Fálkinn


Fálkinn - 04.04.1966, Blaðsíða 19

Fálkinn - 04.04.1966, Blaðsíða 19
0AÐ ganga hart fram í að framfylgja lögum um kynvillu? Og hvers konar refsingar væru lik- legar til þess að bera einhvern árangur? Þess- um spurningum er vandsvarað, og þjóðfélagið tekur mismunandi afstöðu í hinum ýmsu lönd- um. Bretar hafa nýlega breytt afstöðu sinni til þessara mála og fellt úr gildi refsilögin varðandi kynvillu karlmanna. Það kom fram í Kinseyskýrslúnum frægu á sínum tíma, að aukin tilhneiging til kynvillu hjá karlmönnum var að miklu leyti afleiðing sóknar konunnar inn á svið karlmannsins, bæði hvað klæðaburð og ýmislegt annað snerti. Sumar þjóðir, eins og t. d. Svisslendingar, sýna umburðar- lyndi í þessum málum og láta það afskiptalaust hvernig kyn- villingar haga lífi sínu. Þjóðverjar hafa tekið gildandi refsilög sín um kynvillu til umræðu, og fer hér á eftir úrdráttur skrifa þekkts vikublaðs um þessi mál. Blaðið spyr dr. Giese, sem veitir forstöðu stofnun, er vinnur að rannsóknum á kynferðismálum: — Ber að ganga hart fram .í að koma lögum yfir kynvillinga? — Nei, svarar dr. Giese. — Það er fjarstæða að ætla sér að breyta lífsháttum kynvillts manns. Giese hefur rannsakað þessi mál á vegum stofnunar sinnar, bæði með spurningalistum og viðtölum við einstaklinga. Helztu niðurstöður hans eru þessar: 44% allra kynvillinga eiga sama vin að staðaldri (pó að 11% þeirra séu kvæntir). 46% hafa engan áhuga á föstum félagsskap. Þeir kynnast félögum sínum á götunni (40%), á veitingahúsum (22%), og eftir auglýsingum (12%). Þetta eru hlutlausar tölulegar upplýsingar. En að baki þess- ara talna býr það sem kynvillingar nefna „ást", þessara manna, ótti þeirra og ö'rvænting: Blaðamaður blaðsins hitti mann. sem við getum nefnt Christian, í íbúð hans í Múnchen. Christian er myndarlegur piltur, tæpra 25 ára, og vinnur við listiðnað. — Atburðir þeir, sem ég ætla að skýra frá, sagði hann, og röddin ber vott um nokkurn taugaæsing, — hafa komið geysilegu róti á sálarlíf mitt. •. Ég sat inni á einum barnum „okkar" og hafði ákveðið með sjálfum mér, að þriðji maðurinn, sem ég sæi koma inn í barinn, skyldi verða vinur minn, hvort sem það yrði lengri eða skemmri tími. Sá fyrsti var sköllóttur skröggur, annar var stráklingur, lítill fyrir mann að sjéu Sá þriðji var ungur laglegur maður. Kunningi minn kynnti mig fyrir honum. Við drukkum saman nokkrar viskíblöndur, síðan bauð hann mér heim til sín. Herbergið hans var stórkostlegt. Það var allt tjaldað í silki í fjólubláum lit. Húsgögnin voru glæsileg og einmitt að mínum smekk. — Þú ferð ekki að fara heim úr þessu, sagði hann, — Það er orðið svo áliðið. Vertu hjá mér í nótt. Þessi vinur minn hét Peter, og í þrjá mánuði sá ég ekki sólina fyrir honum. Hann kom mér í kynni við ýmsa skemmti- lega náunga, þ. á. m. Bernhard — Treystu Peter ekki of vel, sagði hann við mig. — Hann er nokkuð óstöðugur í rásinni. Vikur liðu, og allt var í bezta gengi. Dag nokkurn sagði Peter: — Komdu til mín í kvöld og borðaðu með mér kvöld- verð. Og á ný var ég staddur í þessu dásamlega fjólubláa her- -bergi. Peter hafði dúkað skrifborðið fyrir kvöldverðinn. Hjá disk- inum mínum lá rósavöndur, og við hann var fest umslag. Þetta var mjög leyndardómsfullt. i Mér varð hálf órótt, og um leið og ég hafði lokið við kjúk- linginn og grænmetið, ætlaði ég að rífa bréfið upp. — Nei, ekki fyrr en á heimleiðinni. sagði Peter. Ekki hafði ég ekið langan spöl í léigubílnum, þegar' ég stóðst ekki lengur mátið og bað bílstjórann að nema staðar, svo að ég gæti lesið bréfið. Það var í einu orði sagt skelfilegt. Peter játaði fyrir mér, að hann væri með smitandi berkla. Hann hefði nýlega kom- izt að raun um þetta, og einnig