Ljósberinn


Ljósberinn - 23.03.1929, Blaðsíða 4

Ljósberinn - 23.03.1929, Blaðsíða 4
92 LJOSBERINN unuin, og fór að láta tóbak í pípuna sina. »Og mér íinst það alger óþarfi fyrir þig, því ekki að segja hann til sveitar? Pað hefir margur góður og nýtur drengur alist upp með hennar tilstyrk«. Maðurinn hallaði sér makindalega í stól- inn, er hann hafði svo mælt, en Marín rétti sig í sætinu og sagði: »Mér er engin vorkunn þó ég þurfi að hafa eitthvað fyrir barninu því arna, mér væri meiri vorkunn, ef ég væri svo andlega snauð að' ég ýtti frá mér ein- um af minstu bræðrunum, því pað máttu vita, Skúli, að er ekki gæfuvegur«. Karlmennirnir litu hvor á annan og ræsktu sig, en konurnar preifuðu í pils- vasann eftir vasaklútunum. Þær stóðu ögn við, eftir að piltarnir fóru. Peiin var pað með öllu óhugsanlegt að Malla gamla vissi ekki eitthvað meira um ókunnu stúlkuna, heldur en pað sem hún hafði látið uppskátt. »Átti hún nokkurn skapaðan hlut af nokkru tagi?« spurði önnur peirra. »Hún var fátæk, auminginn«, ansaði Marín dræmt. »Ekki líkast til fötin utan á sjálfa sig — hvað pá utan á barnögnina?« sagði hin. »ííún hafði hugsað barninu fyrir nóg- um fatnaði«, svaraði Marín. »Hann er byrgur að fötum, sá litli«. »Sjáum til!« sögðu konurnar báðar i senn. »Lét hún ekkert eftir sig — svo sem bréf eða eitthvað til visbendingar um hvaðan hún var eða hver hún var?« spurði önnurhvor konan. »Pó svo hefði verið«, svaraði Marín purlega, »þá er pað hlutur, sem engum kemur við«. Frh. Jesús sagði: Hvar sem tveir eða þrír eru samankomnir í mínu nafni, þar er ég mitt á meðal peirra. Þegar vorið kom. Stormurinn blés um haga og vegu. Hann hristi alt og kollvelti pví, hrifsaði hattana af fólkinu, sem var á gangi og hnykti peim til svo að þeir ætluðu að detta. Sveinn og Gréta voru inni í stofunni út við gluggann og léku sér. »Ó, pað bálviðri!« sagði Gréta. Pá kom snörp vindhviða og rykti í pílvið- inn úti fyrir, svo pað brakaði í gömlu greinunum. »Já«, sagði Sveinn, »petta er norðan- vindurinn, eða pað segir ínamina, hún segir að hann hafi fjúk og frost í för með sér«. Gréta litla leit undrandi á bróður sinn. »Frost . og fjúk«, sagði hún, »hefir norðanvindurinn það í pokanum sínum?« Sveinn vildi nú helzt ekki láta standa á svarinu og sagði pví óðara: »Já, hann hefir pað í stórum poka, og pegar hann hristir pokann, pá kemur fjúkið til okkar og pá getum við ekið í sleðum og búið til snjókerlingar«. Gréta leit upp alveg hissa og stein- pegjandi; en síðan hrópar hún alt í einu upp: »Nú er hann víst að koma með pok- ann«. Og pað stóð heima. Stóreflis skýja- bólstrar komu pjótandi og alt í einu fóru hvítar snjóflyksur aö svífa um hag- ana. Þau systkinin ráku nefin í rúðuna svo að pau urðu flöt;' pau voru heldur áfjáð í að sjá, hvernig Norðri færi að pví að hrista pokann sinn. Það var komið að sumarmálum, en pað leit út fyrir að veturinn ætlaði enn einu sinni að sýna, hvað hann gæti verið byrstur, áður en hann kveddi fyrir fult og alt. »Ójæja jæja pá«, andvarpaði amma gamla inni í hinni stofunni, Hún hafði

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.