Ljósberinn


Ljósberinn - 20.04.1929, Blaðsíða 2

Ljósberinn - 20.04.1929, Blaðsíða 2
122 LJÓSBERINN taka því svöna illa. Hver veit, nema þeir iðrist þess seinna og minnist þess þá, hvað þið höfðuð sagt og snúi svo' aftur á rétta leið — til Jesú. »Ó, faðir, gjör mig lítið ljós um lífs míns stutta skeið, til Ujálpar hverjum hal og drós, , sem hefir — vilst af leið«. B. ./. Spékoppar og bros. Ég hefi lesið nokkrar sögur um það, hvernig spékoppar hafi upphaflega kom- ið kinnarnar ;i börnunum. Tváer sögurn- ar um það eru sem hér segir. I. Einu sinni fyrir löngu, löngu var lítið barn að leika sér úti á flöt. Pað vár svo þreytt að það sofnaði. Petta bam var sérstaklega fallegt, alveg eins og englum er lýst. Það vildi svo til að engill var á ferð niðri á jörðunni og sá barnið, þar sem það svaf. Hann varð alveg hissa á því, liversu fallegt barnið var og hélt að það gæti varla verið jarðnesk vera. Hann laut niður að því og snerti það þannig, að hann setti góminn á þumalfingrinum neðarlega á aðra kinn- iria, rétt hjá munnvikiuu og góminn á vísifingri á hina kinnina á sama stað. Og hann sá það og fann að þetta var sofandi barn. En þegar hann kom upp i himininn aftur, sagði hann frá því hversu dæma- laust fallegt þetta barn væri. Annar engill, sem var dálítið forvitinn, fór næsta morgun niður á jörðina til þess að sjá það. Hann korn að húsinu, þar sem barnið átti heima. Pað var þara svolítill t.orikofi. Hann fór upp í gluggatólftina, horfði inn um gluggann og sá hvar barnið lá sofandi í 'rúminu. Eng- illinn brosti svo. fast og með svo mikl- um krafti, að geislarnir af brosi hans prengdust inn um gluggann og- inn í húsið. Pegar brosgeislar engilsins snertu and- litið á sofandi barninu, þá var eins og' þeir kitluðu það og það brosti í svefn- inum; og það er sagt að það hafi verið fyrsta hros í þessum heimi. Og þegar barnið brosti, sáust lautir . fyrir utan munnvikin beggja megin neðarlega í kinnunum á því. Pessar lautir voru för- in eftir fingurna á hinum englinum, þeg- ar hann snerti það daginn áður. Svona segir þessi saga að spékopp- arnir og brosið hafi orðið til upphaflega. Pið hafið tekið eftir því, hvað sumt fólk, sem hefir spékoppa, er fallegt, þegar það brosir. II. Einu sinni var engill, sem var að leggja af stað lljúgandi frá jörðunni upp til himinsins. Par sem hann sveif uppi yfir jörðinni varð honum litið á sofandi barn, undurfallegt. Barnið lá úti á engi í djúpu grasi, þar sem fult var af alls-, konar blómum og jurtum. »Hvaða dæmalaust er þetta fallegt barn!« sagði engillinn við sjálfau sig: »ég trúi því tæplega, að það geti verið jarð- neskt. Eg held að einhver hljóti að hafa náð því ofan úr himninum og farið með það hingað«. Til þess að vera viss um þetta, sveif engillinn hljóðlega niður og snerti barnið mjúklega með sínum himnesku fingrum. Hann kom með fingurgómi við það á- tveimur stöðum. Pað var á kinnunum, rétt fyrir utan munnvikin. Pegar hann varð þess fullviss, að barnið var jarðneskt, varð hann stein- hissa á því að nokkur 'vera skyldi geta verið svo fiigur hér hja oss. Svo flaug

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.