Ljósberinn - 01.01.1946, Blaðsíða 13

Ljósberinn - 01.01.1946, Blaðsíða 13
LJÓSBERINN íá hælið og síðan — já, hann ætlaði að hlaupa til Jane frænku og segja henni að hann hafi strokið af hælinu. Nei, hann ætlaði ekki að segja henni frá því. Það gat hugsazt að hans yrði leitað ein- mitt þar, en á munaðarleysingjahælið vildí hann aldrei framar koma. Annars var nú liðinn svo langur tími frá því hann strauk, að það var víst engin hætta á því, að hans væri lengur saknað. Jim og Rob röltu meðfram hafnar- bakkanum og íhuguðu hvernig heppileg- ast myndi að haga leitinni að Jane frænku. Sólin var að koma upp. Siglutré skipanna köstuðu löngum skuggum upp á hafnar- bakkann. Frá kamínu í sænskri skonn- ortu steig reykjarmökkur upp í loftið. Hressandi kaffiilmur barst að vitum þeirra Jims og Robs og kom görnunum í þeim til að gaula af sulti. Maðurinn, sem seldi kræklinginn, var að koma bátnum sínum fyrir við brúna, sem lá yfir Stjórnarskurðinn. Þegar dreng- irnir voru verulega hungraðir og áttu lítið af pehingum, voru þeir vanir að verzla við kræklingakaupmanninn. Heit- ur kræklingur ásamt stórri kartöflu, eru hreinustu kræsingar fyrir fátækan, solt- inn dreng. Vissi kræklingakaupmaður- inn, hvar Jane Hollister átti heima? Nei, hún var ekki viðskiptavinur hans, þeir gætu reynt að spyrja lögregluþjón- inn uppi á horninu. Hann vissi það áreiðanlega. Það þurfti hugrekki til þess að ávarpa tröllvaxinn lögregluþjón. Drengirnir gengu mörgum sinnum fram hjá lögreglu- þjóninum, án þess að þora að tala við hann, en þegar þeir heyrðu, að „Bobby" raulaði fyrir munni sér: „Ástin mín . . ." og virtist vera í bezta skapi, herti Rob sig upp og gekk til hans. Lögregluþjónn- inn leit á þennan tötralega klædda snáða, er í auðmýkt þvældi húfunni á milli handa sinna. Nei, — hann vissi ekki til að neinri með þéssu nafni byggi hér í grenrtdinm. Jane Hollister . . . Hollister . . . Nei, haná þekkti hann ekki. Fólkið hér í Steph- ney var líka eins og síld í tunnu. Þeir gætu reynt að spyrja veitingamanninn í „Hirtinum". Hann þekkti býsna marga. Hann var líka fæddur í hverfinu. Já, hann væri áreiðanlega sá, er gæti gefið upplýsingar um konuna. En veitingamaðurinn í „Hirtinum" gat engar upplýsingar gefið. Hann klóraði sér í höfðinu og fór fram í eldhús að spyrja kellu sína, en hún var jafn fáfróð hon- um. Þá þuldi hann upp runu af kvenna- nöfnum, sem drengirnir könnuðust ekk- ert við. Að lokum gaf hann þeim það ráð, að þeir skyldu spyrja hjálpræðis- hermanninn, sem var vanur að útbýta smáritum í veitingahúsinu. Það leit út fyrir, að það væri óraleið til Jane frænku. Um hádegið gafst Rob upp. Hann varð að selja eldspýtur á göt- unum, ef hann átti ekki að vera hungr- aður í allan dag. Aftur á móti hélt Jim áfram leitinni. Hann skyldi finna Jane frænku. Hann gekk hverja götuna. af annarri. Hann spurði börnin og götusal- ana alltaf að sömu spurningunni. En um kvöldið var hann jafnnær og um morg- uninn. Heppnin hafði þó ekki með öllu snúið við honum bakinu. Hjálpræðisher- maðurinn kenndi í brjósti um hann og gaf honum nokkra aura. Nú sat hann á bekk í garði einum og gæddi sér á brauðsneið

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.