Ljósberinn


Ljósberinn - 20.04.1929, Blaðsíða 6

Ljósberinn - 20.04.1929, Blaðsíða 6
126 LJÖSBERINN stæði á útliti þeirra. Axel var að vissu leyti upp með sér af því, hve mikla at- hygli hann vakti meöal skólasystkyn- anna, hann bar það auðvitað með sér að hann hafði verið í »slag«, og hann treysti sér til þess að láta skólabræður sína, allflesta, trúa því að þar hefði iiann borið liærri hlut lieldur en Græni- Jói. — Pað bar öllu minna á Jóa, færri horfðu á hann; hann var æflnlega sjálfum sér líkur í grænu peisunni, með stóru rauðu höndunum langt fram úr alt of stuttum ermum. Jói var óvenjulega kyrlátur, hann gaf góðar gætur að öllu er fram fór og kennaranum duldist það ekki, að drengurinn bjó yflr nýjuin hugsunum. Harip sá glóðina, sem brann inni í dökku augunum hans, og hann fór að hugsa um gneista, sem sindruðu út frá báli.' Hann horfðist snöggvast í augu við drenginn og undraðist með sjálfum sér hörkusvipinn á barusiega andlitinu hans; þár hefði bros farið miklu betur. [Frh.], Trúi skósYeinninn. Eins og lrindin {iráir vatnslindir— þyrstir sál mína eftir Guði, hinum lifanda Guði. Svo kvað hebreska sálmaskáldið, svona lýsir hann sinni djúpu lijartans þrá eftir Guði. Hvað getur trúuðum manni verið meiri gleði en að íinna hjá sér þennan þorsta. t>á eys hann með fögnuði af lind- um hjálpræðisins. Og hverjum trúuðum manni er kær sú saga, er segir frá þess- ari þrá. Ein af þeim sögum gerðist fyrir fáum árum suður í Afríku, í eyðimerkinni Sa- hara. Pað var frakkneskur liðsforingi, Ernst Pisoliari að nafni, sem hér segir frá. Hann var dóttursonur frakkneska van- trúarspekingsins Ernst Renan, sem samdi bókina: »Bernska og æska Jesú«, sem þýdd^hefir verið á íslensku. Ernst liðsforingi var maður ungur að aldri. Sagan hefst á því að hann_situr í tjaldi sínu í brennandi sólarhita um há- degisleytið. Hann var í hárauðum ein- kennisfrakka og hafði hnept honum frá sér vegna hitans; línskyrtunni hnepti hann líka frá sér og sá þá i bert brjóst- ið á honum. Pað bifaðist, rétt eins og sólhiti væri í honum; hann var að skrifa í dagbókina sína, og höndin titraði. Dyra- tjöldin voru öll dreginn vandlega fyrir, til að byrgja alt sólskin úti. Sefdýna lá við fætur hans. A dýnunni lá litli skósveinninn hans; það var dreng- ur af Araba kyni. Hann fann drenginn einu sinni á ferðum sínum, og tók harin þá að sér, eins og hund, sem mist hefir af húsbónda sínum. Sveinninn lá og svaf á dýnunni með krosslagðar liendur á brjósti sér — svaf hinum rólega svefni réttlátra manna. »Eg vildi, að ég gæti sofið, eins og liann«, sagði liðsforinginn andvarpandi og leit snöggvast upp úr dagbókinni »ég vildi, að eg gæti sofið með kross- lagðar hendur, eins og sá, sem hefir trúna á Krist«. »En ég — ég á -að berjast gegn van- trúuðum mönnum«, ritaði hann í dag- bókina og síðan ritaði hann áfram, »að ég skuli eiga að berjast á þessum slóð- um, á þessari vígðu jörð, sem vætt er blóði krossfarendanna á sínum tíma, og þó er krossinn mér sem óráðin gáta. Ég á að krefjast blindrar hlýðni af þessum hálfheiðnu mönnum, sem lúta yfirráðum þjóðar vorrar, en sjálfur er ég brot úr bergi vantrúaðrar og guðlausrar kyn ¦ slóðar. Hvernig var ekki aíi minnV Eg held þetta séu 311 forlög, sem ég get ekki flúið.

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.