Ljósberinn


Ljósberinn - 20.04.1929, Blaðsíða 3

Ljósberinn - 20.04.1929, Blaðsíða 3
LJÓSBERINN 123 hann áfrain og up'p til himins, en barn- iö steinsvaf og vissi ekki af neinu. Eh [>ar sem engillinn hafði snert barniö með flngrunum, sáust örlitlar lautir eða dældir eftir gómana. .Og þessar litlu lautír eru kallaðar sþékoþþar. Ekkert er til sem fallegra geti verið en spékopþar; þegar börnin brosa, þá koma þeir í ljós og eru svo yndislegir, að því verður ekki lýst. Af þessu er það að öllum foreldrum þýkir það svo unaðslogt að láta börnin sín brosa. Pá koma spékopparnir í Ijós, engilfagrir og töfrandi. En þeir sjást aldrei nema þegar böruin brosa — aldrei pegar þau skæla eða þegar ólund er í þeim. Sig. Júl. Jóhannesson {>ýdcli. Frfa. '111. Axel. Azól sat geispandi á rúminu sínu og néri stýrurnar úr augum sér. Klukkan var tæplegá hálf átta að morgni. »Af hverju vaktirðu mig svona snemma, ótætið þitt«, sagði hann háíf sofandi við stúíku, som iiafði vakið hann. »Mér ligg- ur ekkert á, — ég ætlaði að skrópa í fyrsta tíma«. Stúlkan hló. »Einmitt það!« sagði hún. »Mamma þín hefir sagt mér að vekja þig nógu snemma henni, er engin þægð í að þú »skrópir«. Pað er svo sern of- boð skiljanlegt að þú sért syfjaður, þér væri nær að komast ögn fyr í rúmið á kvöldin, greyið mitt. Hvar varstu eigin- lega í alt gærkvöld?« »Ég fór í Bíó«, svaraði Axel ólundar- lega. »Pú hefir ekki verið á Bíó fram undir miðnætti. Heldurðu að eg vissi ekki hve- nær þú komst heim?« »Skiftu þér ekkert af því«, sagði Ax- el, »það varðar engan um það, allra sízt þig«. »Heldurðu að mamma þín vilji hafa þig úti á götu fram á nætur?« spurði stúlkan, og leit storkandi á drenginn, liann svaraði engu, en hélt áfram að klæða sig, »og hvað ætli mamma þín segði, Axél, ef ég sýndi henni allar 'vindlingaleifarnar, sem ég hefi fundið í herherginu þínu«, tók stúikan aftur til máls og þokaði sér nær honum. »Pegiðu!« tautaði Axel og vætti sig ofurlítið í framan með fingurgómunum, sem hann brá ofan í vatnið í þvotta- skálinni, og þerraði sér á drifhvítu þurk- unni, sem hékk hjá þvottaborðinu. »En sá kisuþvottur!« sagði stúlkan og skellihló. »Hvernig heldurðu að henni mömmu þinni Itkaði svoua þvottur? Ég ætti að skola þér í framan greyið mitt!« »Farðu út!« hreytti Axel út úr sér og leit geðvonskulega til stúlkunnar, »og hafðu til kai'i'ið mitt — það er nær fyrir þig heldur en að stríða mér með öllu móti«. »Kaí'í'i færðu ekki, mamma þín segir að þú eigir að borða hafragraut á morgn- ana«. svaraði stúlkan. »Ég vil ekki sjá graut, ég vil hafa kaffi og kökur«, sagði Axel önugur. Stúlkan gengdi houum engu og gekk- til eldhúss. Axel gretti sig þegar hann sá hafra-

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.