það, að hann ætti skammt eftir . ólifað. Hann færi til ftalíu nú á næstunni, en mundi hafa samband við mig strax og hann kæmi heim. Það þyrmdi yfir mig og ég fékk ofsalegan grátkrampa þarna í bílnum. Nokkrum dögum síðar fór ég í ferðalag til Sviss með bróður mínum til þess að reyna að dreifa hugan- um. Þegar ég var kominn heim, beið ég Þess með eftirvænt- ingu, að Peter léti í sér heyra. Sunnudag nokkurn varð mér gengið inn í barinn okkar. Og hvern sé ég þar frískan og sprækan í fylgd með ungum manni — nema Peter vin minn? — Hefur Peter verið á ferðalagi? spurði ég framreiðslu- stúlkuna. — Nei, því þá það? Hann heiur verið hér á hverju kvöldi. Nú skildi ég hvernig í öllu lá. í örvæntingu minni bauð ég Bernhard heim með mér. Hann róaði mig og huggaði — Slík sambönd standa yfirleitt ekki lengur, þú verður að sætta þig við það, sagði hann. Vinurinn Bernhard hafði rétt fyrir sér. Samkvæmt rann- sóknum dr. Giese hafa yfir 70% kynvilltra átt fleiri en einn fastan félaga. Samböndin rofna yfirleitt vegna brotthlaups eða ótrúnaðar. En þetta fjöllyndi, sem er áberandi einkenni í samskiptum kynvillinga, getur haft miklar hættur í för með sér. Kunnur lögfræðingur segir: — Æ ofan í æ furðar mig á því, hve kynvillingar stofna til nýrra sambanda af mikilli léttúð. Ég hef sagt við þessa náunga: — Þið skuluð ekki kvarta, þó að þið hafið lent í fangelsi, heldur ættuð þið að þakka ykkar sæla fyrir, að þið skulið ekki vera í líkhúsinu í staðinn Það kemur fram í skýrslum, að eltingaleikurinn verður stundum alvarlegur, þegar kynvillingar leita sér félagsskapar við einhverja utangarðsmenn á götunni. Jafnvel hafa morð fylgt í kjölfarið. Orsakir þess, að tilhneigingin til samkynja „ástar" nær tökum á mönnum, eru margvíslegar. Það eru ekki alltaf erfið- ar aðstæður í uppvextinum, sem leiða menn út á þessa braut. Það kemur einnig fyrir, að grundvöllur að slíku er lagður á „góðum heimilum", eins og viðtalið við Michael K., efnaðan kaupmann um þrítugt. sýnir. Blaðam.: Hver teljið þér að sé frumorsök þess, að þér eruð „hinsegin"? Michael K.: Ég vildi að ég vissi það sjálfur. E. t. v. byrjaði það með því, að móðir mín hafði óskað þess að eignast dóttur þegar hún átti mig. Hún lét mig sitja og prjóna og leika mér að brúðum. B.: Og hvað sagði faðir yðar við því? M.: Hann hafði ekki hugmynd um þetta. Þegar hann kom heim á kvöldin, hafði móðir mín falið brúðurnar og prjóna- dótið. Reyndar hefur faðir minn sennilega átt einhverja sök á því líka, að ég hneigðist til kynvillu. B.: Gætuð þér skýrt nánar frá því? £?¦'¦'{ ;.ri:;^A-^ICHAEL: Því ekki það? Faðir minn lagði Ij^^^^^lWl frá upphafi mikla áherzlu á að vara mig {.'''; V 9 við kvenfólki. Hann málaði fjandann á f W l [ vegginn og sagði, að ef ég gerði stúlku í- | J 'I barnshafandi, tefði það mig eða stöðvaði \ B H 9 fyrir fullt og allt á námsbrautinni. Þessar t H m || prédikanir um það, hve kvenfólk væri Km^wÆ-JBI hættulegt, höfðu þau áhrif, að cg varð BSwH B dauðhræddur, ef stúlka bara yrti á mig. B.: Þér urðuð með öðrum orðum kynvilltur vegna hræðslu við konur. M.: Það var ekki aðeins þetta. Það var alltaf viðkvæðið hjá pabba, hvað konur væru viðkvæmar og fíngerðar, það yrði að umgangast þær af mikilli tillitssemi. En þegar ég fór að kynnast kvenfólki nánar, komst ég að því, að konur voru engan veginn svona afskaplega sérstakar, eins og faðir minn hafði viljað vera láta. B.: En hvar gætuð þér, að öllu samanlögðu, sagt að upp- hafið væri að þessari tilhneigingu? Er hún meðfædd eða áunnin? ... M.: Það veit ég ekki. Sálfræðinguiinn, sem ég talaði við, taldi engan vafa leika á, að hún væri áunnin. Framh. á bls. 41 FALKIN N 19
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.