Fálkinn


Fálkinn - 29.05.1959, Blaðsíða 7

Fálkinn - 29.05.1959, Blaðsíða 7
FÁLKINN hún yrði fyrir víðtækari menning- aráhrifum og þessvegna þyrfti hún að ferðast um Evrópu. Hún átti að dvelja lengst á ítalíu — ferðaáætl- unin hafði þegar verið samin. Hún átti að ferðast undir nafninu Soad, en nota ættarnafnið Sadek, en það vildi svo til, að kona egyptska sendi- herrans í Róm átti sama ættarnafn áður en hún giftist. Þessvegna mundi fólk halda, að sendiherrafrú- in væri nákomin ættingi Narriman, og það kæmi sér vel. Farúk vildi enn láta fresta trúlofunaropinberun- inni. Narriman átti að búa hjá sendi- herranum meðan við værum í Róm, en ég í Hótel Excelsior. Frá Kaíró til Róm. Við Narriman vorum önnum kaf in við að búa okkur í ferðina, þegár Farúk skaut upp, í óvæntum erind- um, eins og vant var. Mér fannst hann hafa nautn af að láta fólk vera í óvissu. Hann kom öllum á óvænt heim til Narriman, ásamt Pulli, ítölskum vini sínum, en það nafn hafði oft heyrzt nefnt í sam- bandi við hneykslissögur af kon- ungi. Pulli var virktavinur Farúks og mátti sín mikils við hirðina. Við ræddum saman í nær tvo tíma, og mér fannst á öllu, að Pulli væri að reyna að afstýra því, að nokkuð yrði úr ferðinni, og jafnvel að hann væri áfram um að ekkert yrði úr ráðahag Farúks og Narri- man. Ef til vill hafa fleiri við hirð- ina haft andúð á því að nokkuð yrði úr giftingunni. Ég var að líta á Assilu, móður Narriman, og sá að hún var föl. Líklega var sami kvíðinn í okkur báðum. En loks sagði konungur: — Þið verðið að vera ferðbúin eftir tvo daga! Og tveim dögum síðar vorum við Narriman komin út á flugvöllinn, bæði með stjórnarpassa. Við bjugg- umst við að fara með áætlunarflug- vél, eins og venjulegt fólk, en kom- umst að raun um, að konungur hafði pantað sérstaka flugvél, 33 farþega, handa okkur. Þarna sátum við tvö ein innan um 31 auðan stól. Flugfreyjan var í sífellu að bera okkur góðgerðir. Þegar við komum á Ciampino- flugvöllinn í Róm, tók sendiherrann, Abdel Aziz Badr og kona hans á móti okkur, ásamt sendifulltrúan- um Fahim. JNfarriman fór heim í sendiherrabústaðinn, eins og áform- að var, en Fahim fór með mér til Excelsior. Á leiðinni komst ég að því, að Fahim var meira en venju- legur sendifulltrúi. Hann var mikill vinur Pulli og naut ýmsra forrétt- inda. Ég komst að því seinna, að Pulli hafði falið honum að njósna um allt háttalag Narriman. Sendiherrfrúin var mjög fálát við Narriman og auðséð, að hún hafði fylgt manni sínum á flugvöllinn af eintómri skyldurækni. Það var auð- séð, að henni datt ekki í hug að Farúk mundi giftast Narriman. En sendiherrann var mjög alúðlegur við hana, og hrósaði konungi upp í hástert fyrir hve mikill smekkmað- ur hann væri. Hann virtist ekki í neinum vafa um að konungur ætl- aði að giftast henni, og taldi sér heiður að því, að Narriman skyldi hafa verið send í sína vörslu. Venjuleg, óreynd borgarastúlka þarf mikinn undirbúning undir að verða drottning. Sendiherrann hafði sjálfur tekið ákvörðun um að Narri- man skyldi læra ensku hjá frú einni, sem hét Brown og ítalska greifa- frúin Martinelli kenndi henni hirð- siði, og sendiherrann líka. En hann lét ekki þar við sitja. Hann breytti nokkrum herbergjum í sendiherra- bústaðnum í einskonar ballettskóla og fékk dansmær til að kenna Narri- man. Farúk hafði lagt fyrir sendiherr- ann að fylgja Narriman þegar hun færi út í borgina og senda sér viku- lega skýrslu um framfarir hennar