Ljósberinn - 01.03.1941, Blaðsíða 11

Ljósberinn - 01.03.1941, Blaðsíða 11
LJÓSBERINN 3f Hættulegur vinur. Enskur iiðsforingi, Hood að nafni, segir frá eftirfarandi atviki frá dvöl sinni í Ind- landi, atviki, sem næstum því hafði kost- að hann lífið. »Kvöld nckkurt gekk ég mér til skemmt- unar undir nokkrum skuggalegum trjám, eins og ég var vanur. Þá heyrði ég lágt hvæs. Ég leit við og sá þá litla, eldrauða slöngu, sem flýði skelkuð undan stórri eðlu, sem var tilbúin að gleypa hana. Eg kenndi í brjósti um litla dýrið, og þar sem ég hélt, að það væri ekki nein eiturslanga. þá rak ég eðluna burt m.eð staf mínum og frelsaði þannig litla, rauða dýrið. Hún virtist skilja frelsi sitt, því að hún kom til mín, vafði halanum um stíg- vélið mitt og lét í ljós þakklæti sitt. Ég varð nú djarfari, beygði mig niður og lét litla skriðkvikindið hringa sig upp í lófa minn. Mig hryllti við að finna kald- an líkamann, en hún var svo falleg, að ég gat ekki annað en hcrft á hana. Það leit út fyrir, að henni liði vel í lófa mínum, því að hún rúllaði sig upp í litila. kúlu. Síðan fór ég heim með litla, þakkláta vininn minn. Ég hafði innfæddan þjón, en þar sem hann var nú ekki heima, setti ég slönguna í körfu með nokkrum blöðum í og setti hana, á borðið. Síðan gekk ég til náða. En um nóttina vaknaði ég við ákafan verk í öðrum fætinum. Ég kallaði á þjón minn, Koako. Hann hans og útíor. Og þegar ég sá, hve þú áttir bágt og varst í mikilli hættu, bað ég Guð að leyfa mér að koma þér til hjálpar og endurgalt þér þannig góðisemi þína. Því eins og ég hefi sagt þér áður, og endurtek enn, þreytstu aldrei á að gera mönnum gott«. Gwmnar Árnason þýddi. kveikti ljós, og sáum við þá, að fótur minn var sto>kkbólginn upp að hné. Koako, sem var mér mjög vinveittur, fór strax að at- huga fótinn. Allt í einu benti hann á lítið gat fyrir ofan ristina og hrópaði óttasleg- inn: »Slanga, slangak 1 mesta flýti þreif hann upp sængur- fötin og í einu rúmshorninu lá litli, rauði vinurinn m.inn og horfði á okkur með litlu demantsaugunum sínum. Eftir augnablik hafði Koako drepið hana með hníf sínum, og án þess að segja orð, fór hann út úr herberginu, en kom því næst aftur með nokkrar safamiklar jurtir, sem hann néri sárið með. Mér leið strax betur, og sagði ég honum nú, hvernig slangan hefði kom- ist inn í húsið, og að ég hefði haldið að hún væri oeitruð, því að annars mundi hún hafa stungið eðluna. En Koakoi hristi höf uðið og sagði: »Þér hafið hitt eina af eitruðustu slöng- unum okkar, rauðu slönguna. Bit hennar er alltaf banvænt, ef ekki er strax hægt að ná í þessar jurtir til þess að núa sárið með. Það er ekki að undra, þó að hún flýi eðluna, því að hún er svo fljót í hreyfing- um, að hún bítur slönguna, áður en hún hefir ráðrúm. til þess að spúa eitri. Rauða slangan bítur aldrei annarsstað- ar en í öklana, en hún sýnir mikla slægð í áformum sínum, eins og þér nú hafið fengið vitneskju um«. Ég lá rúmfastur í marga daga og átti það aðeins hinum, trygga þjóni mínum að þakka, að hættulegi rauði vinurinn minn rændi mig ekki lífinu í þakklætisskyni fyrir, að ég frelsaði hann frá eðlunni. Þýtt wr dönsku <af einwm lesanda Ljósberans. Hver vill ekki eignast „MEISTARA GRÁNA?" Bókina fær hver sá, sem útveg- ar 2 skilvísa kaupendur.

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.