Ljósberinn


Ljósberinn - 20.07.1929, Blaðsíða 2

Ljósberinn - 20.07.1929, Blaðsíða 2
210 LJOSBERINN Pétur á Yatninu og yíö. Pað er eins með oss og Pétur. Meðan við höfum augun á Jesú, pá getum við gengiö á bylgjunum, en ef við lítum á okkur sjálf og bylgjurnar, pá förum við að sökkva. Við eigum að verða hrein, pað er satt, hrein fyrir Guði, og pað viljum við. En ef við lítum á okkur sjálf, pá gerir pað okkur ekki hrein; en ef við horfum á Jesú í rósemi og trausti og gleymum okkur sjálfum og öllu hinu sýnilega, pá gerir pað okkur hrein. Frh. Jóa var vel fagnað, svo að hann gleymdi brátt allri feimni, en lék sér með barnslegri gleði að gullunum hans Öla. Frúin lét bera allskonar góðgæti á borð fyrir drengina, sem peir gerðu báð- ir beztu skil. Frú Ellert þótti vænt um, hve vel lá á Jóa, en hann lék við hvern sinn fing- ur, og var nú liarla ólíkur pví, sem hann hafði vcrið kvöldinu áður, pegar hann kvaddi frúna, stúrinn, með tár í augum. Hún virti drengina báða fyrir sér. Peir sátu hvor við hliðina á öðrum, og Óli hélt handleggnum utan um hálsinn á Jóa, sem var í óða önn að draga upp myndir fyrir hann, með allavega litum ritblýjum, sem Óli hafði fengið í afmælisgjöf. Öli var frá sér numinn af hinum einkar snotru uppdráttum, og lét mjög í Ijós aðdáun sína. »Sérðu, mamma, hvað hann Jói "er »fínn« að teikna! Sko hundinn og hest- inn, sko húsið og skipið, er pað ekki fallegt, mamma?« Og frú Ellert leit bros- andi á myndina, og sagði vingjarnlega, eins og henni var svo lagið: »Já, Öli minn, petta eru allra fallegustu myndir hjá Jóa. Pað er gaman fyrir þig að eiga pær, geymdu pær vel«. »Mamma! Jói segist skuli koma oft til mín og búa til myndir handa mér, ef pú vilt, mamma, — má hann pað?« spurði Úli. Frú Ellert leit á Jóa, hann sat álútur við borðið og virtist ekki hugsa um neitt annað en myndirnar, sem hann var að teikna, en væri vel að gáð, lýstu augun hans pví, að honum var mjög ant um að heyra hverju frúin svaraði spurningu Ola, og svipurinn varð hýr, pegar hún sagði: »Pó pað væri nú, Óli minn! Jói litli er velkominn hingað, hve- nær sem er«. Jói leit upp alveg ósjálfrátt, og dökku augun hans mættu mildu og móðurlegu augnaráði frú Ellert. »Hún er góð«, hugsaði drengurinn með sér, en frú Ellert hlýnaði um hjartað, rétt eins og pað hefði verið hennar eigin drengur, sem hún horfði á, og hún hugsaði með sér: »Hann er verulega geðþekkur dreng- ur, og svo einstaklega laglegur. Pað sæist bezt, hve myndarlegur hann er, ef hann væri í fötum, sem færu vel«. Pað var komið undir kvöld, pegar skrifstofustjórinn, faðir hans Úla litla, kom heim frá vinnu sinni. Hann heyrði glens og glaðværð inni í stofunni og rann á hljóðið. Hann staðnæmdist í dyr- unum og horfði stundarkorn á dreng- ina, sem voru einsamlir í herberginu, og

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.