Ljósberinn - 01.02.1946, Blaðsíða 10

Ljósberinn - 01.02.1946, Blaðsíða 10
30 LJÓSBERINN „Því minna og mjórra, því hættulegra, hvað er það?" Það vissi Haraldur ekki. Þá spurði annað höfuðið: „Einn hlutur, án upphafs og enda, og án upp eða niður, hvað er það?" Haraldur vissi það heldur ekki. Hann var svo hræddur, að þó að gáturnar hefðu verið enn auðveldari, hefði hann ekki haft rænu til að hugsa um svarið. Svo spurði þriðja höfuðið: „Dautt ber lifandi. Hvað er það?" Þessu gat heldur ekki hinn óhamingju- sami ungi maður svarað. Þá sótt riisinft kylfu, sem hann sló í höfuð unga mannsins, sem á sömu stundu varð að steinsúlu. Þennan sama morgun, þegar yngri bróðirinn, Ali, athugaði hnífinn, sá.hann, sér til mikillar hryggðar, að blaðið, sem var spegilfagurt áður, var nú kolryðgað. Þá sagði hann við móður sína, að nú væri tími hans kominn til að fara. Og hún sagði, eins og við eldri bróðirinn, að hann skyldi fara og sækja vatn í brunninn í skóginum, svo skyldi hún baka köku handa honum í nestið. „En taktu svo mikið vatn sem þú get- úr, því að það vatn hefur heillarík áhrif. Ali fór nú að leita að nógu stóru íláti í hinum fátæklega kofa, en hann fann ekkert annað en gamla krukku, sem var helmingi minni en sú, sem Haraldur sótti vatnið í. Hann tók hana og fór með hana í brunninn, og fyllti hana á barma, og gekk svo heim á leið. Þegar hann var kominn nokkuð á leið, heyrði hann mikinn þyt yfir höfði sér. Hann leit upp í loftið og sá hóp af hröfn- um, og þeir görguðu, og honum heyrð- ist hann skilja orð í gargi þeirra. „Líttu niður — líttu niður — líttu niður". Hann leit niður á jörðina, og sá að hún var vot við fætur hans. Það var af vatni, sem lak um lítið gat á botninum á krukkunni. Þá staðnæmdist hann, tók leir og hnoð- aði deig úr honum og tróð í gatið. Þegar hann kom heim, var krukkan aðens hálf af yatni. En móðir hans gat þó bakað helmingi stæm köku en Haraldur fékk, og hafði hún þó helmingi minna mjöl. „Það er góðs viti", sagði hún. „Farðu nú á stað og beztu óskir mínar fylgi þér". Ali fór þá af stað. Og hann gekk þang- að til hann var orðinn svangur. Þá settist hann á þúfu, og ætlaði að fara að borða af kökunni. Þá kom til hans fátæk kona, og bað hann að gefa sér svolítinn bita, hún væri svöng. „Sjálfsagt", sagði hann, skar kökuna sundur og gaf henni stærri partinn. „Eg vil borga þér kökuna með tveim gjöfum", sagði konan, — sem var seið- kona, en ein af þeim betri seiðkonum. — „Eigðu þennan staf, og notaðu hann, þegar þér ríður mest á". „Hvenær ríður mér mest á að nota hann?" spurði Ali. „Það verður þú að finna sjálfur út", sagði konan. „Onnur gjöf mín eru þrjú orð: brú, kúla, skip". „Hvað þýðir þetta?" spurði Ali undr- andi, en konan var þá horfin, og hann varð að halda áfram. Og hann gekk og gekk, þangað til hann hitti fjárhirðinn. „Hver á þetta fé?" „Það á risinn". „Hver er þessi risi?"

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.