nú var bann farinn aS hugsa um stúlku. Meira segja unga stúlku, sem var á hcimilinu. En það kann aldrei góðri lukku að stýra. Ef ti) vill bar að taka það alvarlega. En Vera þekkti Jens ekki i þessu tilliti. Þó áleit hún að hann væri ckki laus- líUur. En Karen? Jens átti rika for- eldra. Tengdafaðirinn hafði rað á því að láta þau fá gott heimili. Skyldi Erik vera því hlynntur að Jens kvæntist þessari sveitastúlku? Erik hafði oft gefið það í skyn, að honum geðjaðist afar vel að Karen. Það var líka annað sem æst hafði Veru til andstöðu gegn daðri þeirra Jens og Karen. Er hún sá þau faðm- ast vaknaði löngun hennar og þrá eftir því að vera ung og njóta sælleika æskuástarinnar — kyssa karlmann fyrsta kossinn — annað hvort Erik eða Olaf! Viltu rétta mér hjartað þarna! Siðar um daginn stóð Vera aftur við hálf opnar dagstofudyrnar. Enginn heyrði til hennar, því að Karen var að ryksjúga. En unga stúlkan hætti verk- inu augnablik, er armur var lagður um mitti hennar og djúp rödd heyrð- ist segja: „Mér hefir geðjast vel að þér, Kar- en, frá því er ég sá þig fyrst." Þetta var ekki rödd Jens. Eldri son- urinn var kominn beim í jólaleyfi. Hann var kandidat í læknisfræði og vann í sjúkrahúsi. Hún mundi aS Jens hafði beðið um bihnn, er hann fór út til þess að versla. Þetta var dæmalaust. Jens var tæp- lega kominn út úr húsinu, er Ib tók að koma Karen til við sig. Vera gerði ekki vart við sig. Hún læddist burt. Allur líkami hennar tilr- aði af reiði og smán. Þannig var heim- ilislífið orðið. Fyrir ári hafði Erik komið með þá uppástungu að þau réðu vinnukonu á heimilið. Vera hafði glaðst af þessari hugulsemi manns sins. Þá hafði Vera sagt: „Við ættum aS ráSa til okkar unga saklausa sveitastúlku. ÞaS mun verSa affara- sælast." AS hún skyldi vera svona glám- skyggn. Henni hafði brugðist mann- þekkingin. Eða var unga fólkið yfir- leitt orðið þannig? Gerði það sér allt að góðu. Hún var réttlát að upplagi. Hún hugsaði aftur í timann. Hvernig hafSi hún sjálf verið sem ung stúlka? Jú, bún hafði gefið piltunum undir fótinn, látið þá klappa sér og kyssa. En aldrei hafði hún látið tvo bræður, á sama degi, undir sama þaki, sýna sér blíðuatlot. Þvílíkt var ósiðlegt og bar vott um lifsþorsta mikinn og kæruleysi. Karen Svendsen var ekki siðprúð. Það kom ekki til mála, að

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.