Ljósberinn - 01.01.1946, Blaðsíða 12

Ljósberinn - 01.01.1946, Blaðsíða 12
iá LJÓSBERINN Óhrein hönd þuklaði um óhreinan vasa og dró fram bauðskorpu, sem skipti um eiganda. Jim skreið áfram í þá átt, sem Robert eða Rob, eins og hann var kallaður, hafði sagt honum að halda. Hann var heppnari, en búast mátti við, pví áð allt í einu datt hann niður á milli nokkurra mjúkra poka. Á hverju ári var sent frá Englandi allmikið af gömlum, notuðum fötum til nýlendnanna, einkum til negraríkjanna í Vestur-Afríku. Svertingjarnir litu föt þessi hýrum augum. Margir gatslitnir jakkar höfðu klætt sjálfa svertingjahöfð- ingjana. Það var einmitt slíkur varning- ur, sem Jim Jarvis rakst á þarna í myrkr- inu. Það liðu ekki margar mínútur, unz Jim haf ði með snörum handtökum hreiðr- að þægilega um sig á milli pokanna. Og hann sofnaði brátt. Skorkvikindin, er skriðu um allan líkama hans ogjbitu hann með stingandi trjónum, spilltu ekki svefni hans. Síðustu hugsanir Jims, áður en hann sofnaði voru um „Bobby", lögregluþjón- inn. Bara hin góða dís, sem gætir og vak- ir yfir börnunum á meðan þau sofa, léti nú „Bobby" ekki vera á vakki í kringum vöruhlaðana á markaðstorginu. En vöru- hlaðinn var svefnstaður minnsta kosti tuttugu fátækra götudréngja, „götuflakk- ara", sem flakka um án þess að eiga nokk- urn samastað, eins og dýr merkurinnar. III. Jim grunaSur um þjófnaö. Börn götunnar verða að fara snemma á fætur á morgnana. Þau verða að halda á burt úr grænu grasinu í skemmtigröð- unum áður en bjart er orðíð. Þau verða að flýja hraða bekkina á torgunum, áður en „Bobby" leggur fyrir þau nærgöng- ular spurningar. Og þau verða að vera horfin úr notalegum svefnstöðum á milli kassa og poka, áður en verkamennirnir byrja á vinnií sinni. Þetta er hart að- göngu, ekki sízt fyrir lítinn snáða eins og Jim, sem ætti að fá að sofa fram eft> ir á morgnana. En til allrar hamingju þekkti hann ekki þvílíkan munað. Þegar Robert ýtti við honum um fjögurleytið morguninn eftir, vaknaði hann samstund- is. Það var meira að segja með töluverðri tilhlökkun og eftirvæntingu, að hann læddist burtu frá vöruhlaðanum þennan morgun. Það beið hans dálítið, dálítið, . sem átti helzt að heppnast. Hann ætlaði að finna Jane frænku. Jane Hollister hafði verið bezta vin- kona móður hans. Sjálfur þekkti hann hana ekkert. En þegar móðir hans veikt- ist og var flutt á sjúkrahúsið, þá ræddi hún oft við hann um þann dásamlega tíma bernsku sinnar, er hún átti heima í Stratford'on-Avon.. Hún minntist á ið- græna og myrka skóga, fögur angandi blóm og ilmandi grænt hey. Allt voru þetta hlutir álíka ævintýralegir og ótrú- legir fyrir lkinn stórborgardreng og töfra- veröldin í hellum Aladdíns er fyrir okk- ur. En mest hafði hans ástfólgna móðir sagt honum frá Jane Hollister. Jane var' eins góð og falleg og yndisleg ævintýra- dís. Það seinasta, sem mamma hafði hvísl- að að honum, áður- en hún dó, var ein- mitt um Jane, að hún ætti heima í Steph- ney og hann skyldi heimsækja hana. En svo var hann settur á munaðarleysingja-

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.