Ljósberinn


Ljósberinn - 23.03.1929, Blaðsíða 6

Ljósberinn - 23.03.1929, Blaðsíða 6
94 LJÖSBERINN og hrikti í liurðum og hliðum, svo að small í. »Sko!« sagði Sveinn og benti á glæð- urnar í ofninum, sem voru að falla of- an í öskuna, niður um ristina, »er petta nú ekki líkt blikandi stjörnum, og stóra stjarnan parna er víst sólin og bak við hæðirnar liggur skógurinn; par á vorið heima, sem læknar hana ömmu«. Gréta litla heyrði og sá, henni fanst petta vera svo heillandi. En nú áttu pau að fara út að leita að vorinu. Tikk takk, sagði klukkan og sveiflaði henglinum fram og . aftur. »Komdu pá, Gréta«, sagði Sveinn og tók í hönd kenni. «Búðu pig nú í snatri«. Og svo hlupu pau og hlupu út yfir grundirnar. Nístandi stormurinn stóð framan í pau og rykti peim til, svo að pau ætluðu varla að geta komist áfram, og ferðinni var pó heitið alla leið út í skóginn, par, sem vorið átti heima og sólin kom upp; en peim fanst skógur- inn færast altaf fjær, pví harðara sem pau hlupu og pess var skamt að bíða, að pau gæfust upp. Pá vita pau ekki fyrri til en að gam- all karl stendur fyrir framan pau, stór eins og tröll og alhvítur og hárið og skeggið síða á honum var eins og grýlu- kerti í pakbrún. »Hvert ætlið' pið?« spurði hann held- ur harkalega. Gréta varð dauðhrædd og skaust að baki bróður síns. Sveinn hélt fast í hendina á henni, pví að pað var hann, sem átti að vernda hana, pví að hann var stærri. Hann svaraði pví karli hvergi smeykur: »Við erum að leita að vorinu pví að læknirinn hefir sagt, að ömmu geti ekki batnað fyr en vorið komi með blessað sólskinið og hlýjuna«. Pá varð karlinn óður og æfur, hann stappaði fótunum niður í snjóinn og sveiflaði handlegginum voðalega, svo að skeggdrönglarnir glömruðu og pyrl- uðust kringum hann; en jafnharðan komu aðrir klakadrönglar í staðinn. »Ég heiti Vetur,« grenjaði hann, og snjóflyksurnar eru börnin mín. Eruð pið svo djörf að sækja vorið, sem gjörir út af við börnin rnín. Ef svo er, pá skal ég láta ykkur frjósa, svo að pið verðið að klakastöplum.« Og pau systkinin sáu rétt í pessu heil- an hóp af hvítum smákrökkum, sem pyi'l- uðust í kringun pau, pað voru snjókorn- in, börn vetrarins. Niðurl. aa»» HYBrflynii haminttjunnar. | Saga, eftir Adolphine Fogtmann. Bjami Jónsson þýddi. [Frh.]. En nú var komið að peirri miklu stund, að Moulins gengi inn til elsku barnana sinna, eins og hann kall- aði pau hið innra með sér. En hvað hann pakkaði Guði fyrii', að honum tókst að verða af með hermanninn, svo að hann gæti gengið inn til peirra einn síns liðs. Pegar hann kom inn, sá hann börnin sitja tengdum höndum á hörðum bekkn- um. Pau lygndu aftur augunum, eins og pau svæfu, en er pau heyrðu, að geng- ið var um hurðina, luku pau upp aug- unum og stóðu á fætur. Pau litu á pénnan mann spurnaraug- um, pví að pað var ekki sami maður- urinn, sem vanur var að koma til peirra; en pau pektu ekki Moulins og hugðu hann vera sér ókunnugan. En er hann nam staðar fast hjá peim, pá hvíslaði hann hljótt mcð sínum cðlilega málrómii.

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.