Fálkinn


Fálkinn - 24.04.1959, Blaðsíða 4

Fálkinn - 24.04.1959, Blaðsíða 4
FÁLKINN Njósnnrinif fra ftrnheiti Christian Lindemans öðru nafni King Kong var einn skaðlegasti njósnari síðari heimsstyrjaldar- innar. Síðasta afrek hans var að ljóstra upp áformi Montgomerys er hann sendi fallhlífarsveitir til Arnhem í Hollandi. King Kong lét Þjóðverja vita um þetta og þeir strádrápu hersveitina og lengdi þetta stríðið um hálft ár. I þessari grein og annarri í næsta blaði segir gagnnjósnarinn Or- este Pinto frá viðureign sinni við hinn hættulega landráða- mann. Ég hafði grun um, að Christian Lindemans eða „King Kong", hinn frægi hollenski andspyrnumaður væri þýskur njósnari. En áður en ég gat aflað sannana fyrir þessu og aðvarað bandamenn, var King Kong sendur á laun til andspyrnumanna í Arnhem til að láta þá vita, að Montgomery hefði í hyggju að senda fallhlífalið til þeirra til að ná fótfestu austan Rínar og hefja innrás í Þýskaland. Þessa fregn flutti King Kong Þjóð- verjum og þess vegna mistókst ráða- gerðin. Ég hélt áfram að leita að sönnun- um fyrir sekt King Kongs. Eftir ófarirnar við Arnhem hafði herinn orðið að berjast áfram fet fyr- ir fet. Ég var í Eindhoven, sem þá var nýtekin, og var að enda við þriggja tíma langa yfirheyrslu. Fang- inn var ungur Hollendingur, sem hét Cornelius Verloop. Mér hafði tekist að láta hann játa að hann væri njósn- ari og hann nötraði af angist. „Ætlið þið að skjóta mig?" hvíslaði hann. Honum var örðugt um mál. Ég yppti öxlum en svaraði engu. Auðvitað yrði hann skotinn, hann var njósnari! „Ég á unga konu í Amsterdam, góða hollenska konu. Ég sver að hún er saklaus." „Jæja? Við höfum ekki hugsað okk- ur að skjóta konuna þina, við erum ekki eins og þýsku húsbændurnir þinir." Nú reyndi hann nýlt ráð. ,,Ég skal segja yður mjög áriðandi frétt ef þér þyrmið lífi mínu." „Þú ert flón," svaraði ég. „Við get- um látið þig segja okkur allt sem við viljum áður en þú verður skot- inn. Það er ofur einfalt mál." Hann brosti vandræðalega: „Þið getið látið mig segja ykkur allt, sem þið haldið að ég viti, en ekki það, sem þið hafiS enga hugmynd um aS ég veit." ,,Jæja, spekingur, hvað veistu þá?" spurði ég með fyrirlitningarhreim. Verloop laut fram i sætinu og fór oð þylja nöfn og lýsingar á öllum aðstoðarmönnum mínum í leyniþjón- ustunni. Ýmsir foringjar mínir þekktu ekki ýms nöfnin, sem Verloop kunni. „Og aðalumboðsmaður yðar í Briissel er Paul Leuven og í Amster- dam hafiS þér mann, sem heitir Dampreny, og . . .". Hann kunni allt þjónustuliSiS okkar i Hollandi og Belgíu utan að. „SKJÓTIÐ MIG EKKI — ÉG SKAL SEGJA ÞAÐ!" Mér varð órótt út af mönnunum okkar, sem enn voru Þjóðverja megin við víglinuna. Úr þvi að þessi land- ráSamaSur vissi svona mikið hlutu yfirmenn hans að vita enn meira. En ég spurði og lést vera hinn rólegasti: „Hver gat sagt þér allt þetta?" Hann 'hresstist við — kannske var einhver von um lif. ,,Kiesewetter of- ursti i njósnaliðinu. En ég segi yður ekki hver sagði honum það. Eigum við að semja, sir?" Ég var þreyttur og fullur fyrirlitn- ingar á þessu hrakmenni. Þess vegna gat ég ekki farið að gera hrossakaup við mannskepnuna. Ég hafði hvorki aðstoð né varðmenn svo að ég varð að fara með Verloop i herfangelsið sjálfur. Þetta var um miSnætti og ég vildi ekki gefa honum færi á að flýja. Þess vegna lyfti ég skammbyssunni, leit hvasst á hann og sagði: „Komdu, Verloop, ég hefi fengið fullsaddan á þér. Vinir þínir ,nasistar, hafa samið reglurna um þennan leik, en ekki ég. ViS sk.ulum nota þær regl- ur. Hver gaf Kiesewetter upplýsing- arnar?" Nú hvarf vonarsvipurinn af honum. „Ég skal segja ySur þaS ef þér þyrmið lífi mínu." Ég lyfti skammbyssunni. „Stattu upp!" Ætli honum snúist ekki hugur eftir eina nótt í fangelsinu, hugsaði ég með mér. En hann miskildi mig. Hélt að ég ætlaði að skjóta sig. „Biðið þér. Skjótið mig ekki!" stundi hann. „Ég