í náminu. Sendiherrann rækti þetta út í æsar. Hann líktist meira fóstru en sendiherra í skiptum sínum við Narriman. Hundeit af blaðamönnum. Ég man eitt kvöldið, er við átum fá að fara beint heim til Egypta- miðdegisverð saman í veitingastað. lands þegar í stað. En ég ætti að Sendiherrann var að segja sögu og reyna að spekja hana og biðja hana nefndi orðið belila, sem er nafnið um að verða áfram í Evrópu. Og á algengum morgunrétti lægri stétt- þá átti hún að svara, að hún tæki anna í Egyptalandi. Allt í einu það ekki í mál nema frú Badr bæð- spurði Narriman hvað belila eigin- ist afsökunar. lega væri, og virtist ekki hafa heyrt Nokkrum mínútum síðar kom orðið fyrr. Hún spurði dálítið yfir- sendiherrann hlaupandi, kyssti á lætislega, og það var nóg til að hönd Narriman og bað afsökunar ergja sendiherrafrúna. Ég varð dá- fyrir hönd konu sinnar. En það lá lítið hissa á þessu, því að ég þóttist við að Narriman léki hlutverk sitt vita, að Narriman vissi hvað belila of vel. Hún stappaði í gólfið og væri. hrópaði, að hún vildi fara heim. Frú Badr spratt upp í vonsku og Ég lék hlutverk málamiðlarans og sagði við Narriman: — Fólk eins sagði: — Taktu nú sönsum, Narri- og þú veit auðvitað ekki hvað belila man. Frú Badr hefur skjátlast og er. Það erum bara við fátækling- maðurinn hennar hefur beðið af- arnir, sem þekkjum það! Það var sökunar á því. En Narriman hélt auðheyrt, að hún meinti þveröfugt áfram að hrópa og stappa og leit við það sem hún sagði, og að svo hatursfullum augum til aumingja búnu reigsaði hún burt frá borðinu. sendiherrans. Ég átti fullt í fangi Þegar Narriman hafði tekið við- Mér fannst ég þurfa að gera eitt- með að þagga niður í henni. unandi framför í ráminu, var ákveð- hvað til þess að afstýra þessum sí- Bergmálið af þessu atviki barst ið, að „menningarförinni" skyldi fellda þyrkingi. Ég stóð þegjandi með einhverju móti til Kaíró, og af- haldið áfram. Nú átti hún að sjá upp og fór út. Narriman kom á leiðingin varð sú, að Ahmed Elg- frægustu listasófn Evrópu, minnis- eftir mér. Þegar við komum upp wahiry kom á móti okkur til Par- merki og sögulega staði. Farúk lagði í herbergið hennar, sagði ég henni ísar. Og skömmu síðar sendi Pulli mikla áherslu á þessa ferð. að hún skyldi láta sem hún væri símskeyti um að hann ætlaði að Badr sendiherra gerði ferðaáætl- fokreið við frú Badr og heimta að hitta okkur í París. unina og keypti — samkvæmt ósk konungs — lítinn Fiat-bíl, sem ég átti að ferðast með hana í. Allt átti að vera sem minnst áberandi, svo að blöðin fengi ekki nasasjón af . s okkur. C~S/ / ' 'í' En blaðamennirnir sneru á okkur. ^l-Z' CZTTTZCZl-Z-l-TT7- Einhverjir birtu söguna um Narri- man og Zaki Hashem og sögðu, að Farúk hefði rænt hann unnustunni. -••'•••••••••'•• V- .v.v,v.v.%w.v.v.v.-. - •• v.-.v.v Og nú kom kvittur um, að þessi unga stúlka, sem Farúk ætlaði að gera að drottningu, væri í ferðalagi um Evrópu. Á óskiljanlega stuttum tíma voru blaðamenn farnir að rekja slóð okkar til að ná myndum af stúlkunni, sem hefði unnið hjarta '— "*—' "*¦ Ö§É ' IS^ Farúks, mannsins, sem að sögn blað- anna var „mesti kvennabósi, sem uppi hafði verið í veröldinni". Ein fréttastofan bauð 1500 pund þeim, sem gæti náð mynd af Narriman. Lik Jóns Ai'asonar og sona hans flutt norður Þessir ágengu blaðasnápar bökuðu okkur mikil vandræði. Ég man að þeir sátu um okkur Ur Biskups-annálum Jóns Egils- upp á stengur,en bolirnir upp á hjól, í þrjá