Ljósberinn


Ljósberinn - 23.03.1929, Blaðsíða 3

Ljósberinn - 23.03.1929, Blaðsíða 3
LJÓSBERINN 91 ekki kristin sál, sem ákallaði Guð í neyðinni? Fól hún sig ekki deyjandi frelsara sínum? — Vissulega skulu jarð- neskar Ieifar hennar bornar í Guðs hús, áður en moldin hverfur til jarðarinnar«. Marín lót syngja allan sálminn »Alt eins og blómstrið eina« yfir kistuókunnu stúlkunnar. Hún sagðist ekki kalla það meira en svo sómasamlega jarðarför, þar sem sá blessaði sálmur væri ekki hafður um hönd. Eftir það lá leiðin út í kirkjugarðinn, og líkklukknahringing gaf 'til kynna, að dauðlegt hold væri til moldar borið. Blautir moldarkekkir féllu þungt og þétt ofan á kistufjalir, sem huldu fölnaða líkamsfegurð. — Góðgjörn nágrannakona sat hjá litla drengnum á meðan jarðaríorin fór fram. Marín bað hana lengstra orða að hafa heitt á katlinum, þegar hún kæmi frá jarðarförinni. »Mig langar til þe'ss að gefa grafarmönnunum kaffisopa í minn- ingu hennaz', aumingjans«, sagði hún með tárin í augunum. Peir settust við borðiö, ásamt tveim kunningjakonum Jiennar, það kom sér mjög vel að fá heitt kaffi eftir hroll- kalda gustinn í kirkjugarðinum, og kaffið rann Ijúílega niður. »Ert þú að hugsa uin að hafa hann litla kall?« spurði einn í hópnum um leið og hann rendi nýju kaffi í bollann sinn. »l5að held ég, fyrst um sinn«, svaraði Marín hægt. »lJað er dágóður ábætir, ég segi ekki annað«, sagði maðurinn. »Ætli að ein- hver hefði ekki heldur látið sveitina sjá fyrir honum«, mælti annar. »Ég geri það ekki á meðan heilsan endist rnér og eg hefi einhver lítilshátt- ar ráð«, svaraði Marín stillilega. »Hvað sem við kann að taka. Petta var nú óskin hennar, sú einasta og seinasta, að blessaður Iitli unginn yrði hjá mér. Hvern- ig ætti ég að skella skolleyrum við hinstu ósk deyjandi móður?« Drykklanga stund var þögn í her- berginu. »En veiztu ekkert um föðurinn?« spurði þá sá sem næstur sat rúminu og rendi um leið augum á lilta böggulinn, sem var sjálft umhugsunarlaust umhugs- unarefni þeirra er voru í herberginu. Marín hristi höfuðið þegjandi. »lJað væri gaman að vita hvaða föður hann á, auminginn litlk, sagði nágranna- konan. »Hver veit nema að það sé heldri maður — ojæja — litli minn — hver veit?« og hún kinkaði kolli til sofandi barnsins í rúminu hennar Möllu gömlu. »Vissurðu ekki hvaðan hún var?« spurði þá einhver og sneri sér að Marínu. »Okkur gafst ekki ráðrúm til þess að talast mikið' við«, mælti Marín fremur döpur í bfagði. Það kom alt svo skyndi- lega, en hefði mig grunað að svona færi, þá hefði ég spurt hana — barns- ins vegna — en það fór sem fór •— nci, ég vissi sama og ekkert um hana, — hún kom frá Katipinhöfn í vor sem leið og var í kaupavinnu einhversstaöar fyrir austan í sumar, hún nefndi bæinn að vísu svo ég heyrði, en ég þekti það ekk- ert og gleymdi bæjarnafninu«. »Hvernig kvenmaður var þetta?« var ennfremur spurt; Marín hvesti aug- un á spyrjandann, þegar hún sagði helzt til stutt í spuna: »Hvernig hún var? Hún var bráðmyndarleg og ég þori að segja gæðastúlka, — 'pó að þetta kæmi fyrir hana — okkur varðar lieldur ekkert um það, okkar verk er að sjá blessuðum unganum borgið og efnilegur er hann, auminginn, hann getur orðið að manni með Guðs og góðra manna hjálp«. »Jæja, Marín mín, ég vorkonni þér nú samt sem áður, að sitja uppi meö krakkann«, sagði einn af grafarmönn-

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.