Fálkinn


Fálkinn - 04.04.1966, Blaðsíða 20

Fálkinn - 04.04.1966, Blaðsíða 20
Poirot stakk fótunum í þykka skó og fór í skinnfóðr- aðan frakka utan yfir náttfötin. — Ég kem, sagði hann. — Ég kem strax. Hafið þið vakið hin? — Nei. Enn höfum við eng- um sagt frá þessu nema yður. Mér fannst það bezt. Afi og amma eru ekki komin á fætur ennþá. Það er verið að leggja á morgunverðarborðið niðri, en ég lét á engu bera við Pever- ell. Hún — Bridget — liggur hinum megin við húsið, nær veröndinni og bókasafnsglugg- anum. — Ég skil. Þú verður að vísa leiðina, Colin. Colin sneri sér undan til þess að fela sigri hrósandi brosið og hraðaði sér niður stigann. Þeir gengu út í garðinn gegn- um hliðardyr. Morgunninn var tær og fagur, og sólin var ný- komin uþp. Það var hætt að snjóa, en snjó hafði kyngt nið- ur um nóttina, og allt var hul- ið ljómandi, hvítri ábreiðu. — Þarna! sagði Colin og greip andann á lofti.. — Hún liggur þarna. Hann benti með dramatískri handhreyfingu. Sviðið var sannarlega nógu áhrifamikið. Nokkrum metr- um fjær lá Bridget í snjónum. Hún var í eldrauðum náttföt- um og hafði hvítt ullarsjal um heTðarnar. Á hvíta sjalinu var óreglulegur, rauður blettur. Hún sneri andlitinu frá þeim, og var það að mestu hulið svörtu hárinu. Annar handlegg- ur hennar lá undir líkamanum, hinn var teygður út frá hlið- inni með fast krepptan hnef- ann, og í rauða blettinum stóð skaftið af stórum og bognum kúrdiskum hníf, sem ofurstinn hafði sýnt gestum sínum kvöld- ið áður. — Mon Dieu! hrópaði Poi- rot. — Þetta er nákvæmlega eins og á leiksviði. Michael gaf frá sér hálfkæft hljóð. Colin flýtti sér að breiða yfir það. — Ég skil, hvað þér eigið við, sagði hann. — Það\.. það virðist einhvern veginn tilgerð- arlegt. Sjáið þér sporin — viS ættum kannski ekki að eyði- leggja þau? — Sporin, já. Nei, við verð- um að gæta þess að eyðileggja þau ekki. — Það hélt ég líka, sagði Colin. — Þess vegna var það, sem ég vildi ekki að neinn færi til hennar, fyrr en við hefðum náð í yður. Ég hugs- aði mér, að þér mynduð vita, hvað gera ætti. — Öldungis rétt. En samt sem áður, sagði Poirot starfs- glaður, — fyrst verðum við að athuga, hvort hún er ennþá lif- andi. Ekki satt? — Við héldum aðeins... ég á við, að við hugsuðum okkur, að bezt væri að sækja yður, áður en við hefðumst neitt að, sagði Michael hraðmæltur. — Jæja, verið kyrrir hér báðir tveir, sagði Poirot. — Ég ætla að nálgast hana hinum megin frá til þess að eyðileggja ekki sporin. Þetta eru allra fallegustu spor, finnst ykkur ekki — svona skýr og greini- leg? Spor manns og stúlku, sem ganga saman til þess staðar, þar sem hún liggur. Og síðan spor eftir manninn, sem snýr aftur — einsamall. — Þetta hljóta að vera spor morðingjans, sagSi Colin ákaf- ur. — Einmitt, sagði Poirot og kinkaði kolli. — Spor morð- ingjans. Langur, grannur fótur í dálítið sérkennilegri gerð af skóm. Mjög athyglisvert. Ætti að vera auðvelt að þekkja þau aftur. Jú, þessi spor verða mjög mikilvæg. í sama bili kom Desmond Lee-Wortley út úr húsinu ásamt Söru og, stefndi á þremenn- ingana. -^- Hvað í ósköpunum eruð þið að gera hérna? spurði hann og hló þvingað. —¦ Eg sá ykk- ur út um gluggann minn. Hvað er um að vera? Guð minn góð- ur — hvað er þetta? Það lítur út eins og... eins og .... — Einmitt, sagði Poirot. — Það lítur út eins og morð, er það ekki? Sara greip andann á lofti, en leit síðan á piltana tvo meí tortryggnislegu augnaráði. — Þér eigið þó ekki við, að einhver hafi myrt þessa — hvað heitir hún nú aftur? — Bridget? hrópaði Desmond. — Hvern gæti svo sem lang- að til að myrða hana? Það er óskiljanlegt! — Margir hlutir eru óskilj- - anlegir, sagði Poirot. — Eink- um fyrir morgunverð, er það ekki? Svo bætti hann við: — Gjörið svo vel að bíða hér, öll. Hann nálgaðist Bridget í stór- um boga og beygði sig yfir hana. Colin og Michael stóðu nú og hristust af niðurbæld- um hlátri. Sara gekk til þeirra og hvíslaði: — Hvað er það ¦ nú, sem þið tveir hafið tekið upp á? — Góða, gamla, Bridget, hvislaði Colin. — Er hún ekki stórkostleg? Hún hreyfir hvorki legg né lið! — Ég hef aldrei séð neinn jafndauðan og Bridget, hvíslaði Michael. Hercule Poirot rétti sig upp aftur. — Þetta er skelfilegt, sagði hann óstöðugum rómi. — Sannkallaður sorgaratburður. Colin og Michael sneru sé'r undan í skyndi til þess að geta varizt hlátri. Michael spurði með hálfkæfðri rödd: — Hvað — hvað ætlið þér nú að gera? — Hér er aðeins eitt að gera, svaraði Poirot. — Við verðunr að gera boð eftir lögreglunni.' Vill eitthvert ykkar hringja, eða kjósið þið heldur, að ég geri það? — Ég held ... ég held — ja/ hvað heldur þú, Michael? sagði1 Colin. f — Ég held, að það sé bezt; að hætta leiknum þegar hæst stendur, svaraði Michael. Hann gekk eitt skref fram. í fyrsta' skipti virtist hann nú eitthvað' óviss meS sjálfan sig. — Mér þykir þetta mjög leitt, sagði hann. — Ég vona að þér verð- ið okkur ekki allt of reiður.- Þetta — já, sjáið þér til, þetta var eins konar jólaleikur. Við hugsuðum okkur að ... að út- búa smá morð fyrir yður. — Útbúa morð fyrir mig? Þetta er þá...? — Þetta er aðeins smá leik- ur sem við settum á svið fyrir yður, útskýrði Colin, — svona til þess að yður fyndizt þér vera meira heima hjá yður. —i Aha, sagði Poirot. — Ég 20 FALKINN
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.