Ljósberinn - 01.03.1941, Blaðsíða 7

Ljósberinn - 01.03.1941, Blaðsíða 7
LJÖSBERINN 27 Hún hvísjaði þessu að Aðalsteini. Og hann hvíslaði að henni: »Já, Guð hefir verið góður við mig. En ég er hræddur uni að ég hefði ekki tekið eftir því, ef ég hefði ekki átt góða mömmu, sem kendi mér það ungum að leita til hans. Og ver hefði þá líka farið fyrir mér. En það var kjölfestan, sem bjargað hefir mínu skipi í hvert sinn, sem ég hefi fengið ágjöf«. Og nú er sagan éiginlega búin, því aó nú hafði gamla læknisfrúin fengið heit- ustu ósk sína og bæn uppfyllta. Og hún var fádæma gloð. Þó gátu þau nú ekki verið samvistum nema litla stund að þessu sinni. Aðalsteinn ætíaði að halda áfram með skipinu til Reykjavíkur til þess að ganga frá samn- ingum um atvinnu, sem honum stóð til boða þar. Hann hafði átt bréfavið- skifti við áhrifamenn þar, sem komið höfðu þessu í kring. Hann ætlaði sva að koma aftur og sækja mömmu sína. En þá kom »babb í bátinn«. »Nei, elsku vinur! Héð- an fer ég ekki. Hér er ég búin að vera allan minn aldur, — og í einstæðings- skapnum hafa allir verið svoi góðir við mig, að ég held ég myndi ekki geta dregið andann annars stað- ar en í þesm andrúmslofti, hjá öllum þessum vinum., — og minnstu vinina mína get ég alls ekki skilið við. Mér nægir það,' að Guð hefir leitt þig heim heilan á húfi o,g að ég veit, að þér líður vel.' Þetta er stór- fenglegasta gleðin, sem ég hefi orðið aðnjótandi i lífinu. Hvað gerir það svo til, þó að þú getir ekki verið hérna, alveg á sama blett- inum og ég. Þú skreppur til mín þegar þú getur — það verða dásamlegir dagar, — og þú hringir mig upp öðru hvoru, — nú, þá er þetta allt svo indælt, sem orð- ið getur. — Eg vil ekki vera heimtufrek- ari en góðu hófi gegnir. Það hafði raunar verið aðal tilhlökkunar- efni Aðalsteins á heimieiðinni, aö fá nú tækifæri til að gera bjart og hlýtt í kring- um móður sína, á æfikvöldi hennar. En hann þóttist nú sjá, að hvergi myndi henni líða betur, en þarna, — eins og hún sagði sjálf. Og hann sá og fann, að hann hafði .g'latt hana með því að kcma heim. Þau sátu um stuhd hljcð og héldust í hendur. En svo varð þeim báðum að orði, í sömu andránni: TKA. Já, mikio er Guð góður.U 'í • fíTiaH ^Mþs-ii •1BKI halda: sér í íi'iröinguna. 1 injj

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.