Fálkinn


Fálkinn - 27.02.1959, Blaðsíða 11

Fálkinn - 27.02.1959, Blaðsíða 11
FÁLKINN 11 LITLA SAGAN. Með Zígaunðblóð í œðum Gráa moldin á torginu í Vinaroz var orðinn þurr fyrir hádegi, þó að götusóparinn hefði dælt vatni á torgið um morguninn, eins og skylda hans líka var. Það var steikjandi sólskin og svo kom gola líka og þá kom mold- rokið. Miguel Ribera stöðvaði vagninn sinn undir trjánum i torgjaðrinum og fór inn í krána með rauða skiltinu við dyrnar: „Anis del Toro". Þar var þægilega svalt inni. Hann tók sér sæti við gluggann til að geta séð út. „Buenos dias, Senor," sagði gest- gjafinn. „Mig langar í stórt glas af öli." Gestgjafinn kom með öl og pappa- spjald. Setti það á borðið og glasið ofaná og rölti inn fyrir skenkinn aftur. Ölið var gott og ískalt. Senor Ribera svolgraði 'helminginn úr glasinu í einum teyg. Hann kom frá Tarragona og hafði farið yfir Ebro fyrir klukku- tima. Ætlaði áfram til Valencia út af braski. Nú sat hann í Vinaroz og sval- aði þorstanum. Á eftir ölinu drakk hann tvö glös af anis del Toro. Hann þekkti ekki þann drykk, en auglýs- ingin hafði bent honum á hann. Þar var máluð falleg stúlka i hárauðum kjól. Stúlkur og anis del Toro átti , einhvern veginn saman. Senorinn gaf meira að segja 5 ce- tima i þjórfé. Gestgjafinn fylgdi hon- um út fyrir dyrnar. „Svo að þér ætlið til Valencia?" sagði hann. „Ljómandi bær. Þar er lif og fjör bæði dag og nótt!" Augnaráð hans varð dreymandi. Svo hneigði hann sig fyrir honum eins og fyrir greifa. „Góða ferð, senor. Og gangi yður vel með kaupskapinn i Valencia!" Hann brosti tvírætt um leið og hann sagði það, og leit yfir torgið. En allt i einu brá fyrir gremju í andlitinu. Hann sneri sér að dökkklæddum manni, sem kom út úr næstu húsdyr- um. Senor Ribera sat í vagninum sín- um og tók eftir að maðurinn spurði gestgjafann einhvers. „Ha?" sagði gestgjafinn. „Þú vilt fara með senor? Ég held þú sért vit- laus. Senorinn ætlar til Valencia. En þú mátt hlaupa með vagninum, zig- aunaræfillinn." Maðurinn var raunalegur. Hann lét gestgjafann ekki hindra sig en gekk að vagninum. En gestgjafinn varð fijótari til. „Þetta er Paco," sagði hann. „Og það er zigaunablóð í honum." „Hváð um það?" sagði Ribera og leit vingjarnlega til Pacos. '0g ætla að biðlja yður hónar," sagði Paco. „Eg ætla að spyrja yður hvort þér viljiS lofa mér aS sitja í til Valencia. Mig langar að vitja föður míns, sem liggur fyrir dauðanum." „Nú lýgur hann enn, senor," greip gestgjafinn fram í. „Hann segist ætla til Valencia og að faðir hans liggi fyr- ir dauðanum. Það er lygi. Svona eru allir zigaunar, þeir ljúga og svíkja hvenær sem þeir komast höndunum undir." Senor Ribera skeytti þessu engu. Ilann benti Paco að koma inn í vagn- inn og lét hann sitja hjá sér. „Qué barbaridad!" sagði hann við gestgjafann. „HvaSa bull! Sigaunar eru menn eins og við, jafnvondir og jafngóSir. En þaS er bara fariS ver meS þá — það er allur munurinn." „Guð sé yður náðugur, senor!" kallaði gestgjafinn á eftir honum. „En ég hefi aðvaraS ySur." Bíll signor Ribera var kominn út af torginu. LeiSin Yil Valencia lá meS- fram lárviðargrænni Miðjarðarhafs- slröndinni. Liðaðist eins og gult band milli aldingarðanna. Fjöllin í vestri virtust á sundi í hillingum. Þau voru líkust risavöxnum furðudýrum. Paco sat þegjandi við hliðina á Senornum. Hann hafði hallað sér aft- ur í sætinu og krosslagt hendurnar. Senor Ribera gaf honum vindling. Hann reykti i löngum teygum og hafði nautn af. FegurS hafsins hafSi engin áhrif á hann, og þegar hann brosti var likast og hann væri aS hugsa um leyndarmál sem enginn þekkti