Ljósberinn - 01.01.1946, Blaðsíða 11

Ljósberinn - 01.01.1946, Blaðsíða 11
LJÓSBERINN 11 pening innanborðs, grænmeti, saltað kindakjöt í tunnum og stóra ullarpoka. Prammarnir komu úr sveitinni. VÖrurnar höfðu oft nokkra viðdvol á Stephney- vellinum, sem jafnframt því að vefa markaðsstaður var vörugeymslustaður fyrir þær vörur, sem áttu að flytjast áfram sjóleiðis. Þess végna gat maður verið viss um, að hér voru alltaf stórir hlaðar af köss- um, tunnum, böllum og pokum. I vond- um veðrum voru stórir segldúkar breidd- ir yfir þessa vöruhlaða. Einnig gat mað> ur verið viss um, að sjá hóp af tötralega klæddum drengjum leika sér á veltandi tunnum eða leita sér að skjóli inni á milli kassanna. Stundum hlupu þeir eins og fætur töguðu á undan hafnarverkamönn- unum, en leituðu svo aftur á sömu slóðir eins og máf arnir, er hættan var liðin hjá» Það var ekki fyrr en undir kvöld, þeg- ar skúrar og vagnar hofðu rýmt Stephney- völlinn, þegar gluggatjöldin voru dregin fyrir í yfirfullum veitingakránum, þegar segldúkarnir huldu vöruhlaðaria og draugalegu útiljósin hjá húshornunum voru tendruð, að ofurlítil kyrrð færðist yfir þennan stað. Þá leit hann út eins og æfintýraleg og fögur leiktjöld með tungskinsbjart fljótið og skipin í baksýn. Algerð kyrrð var þar þó aldrei. Þang- að barst hvíslandi niður Thems-árinnar, ómur af harmónikumúsik og drykkjulát- um frá veitingahúsunum, og svo eins og undirspil alis þessa hinn ólgandi, óum- breytanlegi þys stórborgarinnar. Þessi stóri markaðsstaður í heimsborg- inni London var heimili litla, munaðar- lausa drengsins, Jim Jarvis, sem saga þessi fjallar um, II. , Heimitislaus. Seint um kvöld í júnímánuði gekk Íít- ill drengur eftir einni götunni, sem ligg- ur frá Stephney-hverfinu niður að mark- aðsstaðnum. Hann þræddi með mesiu nákvæmni þá hlið göturinar, sem vár skuggalegri, sýnilega í þeim tilgangi að komast óséður leiðar sinnar. Við hornið hjá markaðstorginu hvarf hann alger- lega, þar sem myrkir hússkuggar teygðu sig út á tunglskinsbjartan völlinri. Skömmu seinna kom hatín í Íjós niðfi Víð höfnina óg stefndi nú beint á stóra vöru* hlaðann, sem var hulinn með mörguni segldúkum. Hann nam staðar og skreið eins og slanga inn undir einn segldúk- inn. Með mestu varkárni læddÍ6t hanri áfram. Hann varð áð gæta þess, að seglið hreyfðist sem allra minnst. I skoti milli tveggja stórra kassa lá tólf ára drengur. Þegar hann sá áðkomupilt- inn, reis harin upp á olnbogann. „Komdu sæll, Jim! Eg hélt, að þú myndir kaupa rúm í riótt". „Nei. Ég eignaðist ekki næga peninga. Fer vel um þig hérna? Get ég holað mér niður líka?" „Það er nú ekki sérstaklega gott að vera hérna. Reyndu lengra niðri í hlaðanum. Eg sá þar seinni partinn í dag nokkra poka, þú hlýtur að geta komið þér þar fyrir". „Það er prýðilegt; ég ætla að reyna. Hefurðu fengið nokkurn mat, Robert?" „Dálítinn, ég gat selt eldspýturnar mínar". „Áttu nokkuð eftir?" „Já, hérna er skorpa. Við skulum hafa lágt, svo að lögreglan finni okkur ekki",

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.