Fálkinn


Fálkinn - 19.07.1965, Blaðsíða 34

Fálkinn - 19.07.1965, Blaðsíða 34
GEYSIR aitffgyssr: rmii* •• m m MgÍÞÍtl margar tegundir. Sólshýli Svefnpohar Vineisa»ngur Jiahpahar Töshur m/matarílátum (Picnic). Gassuðu- tafhi Pattasett Sólstólar margar geroir. Feröw príntusar Feröatöshur Aðeins úrvals vörur . GEYSIR Vesturgötu 1 hún fram í. „Við minntums varla á vandamál mín. Við töl- uðum um þig mestallt kvöldið."' Mér hlýnaði um hjartaræt- urnar. Mér hafði sjálfri heldur leiðzt. Bobby var ekki nærri eins skemmtilegur þegar mað- ur fór að kynnast honum bet- ur. „Þú veizt ekki hvað þú ert lánsöm," hélt Fenella áfram: „Jú, jú," svaraði ég sjálfum- glöð. „Mér þykir líka ósköp vænt um Owen." Hún kímdi. „Ég gæti trúað, að hann óskaði eftir aðeins heitri ástríðu af þinni hálfu." OWEN sagði mér, að hún hafði verið „fjarska ein- læg og blátt áfram," og lagði til að við færum út fjögur eitt- hvert kvöldið. „Já, en ég þekki ekki fleiri karlmenn en þá sem þegar haf gefizt upp á Fenellu," sagði ég. „Það var nú verra. Hvað um Nole Early?" „Owen!" sagði ég ásakandi. Nole var gamall skólabróðir hans — hávaxinn, dökkhærður og aðlaðandi, kvennagull af fyrstu gráðu. Hann hafði kram- ið ótal hjörtu, og engin kona stóðst töfra hans. Að vísu var hann nógu heiðarlegur til að segja strax í upphafi, að hjóna- bandið væri ekki fyrir hann, en það dugði skammt — þær héldu allar, að þær gætu sigr- azt á tregðu hans. „Nei, Owen, það væri illa gert," sagði ég. „Aumingja Fenella myndi aldrei komast yfir það." „Dettur þér nokkur annar í hug?" spurði Owen. Ég hristi höfuðið. OG Noel kom með okkur. Hann greip andann á lofti þegar hann sá Fenellu sem var fegurri en nokkru sinni fyrr. Allt gekk vel um kvöldið, en Fenella fékk ekki mörg tæki- færi til að koma með hrein- skilnar athugasemdir, því að um leið og hún opnaði munn- inn til að segja eitthvað, greip ég fram í. Noel virtist ekkert taka eftir því. Þau dönsuðu flesta dansana — til allrar ham- ingju dansaði Noel mjög vel — og við Owen horfðum á með stolti. Morguninn eftir fékk Fenella vönd af rauðum rósum. Og alla næstu viku hringdi síminn stöð- ugt. Noel var greinilega snort- inn. Fyrst neitaði hún að fara út með honum aftur. „Það er ekki víst, að lánið verði alltaf með mér," sagði hún við mig. Noel var óvanur að fá neitun, svo að hann espaðist um allan helm- ing. Owen uppgötvaði hana á sinn nærgætna hátt, og loks tók hún boðinu með því skil- yrði, að við færum öll. Við fórum oft saman út eftir það, því að það liðu margar vikur áður en Fenella treysti sér til að fara ein með Noel. Og skyndilega varð mér Ijóst, að Noel, kvennagullið mikla, var orðinn ástfanginn, alvar- lega ástfanginn í fyrsta skipti á ævinni. Ég minntist á það við Owen. Hann kinkaði kolli. Sama kvöldið spurði ég Fenellu hvort hún væri ástfang- in af Noel. „Ég veit það ekki... ennþá ..." svaraði hún. En augu hennar geisluðu. VIÐ fórum öll saman út á tuttugu og fimm ára af- mælinu hennar. Það var yndis- legt kvöld, og við sátum í litlu útiveitingahúsi á árbakkanum. Noel stóð upp þegar við vor- um búin að drekka kaffið. „Komdu að horfa á fljótið," sagði hann við Fenellu. „Ég sé það héðan," svaraði hún með barnslegu sakleysi. „Já, ég veit það," sagði hann og hló, „en komdu samt." Þau gengu niður að ánni og hurfu sjónum okkar. Þau voru lengi í burtu. Tutt- ugu mínútur, hálftíma . .. Owen pantáði meira kaffi. Það var farið að kólna og við vorum í þann veginn að fara inn þegar Fenella kom gangandi upp stíg- inn. Owen sagði glaðlega: „Ég ætlaði að fara að ná í björgun- arbátinn. Hvar er Noel?" Hún benti með höfðinu. „Þarna". Ég hafði aldrei fyrr séð þennan svip á andliti henn- ar. Hún gekk eins og í leiðslu. Loks sneri hún sér að mér. „Hann bað mig að giftast sér." „Fenella!" hrópaði ég himin- lifandi. „Ójá',, Rödd Owens var svo annarleg, að við störðum báðar á hann. Andlit hans var orðið einkennilega grátt. Fenella sagði hljóðlátlega: „Ég sagði nei." OG þá gerðist það. Ég sá andlit hans ljóma. Hann horfði á Fenellu eins og hann hefði aðeins horft á mig áður. Hann starði á hana eins og hún væri dýrlegasta konan í veröld- inni. Hann beygði sig fram og greip um hönd hennar. Hún brosti. Ég gat ekki staðið þarna eins og illa gerður hlutur. Ég tók trefil Noels og muldraði eitt- hvað um lungnabólgu, ofkæl- ingu og þar fram eftir götun- um. Þau tóku ekki einu sinni eftir því, að ég fór burt. HVAÐ sagði ég áðan? Að karlmenn væru blindir? Ég fór að gá að Noel. Ég hugsaði um okkur öll, um Noel og Owen og Fenellu og rauðhærða Ástralíumanninn minn sem háfði hrundið þessu öllu af stað... Og nú var Owen orðinn ást- fanginn af Fenellu. Og Fenella — var hún ástfangin af hon- um? Já, bersýnilega, og að lík- indum hafði hún verið það frá byrjun, en ekki gert sér það fyllilega Ijóst fyrr en Noel bað hennar. „Ojæja, hvað með það?" hugsaði ég. „Stendur mér ekki á sama? Hvaða máli skiptir það? Ég hef aldrei verið ást- fangin af Owen . .. eða hvað? Var ég það? Er það?" HVOBT SEK t>£RTRÖlf> «£R £«V EXKI, ÞA HEPi éft *\Lt>KEn£Kt0 EFTIK t>v't **€> éí. £H MG» 56* FIN6UK « íl«»Rl H£Mf>l l'.t —&ONAH/ fafa SJCÍLUB* ••HVAP ÆTLl HAFI OROlfc UM UOfti?efrl.UÞJÖN|iO(4 sem ek vawur: A4> STAWD^ HÉKN^ \Zt-p HOK.M19 •> 34 FALKINN

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.