Ljósberinn - 01.07.1946, Blaðsíða 15

Ljósberinn - 01.07.1946, Blaðsíða 15
LJÓSBERINN 131 um, belgvíðar flöskur, næstum því háls- lausar, flöskur, er voru mjóstar um miðj- una, eins og ungar heimasætur og gagn- sæjar flöskur fyltar grænlitum vökva. A miðjum flöskuveggnum var ferkantað op með loku fyrir. Lokan var á stöðugri hreyfingu upp og niður. I gegnum gatið komu glös og veitingar úr eldhúsinu. — Jlér fyrir innan áfgreiðsluborðið hélt veitingamaðurinn sig, einvaldsherrann sjálfur, hr. David Morton. Hann var rauð- birkinn í framan með stóra ístru og átti erfitt um allar hreyfingar. Hann leit undrandi á tötralega piltinn, er hélt á f uglabúrinu í höndunum. „Hvert ert þú að fara með þetta fuglabúr, Jim?" Jim hafði aldrei verið hér svona síðla kvölds, og var hann hálf uppburðarlítill innan um allt þetta fólk. „Jane er dáin. Eg get ekki haft páfa- gaukinn hjá mér. Mér datt í hug, að þér vilduð ef til vill kaupa hann". „Ertu genginn af vitinu, drengui*. Hvað a ég að gera með þennan fugl? Þú sérð nú þann fjölda, sem hér er inni. Fuglinn yrði áreiðanlega ekki vel Iiðinn. Auk þess er mönnum illa við öll dýr, hvort sem það eru mýs, kettir eða páfagaukar. Nei, Jim, það get ég ekki, en ég skal gefa þér öl að drekka, ef þú ert þyrstur". »Já, þökk fyrir, en ég kom ekki þess vegna. Eg þarf að losa mig við páfagauk- uvn. Vilduð þér ekki tala við konuna yðar? Þetta er ágætur páfagaukur. Hann getur sagt svo margt". 5,Því miður get ég ekki keypt hann, Jim, en lofðu mér að heyra hversu ágæt- ur hann er. Hvað kann hann að gera?" Jim tók klútinn af búrinu, stakk fingr- unum inn til gauksa og flautaði. Gauksi hallaði höfðinu og virtist líta raunalegá á Jim. Hann talaði þó ekkert. Jim reyndi, hvað hann gat að fá gauksa til að tala, en árangurslaust. „Hann er einþykkur, sá litli. En ef til vill ertu líka að leika á okkur", sagði ein konan. „Jim er góður piltur", sagði veitinga- maðurinn. Hann leikur ekki á neinn. —• Hér er ölkanna. Þú getur áreiðanlega selt páfagaukinn einhvers staðax*. Drekktu nú ölið". „Hann er venjulega mjög viljugur að tala. Hann getur sagt . . ." Oskaplegur hlátur yfirgnæfði rödd Jims. Hláturinn kom frá borði einu, þar sem fjórir menn sátu við spil. Einn þessara manna bölvaði allhraustlega, en hinir hlógu, svo að und- ir tók í salnum. Stuttur, pervisalegur náungi gekk að afgreiðsluborðinu til veit- ingamannsins. Hann reyndi að pretta okk- ur, en „Blótsami-Jens" var með hjarta- ásinn á hendinni og vann auðvitað". Það var auðséð, hver var „Blótsami- Jens". Hann sat með ánægjuglott á vör- um og sópaði saman peningunum frá hin- um. Síðan s'tóð hann upp, sló Smitli þétt- ingsfast á herðarnar og gekk með vagg- andi sjómannsskrefum í áttina til af- greiðsluborðsins. „Jæja, veitingamaður. Komdu með sterkt visky. Eg á það vissulega skilið. Hvers konar fuglahræðu ertu með þarna, drengur? Hvar hefur þú stolið þessu?" „Nei, heyrðu mig nú, „Blótsami-Jens". Þessi piltur stelur ekki. Hann er ráð- vandur drengur. Páfagaukinn á hann sjálfur. Væri ekki annars rétt fyrir þig að

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.