Ljósberinn


Ljósberinn - 12.01.1929, Blaðsíða 2

Ljósberinn - 12.01.1929, Blaðsíða 2
10 LJÖSBERINN • Gamli presturinn hneigði höfuð sitt í auðmýkt og varð að játa, að hann vissi éigi til að nokkur maður hefði snúist til Guðs í söfnuði hans síðasta árið, nema einn ,'ág pað var ungur maður að nafni John R. Mott. Láttu pví ekki hugfallast. Hví la)tur þú hugfallast, Drottinn sér ráð. Guð hefir lofað -að vera með pér. »Fel Drotni vogu þjfna og treyst hon- um, hann nmn vel fyrir sjá«. (Sálm. 37, 5.j. NÝÁRS-SAGA. Sj. ./. FYDDI LAUSLEOA. 1 ) Einu sinni voru tveir bræður, sem hétu Porsteinn og Eiríkur. Peir voru tvíburar og svo líkir í sjón, að mamma þeirrá átti bágt með að pekkja pá í sundur í nokkurri fjarlægð. En ef peir voru nærri, pá leyndi sér ekki hvor peirra var Ei- ríkur, pví hann var svo mikill fyrir sér og ákafur í lund, en Porsteinn var aftur á móti kyrlátur og auðsveipur, og altaf var pað hann, sem lét fyrst undan, peg- ar peir bræðurnir áttust við. Pað sýndi sig einmitt í mörgu öðru, livað peir voru ólíkir í lund. Eiríkur var röskur, fjörugur og áræðinn og var hann að ákveða að verða hermaður, pegar hann yrði stór. En Porsteinn, sem ekki vildi gera íiugu mein, hugsaði sér að 'verða læknir eins og faðir þeirra.- Og hann hóf kvknisstarf sitt undir eins. Þegar Mioko, hundurinn peirra, varð illa útleikinn í áflogum við aðra hunda, pá tók Porsteinn Iiann að sér og hjúkraði honum með sérstakri umhyggju, panga'ð til hann var orðinn albata aftur; og sæi hann haltan eða vængbrotinn fugl, pá grét hann höfgum tárum yfir pví að geta ekki náð honum til pess að hjúkra honum eða lækna sár hans. l3eir voru ellefu ára, drengirnir, peg- ar saga pessi gerðist og hún gerðist einmitt á milli jóla og nýárs. Afi peirra hafði komið pangað um jólin og haft svo ljómandi fallega sleða' meðferðis. Sleðarnir voru báðir grænir að lit og var nafn Eiríks málað á annan en Þor- steins á hinn, svo pað leyndi sér ekki, að pað voru drengirnir læknisins, sem áttu að fá pá. Heimili peirra stóð á hæð einni við bakka Dalsár og margar dýrlegar sleða- brekkur voru par alstaðar í kring, en hin bezta peirra var pó mylnubrekkan, alla leið ofan frá kornmyllunni og niður að ánni, ef maður aðeins gat stýrt pann- ig inn á veginn meðfram ánni, að sleð- inn rynni ekki út í ána. Áin rann með- fram veginum og gat pví verið mjög hættulegt að renna sór parna ef ógæti- lega var farið, pví beint niður af brekk- unni var svo stríður straumur í ánni, að par var ávalt opin vök,.pó áin væri öll íslögð annarsstaðar. Eiríkur og Þorsteinn höfðu leyfi pabba síns til pess að renna sér í pessari brekku, — pegar hún v'æri ekki alt of Iiál og gljáandi, pá yrðu peir að néit'a sér um pað. Eiríki fanst nú brekkan aldrei svo hál að hættulegt væri að renna sér eftir henni, en Porsteinn var jafn ánægður með að renna sér í hin- um bakkanum, og kallaði Eiríkur hann oft raggeit af peirri ástæðu. Á gamlárskvöld ætlaði mamma peirra, læknisfrú Berg, að senda Maju gömlu, sem bjó !• dálitlu koti við skógarjaðar- inn par skamt frá, dálítinn nýársglaðn-

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.