daga í Duomo-gistihúsinu í sonar.) , og þar sá til merki þeir en XX eður Milano. Narriman gat ekki farið út Um vorið ePtir Paska> eður Þar xxx ar, og margur galt þá, bæði fyrir dyr allan þann tíma og ekki um> Þ)uggu Þeir siS heiman fyrir sakaðir og saklausir, fyrir norðan þar með búið:" einhverjir ljósmynd- norðan að sækja þá feðga -og flytja og sunnan, en Danskir tóku að sér arar höfðu klifrað upp í dómkirkju- Þá norður til Hóla. Ég man ekki mestar eignir þeirra félaga. turninn til að ná mynd af Narriman þeirra tölu. Prestar voru með þeim — Anno 1551 sendi kóngurinn með aðdráttarlinsu ef hún kæmi út * ferð- Þeir komu * Skálholt og sendu eitt stríðsskip fyrir norðan til fs- í gluggann. Við ' drógum niður heim, °g baðu leyfis, að þeir mætti lands, og ij höfuðsmenn á, Axel Júl gluggatjöldin með frelsi grafa Þá upp aptur, og og Christoffer, og Otta Stígsson fyr- Loks afréðum við að reyna að enSinn gi0ra Þeim mein. Herra ir sunnan. Þeir höfðu báðir 500 flýja Um miðja nótt stálumst við Marteinn leyfði þeim það. Þeir fóru fólks. Þeir áttu þá að sækja biskup út um eldhúsdyrnar í Hotel Duomo. heinl að kirkJu> °§ höfðu he«ur Jón og báða syni hans, en setja Ég fór fyrst með sendiherrafrúna með nokustollum fyrir andhti og herra Martein til biskups aptur, en út í bílinn og ók á næstu stöð til sína kistu handa hverJum Þeirra. í þeir voru þá af teknir. Þeir inn- að fá bensín Þegar það var búið kistu hans Ara var ein bjalla, en settu aptur annan biskup til Hóla, og ég ætlaði' að aka áfram, kom tvær { Þeirri sem sira BÍ°rn var [ herra Ólaf Hjaltason, og lofaði bíll beint á móti mér og teppti ak- lagður, °g ÞrJar í biskupsins. Þeir hann kónginum hlýðni og allur al- brautina Maður vatt sér út og tók voru ekki lengur en Það Þeir grófu múgi fyrir norðan, lögréttumenn, fjölda af myndum af sendiherra- þá upp, og köstuðu þeim moldug- lögmenn og sýslumenn; eins var og frúnni í þeirri trú að hún væri um * kisturnar, og höfðu sig svo í gjört um sumarið á alþingi af öllum Narriman Annar maður stakk burtu °g t11 Torfastaða um kvöld- landsmönnum. Á þessu sama þingi, hausnum út úr bílnum og bölvaði. ið" Þá beir voru að,grafa W UPP, anno 1551, dæmdu lögmenn, léns- Mistökin höfðu uppgötvast. En ég Va,r einn Danskur a staðnum, °g menn °g logrettumenn með bænd- náði í Narriman og við komumst ^.J^? farið UPP að Þeim og um fyrir norðan og vestan á Islandi undan, ásamt sendiherrafrúnni og skotlð Þa e„ blskupinn bannaði biskup Jon og syni hans baða land- héldum áfram ferðinni honum það. Að morgni fluttu þeir raðamenn, og allt þeirra goz fast og þá út að Laugarvatni, og tjölduðu laust undir krúnuna, þó fyrir vitur- þar yfir þeim og þvoðu líkin, og legt gjald. Þá voru Danskir á þingi, bjuggu um þá þar til fulls, og fóru landknektar þeir kölluðu, iij hundr- svo norður til Hóla; voru þeir þá uð, og urðu illir og ybbir er þeir niður settir með söng og sálumess- fengu ekki að stríða; með það fóru um. — Bóndinn þar á Kirkjubóli og þeir burtu. hjáleigumaðurinn hans þeir voru En það síra Sigurður var aldri í báðir teknir um sumarið og háls- ferð með þeim feðgum, er sagt að höggnir í Straumi, og fest höfuðin Framh. á 11. síðu. Móðganir. Sendiherrafrú Badr var jafn fá- lát við Narriman alla leiðina. Hún var enn á þeirri skoðun, að Narri- man verðskuldaði ekki að verða drottning, og að Farúk væri áreiðan- lega að draga hana á tálar.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.