Ljósberinn - 01.03.1946, Blaðsíða 8

Ljósberinn - 01.03.1946, Blaðsíða 8
48 LJÓSBERINN latsra'uðar asalíur og hvítar villirósir í hæð skammt frá. — þau tóku eftir að reyk lagði upp úr einu horninu á akri nágranna þeirra. „Hvað er verið að brenna þarna, pabbi?" „Silfur-pappír og reykelsi til þess að blíðka Guðina. Þeir halda að skurðgoð- in geti gefið sáðkorninu vöxt, af því að þeir þekkja ekki Guð". „Kærir Guð sig ekki um að honuin séu færðar fórnir, pabbi?" „Nei, Guð vill aðeins að við elskum hann og hlýðum honum". „Hver sagði þér frá Guði, pabbi?" „Frændi min'n. Hann hafði oft korn- ið á kristniboðsstöðina í Fú-loh-chén. Hann sagði mér allt sem hann haí'ði heyrt þar. Þá vissi ég að skurðgoðin eru falsguðir og geta engum hjálpað. Mig var lengi búið að gruna það. Þetla var rétt áður en þú fæddist, barn". „En mamma? Af hverju trúði hún ekki líka á Guð?" Pabbi hristi höfuðið mjög sorgbitinn. „Fólk móður þinnar sálugu er miklir skurðgoðadýrkendur. Mamma þín var góð kona, en hún þorði ekki að hætta að fórna. Hún var hrædd við skurðgoð- in". — „Er það satt pabbi", spurði Mei-hwa, hálf stamandi eins og hún yrði að hleypa í sig kjarki, — „er það satt, að mamma hafi viljað bera mig út þegar ég fædd- ist?" „Heiðindómurinn gerir menn misk- unnarlausa, barnið mitt. Okkur haf ði ver- ið kennt að dýrka anda framliðinna feðra okkar. En það geta stúlkur ekki. Þær giftast með tímanum inn í aðra ætt. Þesá- vegna voru stúlkur ekki taldar til barna foreldra sinna. Og stundum voru þær bornar út nýfæddar og látnar deyja, þeg- ar börnin voru orðin mörg, eða lítið um mat á heimilinu". „Baðst þú til anda forfeðranna, pabbi?" „Ekki eftir að mér var sagt frá Guðí. Hann er faðir okkar allra og honuin þykir jafn vænt um stúlkur og drengi" Pabbi hélt starfi sínu áfram. Mei-hwa hélt áfram að hugsa um það, sem þau höfðu verið að tala um: Hversvegna vildi mamma láta hana deyja, þegar hún var nýfædd? Mamma hafði þó verið góð við hana. Hún mundi svo vel eftir fötun- um, sem mamma hafði saumað á hana, og þegar hún greiddi á henni hárið. En hún hafði heldur ekki gleymt því, þeg- ar mamma reyrði á henni f æturnar. Hún var þá fjögra ára gömul. Fyrst var hún látin sitja lengi með fæturna í eins heitu vatni og hún framst gat þolað. Þegar fæturnir voru orðnir vel mjúkir, voru þeir reyrðir með löngum borða. Það var reynt að kyrkja fótinn saman um ökl- ann, til þess að hann yrði ekki lengri. Af því stafaði nær því óþolandi þrautir, bæði dag og nótt. Hún harkaði af sér þegar aðrir sáu til, en væri hún ein, grét hún. Mamma hennar hughreysti hana. Hún var sjálf með svo litla fætur að hún gekk á hælunum. Enginn heiðarlegur maður mundi velja syni sínum konu, sagði hún, sem hefði stóra fætur eins og „ja-tó",* Mei-hwa var búin að vera með reyrða f ætur í sex máánuði, þegar mamma henn- * „Ja-tó" eru stúlkur kallað'ar, sem seldar eru i æfilanga þrælkun.

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.