Ljósberinn - 01.07.1946, Blaðsíða 6

Ljósberinn - 01.07.1946, Blaðsíða 6
122 LJÓSBERINN Sólargeislann bar að sjúlcj-abeSi. „Er hér nokkur, sem syrgir?" „Nei", svaraði grátandi móðir. „Eg mun fá að sjá barnið mitt aftur á himni. Hvers vegna ætti ég að syrgja? Gráti ég, kæri sólargeisli, þá er það af gleði, af því að Guð tók barnið mitt svo snemma inn í sína eilífu gleði". Og sólargeislann furðaði á því, að hann fann enga sorg á jörðinni. En liann var ekki búinn að sjá allt, sólargeislinn góði. Stundu síðar skein hann inn um glugga. Þar inni stóð telpuhnokki og hélt á blómsturpotti. „Er Jiér nokkur, sem syrgir?" „Já", sagði litla stúlkan. „Hérna er einn. Ég syrgi blómið, sem ég plantaði mér til heilla. Það hefur visnað í skamm- degismyrkrinu". „Nú, er það ekki annað", sagði sólar- geislinn. „Eg skal hugga þig". Hann skein nú svo milt á blómið, að það fékk nýtt líf og þar með var sorgin úti í litla barns-, hjartanu. Sólargeislinn flaug aftur og skein þá inn til fangans í varðhaldinu. „Er hér nokkur, sem syrgir?" „Já", sagði ræninginn, sem sat í hlekkj- um og beið dóms síns. „Ég hlýt að syrgja, ég, sem er glæpamaður og bandingi, út- skúfaður af Guði og mönnum og get ekki átt neinnar vægðar von". „Líttu hingað", sagði sólargeislinn. Samstundis skein hann á blað í Biblíunni, sem hafði verið flett upp einmitt þar, sem Frelsarinn lofar ræningjanum á krossinum náð og fyrirgefningu. Og þar með var sorgin úti í varðhaldinu og í hjarta hins örvinglaða manns. Sólargeislinn flaug enn einu sinni og kom nú til gamla Nikulásar, þar sem hann stóð á bökkum freyðandi ár og neri hend- urnar í örvæntingu. „Er hér nokkur, sem syrgir?" „Já", sagði Nikulás. „Hvers vegna syrgir þú?" _^ Ég syrgi barnœsku mína. Ég var van- þakklátur og óhlýðinn við foreldra mína. Nú eru þau dáin fyrir löngu. Eg syrgi æskuárin mín, sem ég hef sóað í leti og léttúð, og er nú orðinn gamall maður. Eg syrgi yfir öllu lífi mínu, sem ekki hefur orðið neinum til gagns eða gleði, af því að ég hef aldrei hugsað um aðra en sjálfan mig. Þess vegna ætla ég nú að fyrirfara mér í ánni". „Bíddu við", sagði sólargeislinn. „Gakk þú með mér og skal ég þá sýna þér, hvern- ig jafnvel menn eins og þú geta gert eitt- hvað gott". Sólargeislinn sveif yfir þúfur og þurrt gras, en Nikulás elti hann, þangað til þeir komu að tjörn einni, þar sem var stór hópur af skólabörnum, sem höfðu skrópað frá skólanum og voru að fara á skauta í leyfisleysi. „Taktu nú ef tir þessum börnum", sagði sólargeislinn. „Og þú skalt segja þeim hvernig f er, ef menn hugsa ekki um neitt annað alla æfina en að láta allt eftir sér".

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.