nema honn. í Castellon-de-la-Plana skeði það óvænta. Lögregluþjónn stöðvaði bíl- inn. „Ég verð að skrifa yður upp. Þér hafið ekið of hratt." Paco áttaði sig undir eins. Hann gekk kringum bílinn og staðnæmdist hjá þeim einkennisbúna. „Qué va!" sagði Ribera. „Það getur ekki verið hugsanlegt!" „Þvi miður, senor," svaraði lögregl- an og tók upp vasabókina. Paco horfði á manninn eins og i leiðslu. Lögregluþjónninn skrifaði bilnúm- erið og nafn senorsins. Svo stakk hann minnisbókinni í vasann. Og svo var haldið áfram. Þegar þeir voru komnir spölkorn framhjá Sag- unto hnippti Paco í senor Ribera. „Hérna langar mig til að komast út," sagði hann. Senor Ribera nam staðar. „Við er- um ekki komnir til Valencia ennþá," sagði hann. „Ætluðuð þér ekki þang- að?" Paco reyndi að setja á sig helgisvip. Það kom gljái á svörtu augun. „Nei, senor," sagði hann. „Ég verð að meðganga að hann faðir minn er dáinn fyrir löngu. Ég er fátækur. En þar fyrir megið þér ekki halda að ég sé vondur maður. Og ég er ekki van- þakklátur. Leyfið mér, senor, að af- henda yður þessa minnisbók sem lít- inn þakklætisvott. Hún er frá lög- reglustjóranum, sem við hittum áðan." ÚR ANNÁLUM. Framh. af bls. 7 Sá var annar viðstaddr við þenna atburð, er svá var óskyggn, at hann sá trautt fingra skil ok var hann ekki verkfærr, en nalega félauss. Honum fékk mikils, er hann heyrSi jarteinir ins sæla Þorláks byskups, ok gekk inn í kirkjuna ok lagðist á knébeS ok bað inn sæla Þorlák byskup með tárum, at hann skyldi honum nekkverja líkn veita. En er hann reis upp af bæninni, þá var hann heill, ok var þessi jarttein lýst, ok lofuðu menn guð ok inn sæla Þorlák byskup. „NAUTILUS" Framh. af-bls. 6 um borð í „Nautilus" úr öðru skipi, sagði: — Nú skil ég hvers vegna þeir sögðu við mig: „Farðu — þú ert ó- giftur!" Þetta var allt sagt í gamni. Enginn um borð sýndi nokkurn hræðslu eða kvíða vott. En kannske hefðum við ekki veriS svona bjartsýnir ef okkur hefði grunað að fáum dögum síðar komst „Nautilus" í krappasta leikinn, sem hann hafði háS um ævina. Framhald í næsta blaði. Vitið þér...? ¥ t ALVEG NY TISKA. — Það er mikil vinna sem lögð er í þessa blússu, en hún er líka falleg. Ermarnar eru poka ermar. Líning í hálsin. Pilsið helst úr svörtu flaueli en beltið rautt.. — Svo er skemmtileg jerseyblússa með rúllukraga sem framlengist í langa enda sem hnýttir eru lauslega að framan. SKJOLGÓÐUR FRAKKI. — Efnið er langhært mohair sem bæði er hlýtt og sterkt, létt' og fallegt. Hettan er föst með speldi og má hneppa henni hálft eða alveg upp. (Frakkinn er ítalskur, frá Carosa). að verið er að gera stærstu uppi- stöðu veraldar um þessar mund- ir? Um 500 km. fyrir sunnan Victoriu- fossa i Zambesi er verið að hlaSa stíflu í fljótið, hærri en skýjakljúf UNO í New York. Myndast þa stöSu- vatn í Zambesi, sem verður til vatns- miðlunar fyrir raforkustöð, sem á að skila 4 milljard kílóvatt-tímum á ári. hvers vegna dúkarnir á ballskák- arborðum eru hafðir grænir? í upphafi var ballskák eSa billiard útileikur á borð við cricket og leikið á grasi. Er talið vist að græni litur- inn stafi af því, að menn hafi viljaS cftirlíkja sem mest grængresið, er þeir fóru að leika ballskák á borðum. að menn venjast furðu fljótt að lifa í mikilli hæð? Indíánarnir í Perú, sem lifa hátt uppi í Andesfjöllum geta unnið strit- vinnu án þess að finna til mæði. Til- raunir hafa sýnt að láglendisbúar venjast fljótt að dvelja í 4—5 kíló- metra hæð, og geta hlaupið um og borið þungar byrðar, þótt nýgræðing- ar mundu kveljast af súrefnisleysi.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.