Ljósberinn - 01.03.1946, Blaðsíða 4

Ljósberinn - 01.03.1946, Blaðsíða 4
44 LJÓSBERINN frelsar Guð frá synd. og sekt og dómi, hegningu og dauða. — Ég bjarga honum, af því að hann þekkir nafn mitt. Ef einhver þekkir nafn Guðs — veit, að Guð er faftir, að Jesús er frelsari og heilagur andi huggari, þá hjálpar Guð sálu hans. Hann getur verið staddur í mestu nauðum, sakir syndasektar sinnar; það getur virzt svo, sem fokið sé í öll skjól; en, þá réttir Drottinn út hönd sína og bjargar hinni titrandi dúfu. „Akalli hann> mig, þá bænheyri ég hann". Engin skilyrði eru sett um það, hvernig sá skuli vera, sem ákallar Drottinn. Fyr- irheitið er skilyrðislaust; sá, sem ákall- ar, fær svar, því að Guð heyrir bænir. — Þegar spámaðurinn Daníél baðst fyr- ir, þá kom engillinn (Gabríel), og gaf sig á tal við hann, og sagði: Ottast þú ekki, Daníel, því að frá því að þú fyrst hneigðir hug þinn til að öðlast skilning, og þú lítillættir þig fyrir Guði þínum, þá eru orð þín heyrð, og ég er kominn hingað vegna orða þinna". Daníel hefir líklega verið búinn að biðja nokkra daga, en ekki orðið var við neina bænheyrzlu. En engillinn segir, að orð hans hafi verið heyrð allt frá hinum fyrsta degi, er hazm hóf bænagjörðina. Guð svarar ávallt á sínum tíma. Það geta liðið nokkrir dag- ar, en svarið kemur. Einu sinni sagði roskin kona við mig: „Ég er nú búin að biðja fyrir systur minni í tuttugu ár; en fyrst nú í dag, þá fæ ég bréf frá henni, þar sem hún segir, að nú hafi hún öðlast trúna". „Eg er hjá honum í þrengingunni. Það er einmitt þetta fyrirheitið, sem okkur veitir svo erfitt að halda föstu. En ðamt sem áður er það óbrigðult, því að Drott- inn segir: „Ég er hjá honum". Hvað sagði ekki María Magdalena: „Þeir hafa tekið Drottin minn og ég veit ekki, hvar þeir hafa lagt hann". En Drottinn hennar stóð þá beinlínis við hlið henni; hún var ein- mitt að tala við hann, en hún vissi það ekki, að hann var hjá henni. „Eg frelsa hann og geri hann vegsam- legan". Guð nefnir hvorttveggja saman: hjálp- ræði og heiður. Ekkert gæti barn Guðs hent verra en ef það yrði sér til hneisu með trú sína, því að það er satt, sem skáld- ið segir um Guð: „Hann er trúr og hjálpar sínum, hann hefur aldrei brugðist mér". Enginn heiður er meiri en það, að við komumst að raun um, að Guð kannast við okkur og heyrir bænir okkar. Það er inndælt að öðlast bænheyrzlu og frelsun úr þrengingu. Guð kannast líka við mig og við þig. Guð veitir okkur báðum veg- semd. Eg seð hann fjbld lífdaga. Margir urðu þeir langlífir, sem þjón- uðu Guði. Forfeður Gyðinganna, Abra- ham og ísak urðu saddir líf daga. En ekki verða allir langlífir, sem trúa á Drottin. En Guð getur gert oss sadda af lífdögum. Hann lætur lífið veita oss saðning og svöl- un. Án hans er lífið ekki annað en þorsti og hungur. Svo reyndist það týnda syn- inum. Lífið seður þann, sem trúir á Guð. Því er ekki til einskis lifað, heldur fær lífið innihald, svo að vér komumst að raun um að Jesús er brauð lífsins, að oss skal aldrei að eilífu hungra né þyrsta. Eg læt hann sjá hjálprœði mitt.

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.