Ljósberinn - 01.07.1946, Blaðsíða 17

Ljósberinn - 01.07.1946, Blaðsíða 17
LJÓSBERINN 133 hlekkjuð, svo að Jim gat forðað sér. Hann titraði af hræðslu og missti flöskuna, sem féll á þilfarið og fór í þúsund mola. „Blótsami-Jens" stökk til drengsins og bölvaði kröftuglega. „Hvolpurinn þinn!" Eg skal kenna þér að gæta betur að vín- flösku hér eftir. Snautaðu niður í lúkara, eða ég skal leysa „King" og siga honum á þig. Það þýðir ekkert fyrir þig að reyna til að strjúka héðan. „King" hefur þefað af þér, og þú getur verið viss um, að hann þekkir þig aftur. Snautaðu niður, segi ég". Það rann blóð úr nefi Jims, og hann hafði hruflað sig á öðrum fætinum. Hann haltraði áleiðis fram í lúkara. Fyrstu ákúrurnar voru afstaðnar. XIV. Um borS í „Lissy". „Lissy", sem varð heimili Jims í marga mánuði, var langur, mjór bátur — mjög venjulegur ríkisbátur. í skutnum var dá- iítil káeta. Á henni var vængjahurð, sem var bæði notuð sem dyr og gluggi. Fyrir framan káetuna var hin stóra, opna lest. Frammi í barka var lítill og þröngur lúkar. Hinir ensku flutningabátar, sem sigldu hvarvetna um fljótið og skurðina, ristu grunnt, nema þeir væru sökkhlaðnir. Þá Var mjög erfitt að stýra þeim.,Vindur og straumur hrakti þá afleiðis oft og tíðum. Þegar þeir voru fullfermdir, ristu þeir svo djúpt, að aðeins rönd af borðstokkn- um sást upp úr vatninu. Þeir voru dregn- ir áfram af hesti, er lötraði éftir götu- slóða með fram fljótsbökkunum. Jim fékk leyfi til að hafa lúkarann á „Lissy" út af fyrir sig. Það eina, sem var gott við þessa kitru, var það, að hún lak ekki, annars var hún ekki óáþekk kanínu- skúrnum í húsagarðinum hjá Jane. Nú, um annað var ekki að ræða, og vissulega var þessi lúkar skárri en skúmaskot göt- unnar. Og Jim vildi miklu heldur vera hér heldur en í „fínu" káetunni hjá „Blótsama-Jens". Hann þorði aldrei að vera aftur í bátnum, nema þegar þeir voru á siglingu. Skipstjórinn kom honum í skilning um það, að honum bæri að halda sér frammi í. Auk þess var það „King". Við dags- birtu kom það í ljós, að ófreskjan ógur- lega, er hafði stokkið á hann fyrsta kvöld- ið, er hann kom um borð í „Lissy", var stór St. Bernhards-hundur. Þeir voru ekki ennþá orðnir vinir. Blóðhlaupin augu „Kings" fylgdu hverri hreyfingu Jims, þegar hann nálgaðist hinn forboðna stað í bátnum. Nokkrum sinnum hafði hann reynt að glefsa í buxur hans, og það var svo sem auðséð, að honum myndi vera mikil ánægja að höggva beittum tönnunum í læri Jims. Þegar þeir voru á siglingu, voru hlekkir hans leystir, og fylgdi hann eiganda sínum eftir, sem teymdi hestinn með fram fljótsbakkan- um. „Bíótsami-Jens" hafði fengið viður- nefni sitt vegna þess, að hann var fram úr hófi blótsamur. Þegar hann var ódrukkinn, var hann friðsamur og hæg- látur í umgengni. En því miður var hann flesta daga undir áhrifum áfengis, og þá hafði hann allt á hornum sér. Jim fékk mörg ljót orð í eyra. Ekkert verk leysti hann svo vel af hendi, að húsbóndi hans finndi ekki. eitthvað athugavert við það.

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.