Ljósberinn - 01.10.1946, Blaðsíða 5

Ljósberinn - 01.10.1946, Blaðsíða 5
LJÓSBERINN 161 HUGRUN: Hún.var hætt að biðja Unnur og Auður voru tvíburasystur, en þær voru jafn ólíkar og þær voru skyldar. Önnur var ljóshærð, bláeyg og grannvaxin, en Auður var aftur á móti dökkhærð, brúneygð, feit og hnellin. Fólkið í nágrenninu var hætt að undra sig yfir því hversu ólíkar þær voru, en þegar gesti bar að garði, varð að segja þeim allt að tíu sinnum, að þær væru tvíburar, og þó var tæpast að því væri trúað. Systurnar áttu engin systkini, og var því hægara fyrir foreldra þeirra að veita þeim það, sem hugur þeirra girnt- ist, en þau voru þó það gætin og skyn- söm, að þeim datt ekki í hug að láta það eftir þeim, sem þau vissu að gat orðið til þess að skemma þær eða gera þær heimtufrekar. Snemma var þeim kennt að þekkja Guð og biðja hann. Þær vissu að allar góðar gjafir eru frá honum. Systurnar voru ólíkar í fleiru en út- litinu. Unnur var nýtin, sparsöm og viljug til þess að hjálpa móður sinni, en Auður eyddi hverjum eyri, sem hún komst yfir, hún var hugsunarlítil, áhrifagjörn og auð- trúa. Nú langar ykkur auðvitað til þess að vita, hvað þessar ólíku tvíburasystur voru gamlar, og ég skal með ánægju segja ykkur það. Þær voru 14 ára gamlar og áttu einmitt að fermast vorið, sem saga þessi gerðist. Þær biðu með óþreyju eft- ir fermingardeginum, þar var ekki af því, að þær ættu von á svo dýrum ferming- argjöfum eða stórri veizlu. Nei, en sá dagur var þeirra hátíðisdagur, sá dagur, sem átti að flytja þær frá bernskunni inn í æskuna. Á þeim degi áttu þær að gefa Guði það heit, sem svo mörg hugsandi börn óttast að gefa, vegna þess, að þau eru farin að bera skyn á alvöru lífsins og hættur, það er dagur alvörunnar, dag- ur áhættunnar, en allri áhættu fylgir nokkur eftirvænting. Nú kom fermingarundirbúningurinn, það kostaði mömmu þeirra bæði áhyggj- ur og erfiði. Unnur var ánægð með það, sem mamma var ánægð með; en öðru máli var að gegna með Auði, hún vildi hafa þetta svona og svona, bara eftir sín- eigin geðþótta, þó hún vissi, að það væri helmingi dýrara og erfiðara að fá það. Móðir þeirra hafði annars orðið vör við það upp á síðkastið, að Auður var orðin eitthvað breytt, hún var orðin svo upp- stökk og erfið og líkaði ekkert það, sem hún reyndi að gera fyrri hana, hún var jafnvel farin að sækja þá staði, sem hún hafði aldrei áður gert og voru miður heppilegir fyrir telpu á hennar aldri. Já, mamma var orðin áhyggjufull út af Auði litlu, hún skildi ekkert í þvi, hvernig telpan var orðin. Eitthvað hlaut að hafa komið fyrir. Hún hafði nú raunar alltaf verið öðruvísi en Unnur, en svona mikið

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.