Ljósberinn


Ljósberinn - 12.01.1929, Blaðsíða 6

Ljósberinn - 12.01.1929, Blaðsíða 6
14 LJOSBERINN arférðir. Drengirnir riðu hestunmn til skiftis en stúlkurnar ösnunum; urðu pær Pauline og Karoline brátt leiknar í þéirri list að sitja asnana og ríða þeim — þær voru þá 12 og 10 ára. Elise var elzt, lnín var um 15 ára; en henni þótti það fyrir neðan sig að riða asna. I3að gat hún ekki gert sér að góðu. Fengi hún ekki að ríða öðrum hvorum hestinum, |)á vildi hún heldur ekki »taka pátt í leiknum«. Petta var eina sundurþykkju- efnið, sem kom fyrir; gerðist það skömmu áður, en ákveðið var að hverfa aftur til Parísar. Peir, Jósef, Lucien og drengirn- ir báðir höfðu ráðgert að ríða upp til fjalla; Napóleon vildi par á móti vera heima hjá móður sinni. En Jósef og Lu- cien vildu gjarna hafa Elise með sér og aðra af minni systrunum; en af því að ekki var hægt að ná í íleiri hesta þá urðu þær að gjöra sér asnana að góðu. En Elise lét sér það ekki vel líka. Jer- ome Desmoulins bauðst þá til að láta hana liafa hestinn sinn; en þeir Jósef og Lu- eien vildu ekki heyra á það minst; dreng- irnir áttu að ráða fyrir hestunum; asn- arnir væru of litlir handa þeim. En El- ise reiddist. Hún var bráðlynd mjög að eölisfari; dró hún sig út úr og þaut inn í herbergi þeirra systranna. Þaðan gat hún séð ofan í húsagarðinn; stóðu þar hestarnir og asnarnir altýgjaðir og biðu þess, að unga fólkið þeysti af stað. Morg- unverðurinn var nú matreiddur og um hann búið, því að þau ætluðu að snæða hann úti á víðavangi og eftir honum v^r verið að bíða. Elise sat uppi á herberg- inu með þungri þykkju og sárri reiði út af því, hve bræður hennar væru stirð- lyndir við hana. Og þá datt henni Ijótt í hug. Hún læddist ofan og út í garðinn; en ekkert sást hún gera þar annað en að klappa skepnunum og kjassa þær; en hún var ekki sein á sér og nældi stórri hvassri nál í reiðverið á stærri hestinum, einmitt þeim hestinum, sem hún vissi að bi-æöur hennar myndu riða, því að þeir gátu hæglega tvíment á liest- unum. Hún gekk svo frá nálinni að hún hlaut innan skamms að stingast í ves- lings hestinn, og þá myndi hann að minsta kosti tryllast svo, að það yrði fararspjöll. Hún hugsaöi víst ekki, að eitthvað annað verra gæti af því hlot- izt. Erh. Heimski Óli. Frh. I'egar Oli átti eftir svo sem 50 faðma til húsanna stansaði hann alt í einu við læk einn. Flokkur hans var aðeins 31 maður, voru þeir allir orðnir þreyttir og vanmegna af þorsta, og máttu þessvogna til að fá nokkurra mínútna hvíld, svo þeir gætu veitt viðnám alt að helmingi fleiri vel vopnuðum hermönnum. Peir blönduðu saman dálitlu af rommi og vatni úr læknum og svöluðu þorsta sín- um en sumir lögðust niður að honum og svolgruðu vatnið í löngum teygum. Alt í einu kvað við trumbusláttur sunnan megin fljótsins er gaf til kynna að hætta skyldi og reka flóttann, og að þeir, sem komið höfðu norður yfir Bulls liun skildu snúa hið bráðasta aftur. Pegar ÓIi heyröi þetta þaut hann á stað og menn hans á eftir, en er hann kom í dyr þær á girðingunni er lá í kringum hænsnagarð- inn, stansaði hann alt í einu og stóð kyr sem marmaralíkneski. »Hver þremillinn gengur að kaftein- inum«, sagði Tom Bule við bátsmanninn, »hann er þó ekki orðinn að saltstólpa eins og konan hans Lots«. »Jeg hef aldrei haft þá ánægju að hafa þekt konu Lots«, svaraði báts- maðurinn, »en standi hann kyr, þá ger-

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.