Ljósberinn


Ljósberinn - 01.06.1929, Blaðsíða 2

Ljósberinn - 01.06.1929, Blaðsíða 2
162 LJÖSBERINN sem ungur óx að vizku með aldri í Nar/.aret.« Frh. IV. Óli Htli. Ilann Ölí litli var smár voxti, ljósu hárlokkarnir huldu enni hans og gagn- augii að mestu, og drengirnir sögðu að hann væri líkastur stelpu. En mainma hans týmdi ekki að skerða gulllokka safnið hans. Augu hans voru blá og fög- ur eins og kvöldstjarnan pegar hún blik- ar sem allra skærast og drengimir sögðu að Óli hefði ungbarns augu. Óli tók sér pað ekki nærri. Honum sárnaði stelpu- heitið langtum meira, og hann prá bað hana mömmu sína um að snoðklippa sig. Um síðir lét hún undan honum og þá sögðu drengirnir: »Pú ert auðvitað dálítið skárri en alt- af ertit samt stelpulegur.« — Óli var einkabarn foreldra sinna, og hann var þeim harla kær, pað var vakað yfir honum með alúð og nær- gætni, sem æstríkir foreldrar eiga gnægb af. Pau gættu hans vandlega, svo að ekki pjáði hann hiti eða kuldi, hungur eða þorsti; öllum óþægindum var bægt burt frá honum, sérhverri hættu haldið utan dyra, og pó hafði hætta laumast inn til, hans; ískyggilogur óvinur Iífs- gleðinnar liafði læðst inn á heimilið og læst köldum klóm utan um litla dreng- inn, — veikindi höfðu heimsókt Óla litla. Hann veiktist af lungnabólgu er að vísu batnaði, og Öli litli var talinn lieill heilsu, en blómroðinn kom ekki aft- ur í kinnarnar hans og læknirinn sagði að hann pyrfti mjög nákvæma aðhjúk- run of að hann ætti að verða hraustur drengur. Óli var optirlætisbarn. Bros bans var gleðin hennar mömmu hans; og aðal á- nægja föður hans var að sitja undir litla drengnum sínum, að loknu starfi; hann hallaði glókollinum upp að brjóst- inu hans pabha með' öruggu trúnaðar- trausti. Oli litli átti gott og laglegt heimili. 8ólin skein inn í stofurnar og blómin í gluggunum önduðu frá sér ilmandi friði, sem einkendi snotra heimilið hans, og kanari fuglínn, sem söng í gylta búrinu sínu, túlkaði á sinn hátt pá unaðsemd, sem sól, blóm og góðir vinir.veita hvor- ir öðrum. Pegar sólin hækkaði á lopti, sagði læknirinn að Óli ætti að vera sem allra mest'úti. OIi póttist svo sem fær í ílestan sjó og reyndi til að láta sér standa á sama um þó að strákarnir segðu að liann væri lítill og stelpulegut'. En með sjálf- um sjer öfundaði hann stóru drongina, sem voru stœrkir og fljótir að hlaupa, og gátti farið í knattspyrnu. Hann sat sig sjaldan úr færi að koma á æfmgar og leiki drengja, sem lögðu stund á þá íþrótt, Axel var þar fremstur í flokki, og þar af leiðandi í miklum metum hjá Óla litla. Hann hætti sjálfum sér aldrei út á leikvöllinn, þó hann dauðlangaði, en bann var sannarlega hrifinn og athug- ull áhorfandi, sem kunni að klappa lof í lófa og æpa sigurvegurunum til heið-

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.