Ljósberinn - 01.01.1946, Blaðsíða 17

Ljósberinn - 01.01.1946, Blaðsíða 17
LJÓSBERINN 17 lega hefði mesta löngun til þess að gefa þér væna ráðningu, þegar ég sá þig sitja með páfagaukinn hennar Jane á hnénu. Sé það satt, sem þú segir, og um það get- ur Jane dæmt, þá skal ég gjarnan rétta þér hjálparhönd, þegar ég er í landi". „Þakka þér fyrir, Anthony", sagði Jane. „Það mun ekki veita af því, að við hjálpum honum bæði eftir beztu getu. Settu þig nú niður, ég ætla að hita tesopa". „Ágætt, þú hitar tevatn, en á meðan sæki ég mat í búrið", sagði Anthony. Á meðan Jane hitaði undir katlinum hafði Jim nægan tíma til þess að líta í kringum sig. Jane frænka hafði herbergi út af fyrir sig. Það var fátítt í Stephney. Fólk var þar svo fátækt, að það varð jafnan að hírast margt saman í hverri herbergiskompu. Herbergi Janes var þokkalegt. Það var bæði svefnherbergi, eldhús, dagstofa og borðstofa, en Jane hafði komið öllu mjög haganlega fyrir, sem í herberginu var. I glugganum var jurt með ljómándi falleg- um rauðum blómum, þar var áreiðan- lega eina inniblómið í þessu húsi. Hjá glugganum " hékk búr páfagauksins. Gauksi var nú sofnaður. Jane hafði kast- að svörtu teppi yfir hann, og þá hugði hann að komin væri nótt. Á veggnum hékk lítil bókahilla með nokkrum bók- um, er báru þess merki að vera mikið lesnar. Á borði, sem bar skjannahvítan, útsaumaðan dúk, var mynd af lítilli stúlku nieð sítt hár, og karlmannlegum sjóliða. Framh. SKRfTLUR Mjög fehninn maður sat cinu sinni að' borðum með mórgu fólki. Þegar tekið var að' snæða, herti hann loks upp hugann og ávarpaði sessunaut sinn og sagði: „Hver er þessi ljóti mað'ur,' þarna við hinn borð's- endann?" „Það er bróðir minn", var honum svarað. „Ó, fyrirgefið þér, mikill bjáni er ég annars", sagði sá feimni. „Ég hefði þó átt að' sjá ættarmótið". Árni: „Sæll vertu, Bjarni minn. Ég hef heyrt, að þú ætlir að fara að gifta þig". Bjarni: „Já, ég var tekinn t41 bæna í fyrsta sinn í gær". Artú: „Hvað' ertu að segja, maður? Þú hefur lík- lega átt við það, að það hafi verið lýst með þér". Bjarni: „Já, það var nú það', setn ég meinti, þó að það kæmi svona 'út úr mér". Prestur (er að halda líkræðu): „Nú getum við, vinir og ætlingjar hins framliðna, huggað okkur við það, að hann er kominn til betri heimkynna og —". Ekkjan (grípur fram í): „Hvað eruð þér nú að segja, prestur minn? Betri heimkynna? Var ekki heim- ilið' okkar alltaf fyrirmyndarheimili og fullgott handa honum. Neitið þér því, ef þér þorið. Iri mætti á götu lögregluþjóni, sem veifaði barefli í hendi sér. „Hvað' er klukkan?" spurði írinn. Lögregluþjónninn lamdi bareflinu í höfuð honum og sagði: „Hún sló eitt rétt í þessu". „Hamingjunni sé lof fyrir að ég kom ekki einni stundu fyrr", varð Iranum að orði. Mað'ur nokkur, sem ekki hafði tnikil ráð á heimili sínu fékk heimboð frá nágranna sínum, þar sem hann bauð honum og öllu fólki hans. Endað'i boðsbréifð á þessum orðum: „Láttu mig vita, hve mörg þið komið". Maðurinn settist niður og skrifaði þakkarbréf og endaði á þessum orðum: „Við komum 110". Næsta morgun var hringt í síma og spurt með' önd- ina í hálsinum: „Hvernig á ég að skilja það, að þið ætlið að koma 110?" „Ja, fyrst kemur nú konan mín og hún er 1". „Já, og svo?" „Svo kemur hún tengdamóðir mín og hún er líka 1". „Já, ég skil það". „Og svo kem ég sjálfur og ég er bara 0 hjá þeim". Manninum í sumanum létti.

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.