Ljósberinn - 01.03.1946, Blaðsíða 15

Ljósberinn - 01.03.1946, Blaðsíða 15
LJÓSBERINN 55 in hrein. Nærf ötin voru þó alltaf af skorn- um skammti. Áðúr hafði öll hans orka farið í það að ná sér í mat og næturstaði, en nú fékk hann áhuga á ýmsu og var mjög námfús. Stundum sagði hann Jane frá sínu fyrra lífi. Hann þagði aðeins um veru sína á munaðarleysingjahæliuu. Enginn gat fengið hann til þess að segja frá æfi sinni þar, og Jane reyndi ekkert til þess. „Drengur minn", sagði hún dag nokk- Urn. „Þú hefur næstum því verið drukkn- aður í mannhafinu. Veiztu, að sá, sem er að drukkna, kemur þrisvar sinnum upp? En svo sekkur hann í djúpið og drukknar. Eg vona það hendi þig ekki"'. Áður reikaði hann stefnulaust um göt- urnar í leit að fæðu og svefnstað, en nú gekk hann að þessu vísu. Oft var hann a vakki niðri við höfnina. Þá hafði }iann ]afnan með sér poka, sem hann tíndi kola- mola upp í og annað eldsneyti, er hann fann á leið sinni. Á þennan hátt hjálp- aði hann Jane. Skemmtilegast fannst honum þó að fylgjast með Anthony fram og aftur um hafnarbakkann. En Anthony var alltaf að svipast um eftir skiprúmi. Hann var duglegur og vel liðinn og gat auðveldlega fengið atvinnu, en hann var vandlátur og vildi aðeins beztu skiprúmin. Stund- um fékk hann lánaðan lítinn árabát og þeir réru um The Pool, þann hluta Ihemsár, sem er fyrir neðan London Bridge. Að lokum fannst Jim hann þekkja ana eins vel og buxnavasann sinn. Ant- hony kenndi honum f jölda mörg orð úr sjómannamáli. Hann sýndi honum og sagði hverrar tegundar skipin voru: Bark- skip, briggskip og skonnortur. Svo hrós- aði hann eða gagnrýndi hina ólíku far- kosti, er mættust á fljótinu. Jim spurði og spurði, og Anthony varð aldrei af- undinn, heldur hafði hann æfinlega svar á reiðum höndum. Hann skýrði frá því. að það væri tunglið, sem hefði þau áhrif á vatnið, að það félli reglulega út og inn um fljótsmynnið og það héti líka flóð og fjara. Hann sýridi Jim hina mismun- andi fána þjóðanna og sagði hormm, hvaða vörur væru fluttar heim til Eng- lands og hverjar fluttar burtu. Einkum þótti Jim gaman að heyra frá ferðum langferðaskipanna, er komu með te frá Kína og gull frá Ástralíu. Skip þessi voru þau hraðskreiðustu í heimi og gátu farið 37 km. á klukkustund. Dá- lítið fyrir vestan þann stað, er áin Lea rennur í Themsá, er Blackwall-hafnar- garðurinn. Þar Iögðust stóru fallegu skipin upp að, þegar þau komu úr ferðalagi sínu með dýrmætan varning handa ættjörð sinni Ef maður vissi ekki hvar Anthony var, var reynandi að leita hans þarna. Hans heitasta ósk var sú, að sigla á einhverj- um af þessum risavöxnu sæsvönum. Hann þekkti öll langferðaskipin með nafni, vissi einnig hvað skipstjórarnir hétu og um ganghraða hvers skips. Hann þreyttist aldrei á að lýsa kostum skip- anna og dugnaði og hörku skipstjóranna. VIII. Ovœnt atvik. Einn góðviðrisdag kom Anthony inn í garðinn og barði að dyrum á kaníuu- skúrnum. „Komdu með mér upp til Jane, Jim", sagði hann. „Eg þarf að segja þér

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.