Ljósberinn - 01.02.1946, Blaðsíða 14

Ljósberinn - 01.02.1946, Blaðsíða 14
34 LJÓSBERINN Hann andvarpaSi af vellíðan. Hvar ætli Rob væri nú? Á morgun yrði hann að hafa upp á honum og segja honum frá því, hyernig heppnin hafi elt sig á rönd- um. Bara Rob yrði einhvern tíma jafn heppinn. Það var annars leiðinlegt, hvé fotin háns voru tötraleg. Jane frænka hélt víst ekki iriikið upp á drengi, sem voru óhreiií- ir og ræfilslegir til fara. Hann horfði á fötin sín. Jakkinn var regluleg drusla. Buxurnar voru margbættar og harðar af feiti og skít. Skyrtur eða sokka átti hann ekki til. Hann hefði þó getað þvegið mesta skítinn af fötunum.niður við höfnina. En hann hafði ekki hugsað út í það. Jæja — það varð þá aS bíSa til morguns. Fyrir ofan rúm Jims hékk lítill speg- ill. Ef hann halIaSi sér dálítiS, gat hann séð óhreint andlitið og úfið hárið. Ósjálf- rátt reyndi hann að jafna ofurlítið úr mesta lubbanum. Jane sá það og sagði brosandif „Ef þú vilt þvo þér og snyrta þig til áður en við borðum, þá er þvottafat þarna, en þú verður að flýta þér, því að mér heyrist Anthony vera að koma". Jim var næstum því búinn að gleyma því, hversu dásamlegt það var aS þvo sér úr hreinu, köldu vatni, og láta sápu- löðrið hreinsa burtu göturykið og þurrka sér síðan með þurru handklæði. Hann naut þess í fyllsta mæli. Og þegar hann horfði á Anthony, hreinn og uppstrok- inn, virtust augú hans vera ennþá skær- ari og fegurri en fyrr. „Hæ, — þú mikli Neptún.* Ég ætla tæplega að þekkja þig aftur. Er þetta Sjávarguð Rómverja. — Þýð. áreiðanlega sariii drerigurinri, Jane?" „Víst er það sá sami, Anthony. Bíddu bara rólegur. Hann verður áreiðanlega ennþá myndarlegri, áður en hann fer frá okkur". Skömmu seinna sátu þau Öll þrjú við eldhúsborðið yfir rjúkandi tebollunuffi. Jim tók upp pylsubitann sínri Og sagði frá því, hvernig hann eignaðist hann. Það komu tár í áugu Jane, þegar hún sá, hve Jim var hungraður. Hún sffiuíði fyrir hann brauð og lagaði meira tevatn. Áð lokum varð hann mettur. Það var þó reglulega unaðslegt að vera vel saddur. Anthony sagði sögur úr síSasta ferSalagi sínu til Austurlanda. Jim gleypti bók- staflega sögurnar í sig eins og matinn. Og hann tók þá ákyörðun með sjálfum sér, aS þegar hann væri orSinn stór, þá ætl- aði hann að verða sjómaður. Þegar máltíðinni var Iokið, sagði Ant- hony við Jim. „Nú hjálpum við báðir Jane frænku að þvo upp. Eg þvæ, þú þurrkar, en Jane setur hvern hlut á sinn stað". Þetta gekk prýðilega. Jim þótti. vænt um að geta orðið að liði. Þegar uppþvott- inum var lokið, settust þau í kringum borðið og ræddu um viðburði dagsins og framtíð Jims. En þarna var stórt úrlausn- arefni í vændum. Og hvar átti nú Jim að sofa þá nótt? Jim gat vel skilið það, að hann gat ekki sofiS í þessu Iitla herbergi til frambúðar. Anthony gat ómögulega lofaS honum aS vera. Hann var í lítilli kytru ásamt fjórum öSrum. Þeim kom saman um, aS það yrSi aS Ieigja rúm fyr- ir hann. ÞaS var algengt að húseigendur leigðu einstök rúm, hverjum þeim er hafa yildi. ÞaS var ekki gott að segja, hvers

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.