Ljósberinn - 01.03.1946, Blaðsíða 13

Ljósberinn - 01.03.1946, Blaðsíða 13
LJÓSBERINN 53 komu í heimsókn til Jims skoðuðu hana mjög. Rob hafði komið oft til hans og undr- ast mjög heppni hans og dasamað þetta fína herbergi. Annars var Rob líka hepp- inn. Hann fékk. atvinnu hjá kaupmanni einum, að vísu erfiða vinnu, því að hann átti að sendast með vörur á tvíhjóluðum handvagni til skipanna við höfnina. Kaupið var ekki hátt, en bezt af öllu var það, að hann fékk að sofa í lítilli kompu undir tröppum. „Það er ágætt", sagði hann. „Nú þarf ég ekki að kaupa mér náttstað eða liggja á götunni". Jim fannst litla herbergið sitt í garð- inum og dvöl sín hjá Jane og Anthony vera regluleg paradís. En auðvitað var höggormur í þessari paradís og sá högg- ormur hét Steve og var hann yngsti son- ur hafnarverkamanns, er bjó í nágrenni við Jane. Steve var hár og renglulegur slöttólfur. Hann var einn af þeim drengj- um, sem eru allstaðar sjálfkjörnir foringj- ar yfir öðrum. Steve átti mörg systkini. Hann var vanur að segja, ef einhver sýndi honum ekki undirgefni og hlýðni: „Bíddu bara, ég skal láta hann stóra bróður minn sýna þér í tvo heimana". Steve gat engan veginn liðið Jim. Hann öfundaðist yfir skúrnum í garðinum, sem Jim svaf í. Það var af hræðslu við Ant- hony, að Steve hafði ekki fyrir löngu lumbrað á Jim eða látið einhvern af bræðrum sínum gera það. Hann hrædd- ist Anthony og örundaði eiginlega Jim af vináttu þessa unga, knélega sjó- manns. En þó hann legði ekki út í handalög- niál við Jim, þá reyndi hann þó að særa hann með bituryrðum. Það var hann, sem gaf Jim nafnið „Kanínan". Öðrum virtist það ágætt nafn á Jim, og það var ef til vill eðlilegt. Bjó Jim kannske ekki í kan- ínuskúr? Jim sárnaði þetta, en reyndi að láta ekki á neinu bera. Einhverju sinni, þegar hann kom heim að skúrnum, hafði verið dembt úr tveim sorpílátum fast upp við • dyrnar. Öðru sinni stóð skrifað með rauðri krít á hurð- inni: „Hér býr Kanínan".. Jim þurf ti ekki að grennslast eftir því, hver gerði þetta. En það, sem Jim gramdist mest af öllu, var það, að Steve komst á ein- hvern dularfullan hátt að veru Jims á munaðarleysingjahælinu. Sá tími, er Jim var á munaðarleysingjahælinu, vildi hann helzt af öllu að sykki í djúp gleymsk- unnar. Það var nokkuð broslegt af sár- fátækum börnum að hópast í kringum jafningja sinn og stríða honum með veru sinni á munaðarleysingjahæli. Jim ræddi málið við Rob. Rob áleit, að það eina, sem hægt væri að gera, væri að gera Steve væna ráðningu. „Ég gæti vel gert það og auðvitað Anthony, en það yrði þér að engu liði. Þú hlytir bara verra af því. Þú verður að hirta hann sjálf- ur". „Já, en hann er stærri en ég", sagði Jim, sem var að rétta nokkra ryðgaða nagla með hamri. „Heyrðu", sagði Rob. „Þú heldur á hamrinum í vinstri hendi. Veit Steve, að þú ert örvhendur?" „Nei, það held ég ekki", sagði Jim. „Ágætt. Þá hefur þú mjög miklar lík- ur til þess að verða sigurvegarinn", sagði Rob með ákafa. „Næst, þegar hann stríð- ir þér skaltu fara í handalögmál viðjiann. I fyrstu skaltu slá hann með hægri hend-

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.