Fálkinn


Fálkinn - 04.04.1966, Blaðsíða 26

Fálkinn - 04.04.1966, Blaðsíða 26
FRAMHALDSSAGA ROMANTISK iXUTIMASAGA FRÁ IIIIKH \4. AllfH f DÖLUM f SVflJÓÐ hugsaði hann með hálfhæðnis- legu brosi. Ef hún yrði skilin eftir ein á sikrifstofunni, færi hana ef til vill að dreyma um Hákon. Hún hafði fengið bréf frá honum fyrir nokkrum dög- um og orðið rjóð I vöngum og sæl í augum, þegar hún hafði lesið það. Louise hafði auðvitað spurt, hvað væri að frétta af Hákoni og verið svarað annars hugar, að „hann bæði kærlega að heilsa." An efa hafði Marianne lesið þetta bréf mörgum sinnum. Ef til vill las hún það yfir, áður en hún sofnaði á kvöldin? Brosti, þegar hún slökkti á lampanum. Lagði handleggina undir höfuð- ið og horfði út í myrkrið. Hvaða litur skyldi þá vera á hinum ein- kennilegu augum hennar... Dauði og dj...! Hún skyldi ekki fá tækifæri til að dreyma í dag. — Langar þig til að aka með mér upp til Ovanmegda? spurði hann. Sprungin stífla er ef til vill ekkert skemmtilegt fyrir- bæri, en þú getur orðið margs vísari um starf þitt. — Þakka þér fyrir, það þætti mér ákaflega gaman, sagði hún ofurlítið undrandi. Bros hennar var ljómandi. Augun græn. Kunni hún bréf Hákonar utan að? — Farðu þá í síðbuxur, þvi þú verður að ganga gegnum skóginn. Ég næ bílnum út á meðan. Þurfti hann að taka Louise með lika? Nei... það var svo þreytandi að ganga með henni í skóginum. Hún hafði ekkert fjaðurmagn. Og hafði andstyggð á lághæluðum skóm. Það var ekki hægt að klifra í skóginum uppi við Ovanmegda í skófatn- aði, sem ekkert var nema sólar og turnháir hælar og heil flækja af örmjóum reimum. Og þar að auki... þá vildi hann ekki haf a hana með sér! Hann tróð í píp- una og hlakkaði til þess að losna frá henni stundarkorn. Marianne hljóp, inn í sína álmu, reif sig úr pilsinu og fór í þröngar ljósleitar khakibuxur. Á borðinu í setustofunni lá sigarettupakki. Hún stakk fingr- inum inn í hann. Aðeins ein eftir! Hún kveikti í henni, kreisti pakkann saman og fleygði hon- um í pappírskörfuna við hliðina á skattholinu. Svo hljóp hún út aftur. Ulf hefði ekið bílnum alveg að dyrunum. Hann brosti, þegar hann sá hana. Skollans ári var hún falleg! Stuttklippt, koparrautt hárið, silkigijáandi og með skringilegan, lítinn lokk niður á ennið. Hamingjunni sé lof fyrir að Hákon skyldi vera farinn. Hefði hann getað séð langa fótleggi hennar í þessum aðskornu buxum, þá hefði hann áreiðanlega komið með einhverj- ar asnalegar athugasemdir um amerísk filmstjörnumál. Ulf teygði sig fram og opnaði hurð- ina. Marianne fór inn og settist við hlið hans. Jansson var þegar setztur í aftursætið. — Getum við keypt sígarettur nokkurs staðar? Ég átti aðeins eina eftir, sagði hún. — Sure, svaraði Ulf. Þetta var í annað skipti á stuttum tíma, sem hann stóð sig að því að sletta ensku. Það stafaði eflaust af kvíða hans fyrir því, að hún myndi gera alvöru úr fyrirætlun sinni um að sigla til Ameríku. Það skyldi aldrei verða. En hvernig átti hann aS koma i veg fyrir það? Vopnin höfðu verið slegin úr höndum hans. Það gat hann fyrst og fremst þakkað Louise. Og síðan hafði Hákon skorizt i leikinn. Ulf dró djúpt andann. Hann ók niður trjágöngin og út á gömlu brúna. Vatnið hafði stigið alla leið upp með mosagrónum grásteinssúlunum. Hann skildi Jansson eftir á heimili hans, Þegar þau höfðu ekið gegnum þorpið, beygði hann inn á mjóan skógarstíg, þar sem birkitré uxu á báðar hendur. Kræklóttar, laufríkar greinar mynduðu ljós- grænt þak.yfir stiginn. — Nú erum við í Jarnbára- landi, sagði hann glaðlega við Marianne. Eftir þessum végi fluttu menn í gamla daga kol og surtarbrand úr jarðlögum inni í skóginum. Þegar vetrar og við förum þessa leið á skíðum get- urðu enn betur gert þér grein fyrir, hvernig hér leit út forð- um. Marianne hnykkti við. Myndi hún yfirleitt nokkuð vera hér í vetur? Eða myndi hún verða einhvers staðar í Ameríku þá? Hún vissi ekki, hvors hún ætti heldur að óska sér. Ulf ók bílnum inn í rjóður í skóginum, til þess að hann yrði ekki í vegi, þegar Jannis Per kæmi á flutningabilnum. Jörðin var þakin skógarlaufi. Einhvers staðar heyrðist trumbusláttur spætu, sem bjó i trjástofn, og þrösturinn söng sumarkvæði sín. Allt angaði af greni og birki. Yfirborðið á Luxen-vatninu hafði hækkað svo mjög, að nú fossaði það yfir stíflugarðana. Spölkorn inni í skóginum stóð lág hús- lengja úr silfurgráu timbri. Stórt gat var á hrörlegu þakinu. Ulf sneri baki að húsinu. Hann skyggði hendi yfir augu og horfði út yfir sólglitrandi vatn- ið og kaffærða stífluna. — Þetta lítur illa út. Ég vona að þeir komi bráðum með sand- pokana, sagði hann. Þetta er i hæsta máta undarlegt árferði. Hiti og þurrkar og vatnsleysing- ar á sama tíma. Árferðið var sannarlega undar- legt. Hvaða illkynjuð sáðkorn voru það, sem náð höfðu að festa rætur — og hver myndi uppskeran verða, sem kæmi í hans hlut? Marianne hafði að minnsta kosti ekki andmælt, þegar hann minntist á, að þau færu híngað á skíðum! — Hvaða gamli kofi er þetta þarna inni í skóginum? spurði hún. — Þetta er gömul vatnskvörn. Ég get eins vel sýnt þér hana á meðan við bíðum. Við getum 9 26 FALKINN
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.