skal segja yður það. Það var Chris Lindemans — King Kong! Hann sagði Kiesewetter ofursta þetta." Ég rak byssuhlaupið í hann. Hann fölnaði af hræðslu. „Sagði King Kong Þjóðverjum frá áætluninni um fallhlifasveitina í Arn- hem?" spurði ég. Verloop kinkaði kolli. Hann kom ekki upp orði fyrr en hann hafði vætt þurrar varirnar meS tungunni en svo gusaðist út úr honum: „Hann sagði Kiesewetter þetta 15. september þegar hann kom til Abwehr-skrifstofunnar. Hann sagði aS enskir og amerískir fallhlífahermenn yrSu sendir." „Nefndi hann hvert?" „Hann sagði að bresk flugsveit yrði látin koma niður í Eindhoven sunnu- dagsmorgun." Ég lét byssuna síga og horfði hugs- andi á Verloop. Þessi ræfill hafSi ráð- ið fyrir mig gátuna, sem ég hafði glímt svo lengi við. Hann -misskildí þögn mína og féll á kné: „Þér ætlið Christian Lindemans eða „King Kong" — mesta þrælmenni síðari heims- styrjaldarinnar. þá ekki að skjóta mig. Ég hefi sagt yður allt sem ég veit." „Ég skýt yður ekki, en ég veit ekki hvað herrétturinn gerír. Komdu. Nú förum við." Þegar ég kom aftur til félaga minna fékk ég æðiskast, sem bæði ég og þeir urðu hissa á. „Farið þið til fjandans!" öskraði ég. „Það er tími til kominn að þið skiljið að þegar ég segi að einhver sé grun- samlegur þá meina ég það. En hvað gerið þið? Þið sendið hann til óvin- anna með mest áriSandi skilaboS, sem gerS hafa veriS i öllu stríðinu." „Hvað áttu við?," spurði einhver. „Lindemans! King Kong! Tveir ykkar verða þegar í stað aS fara til Castle Wittourk og handtaka hann." „Handtaka Lindemans! Ertu geng- inn af göflunum? Einn af æðri foringjunum sagði: „Þú verður að minnsta kosti að gera okk- ur grein fyrir, Pinto, hvers vegna þú vilt láta handtaka Lindemans. Skil- urSu ekki hvílíkt reginhneyksli það væri?" Ég flýtti mér að gera grein fyrir ástæðum minum og þeim mun hafa skilist að ég þóttist viss i minni sök. En svo var eftir að vita hvernig ætti að handtaka manninn án þess að stofna lifi handtökumannanna í voða. Allt í einu datt mér ráð í hug. „Nú veit ég það!" sagði ég. „Tveir ykkar akið til Castle Wittousk og talið við Lindemans. Segið honum að hann eigi að fá afreksmerki fyrir hreysti. Það kitlar hégómagirndina i honum. Fáið hann til að leggja af sér vopnin og fara í hreina skyrtu. Farið svo með honum inn i mannlausa stofu. En á meðan skal ég koma boðum til SHA.EF og fá tíu manna herlögreglu og senda í kastalann. Þeir handtaka Lindemans. Skiljið þið mig? Mennirnir tveir sem ég hafði nefnt stóðu upp og glottu. Annar þeirra sagði: „Ég vona að tíu menn nægi. En segðu SHAEF að senda sterkustu mennina, sem völ er á." TÍU LÖGREGLUMENN MEÐ STÁLVÍR. Þetta tókst. Undir eins og King Kong frétti að hann ætti von á af- reksmerki varð hann ljúfur eins og lamb. Hann vaggaSi blíSur og brosandi fram fyrir „heiðursvörðinn" til að taka á móti afreksmerkinu. En heið- ursvörðurinn voru lögreglumennirnir tiu, sem báru hann fljótlega ofurliði og bundu Iiann. í öllu Hollandi voru ekki til handjárn, sem voru nógu stór á hann, og þess vegna var hann hand- járnaður með stálvir. Þegar við kom- um á flugvöllinn i Antwerpen lét ég binda á honum lappirnar lika. Það gat hugsast aS hann sparkaSi gat á þunna flugvélina og fleygSi sér út. Undir eins og flugvélin kom til Englands var King Kong komið fjrir úti í sveit, skammt frá London. Þar var bækistöð gagnnjósnanna, dugleg- ustu menn sem völ var á til að ná fullri játningu án þess að beita pynt- ingum. Þeir yfirheyrðu Lindemans í tvær vikur. Þegar hann var fluttur til Hol- lands á ný og settur í Breda-fangelsiS fylgdi ég honum inn i klefann. Ég virti hann vandlega fyrir mér. Nu var af honum drembilætið, en hvergi sást marblettur á skrokknum á hon- um og hvergi merki eftir sprautur. En samt hafði hann gert ítarlega játn- ingu. Greinargerðin var 24 þéttskrif- aðar blaðsíður.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.