Ljósberinn - 01.10.1946, Blaðsíða 28

Ljósberinn - 01.10.1946, Blaðsíða 28
Í84 LJÓSBEttÍNN farinu og stökk upp á lestarbrúnina og síðan niður í lestina. Það var lágt fall, sökum þess að „Lissy" var næstum því fullfermd af kolasalla. Hann stökk niður i saiiann upp íyrir ökla. Eri þétta vár skariiriigóðuf véji'ttiíf, því að liann var tæplega komiriri riiður, pégáf ^Kírig" kom í Ijós og stökk niður í koliri. Eri hvað vár að sjá hundinn! Þegar Jiann rákst á tjorUdunkinn áðan, hafði tjara klínst á hann, og riú límdist koíásallirili utan á tjöruna. Og áfram barst þessi tryilti leikur. „Blótsami-Jens" stóð uppi á þakinu á káetunni og skellihló. „Stökktu á hann, King", öskraði hann. „Hann gegnir ekki skipstjóranum. Nei, sjáum, hvað hann getur lilaupið. Veittu honum ráðningu, gamli vinur". Það var sýnilegt, að Jim hlaut að gefast upp í þessu heimskulega kapphlaupi. Honutti vflr þetta vél ljóst, og hann leit örvæntingarfullur í kringum sig eftir hjálp. Upp á hafnarbakkann komst hann alls ekki, enda var það tvísýnn hagnaður, því að þar uppi myndi hundurinn strax ná honunm. En hátt fyrir ofan skut „Lyssys" gnæfði seglás á stórri norskri skonnortu. Ef til vill var hann hólpinn, ef hann kæmist þangað. Hann flýtti sér upp á þilfarið. Kaðallinn á seglásnum hékk of hátt, til þess að hann gæti seilst til hans. En það var ekki um neitt að vclja. Hann varð að komast þarna upp. „King" var á hælunum á honum. Eins og fjöður beygði Jim sig og stökk í átt- ina til kaðalsins í þeirri von, að komast heilu og höldnu. En það var annar, sem stökk líka. „King" ætlaði ekki að láta bráð sína sleppa. Hann stökk á eftir drengnum og-náði að glefsa í aðra buxna- skáliriina og fletti bókstaflega fötunum utan af honum, én missti svo af takinu og féll aftur niður á þilfarið á „Lisgy". Jim náði taki á • kaðlinum. Hann hékk þar og dinglaði fram og aftur. Hann þorði ekki og vildi ekki sleppa. Það var eins ög liníf væri stungið í læri hans. Oþolandi sársaukí heltók hann. Það dimmdi fyrir sjórturii hans. Hendur hans misstu máttinn, kaðallinn rann úr«greip- um hans, og Iiann fcll niður í óhreint vatriið riiiIÍí „Lissy" og skonnortunnar. Eftir þetta atvik lá Jirii riieð háan hita í marga daga. Niður eftir öðru ÍærittU var stórt sár eftir tennur hundsins. Þegar honum leið verst, talaði hann óráð. Þá kallaði hann stöðugt á Jane. Honum virtist eins og stór seglás væri að detta ofan á sig. Hann var tæplega sloppinn úr hættunni, þegar sama tréð var að falla ofan á hann aftur. Hann æpti af hræðslu. Stundum var hann ögn rólegri. Hann lá þá kyrr og mókti og tautaði óráðshjal. „Blótsami-Jens" varð allt í einu al- gáður, þegar hann sá drenginn detta í fljótið. Hann varð hræddur, ekki vegna drengsins, heldur ef hann kæmist nú í einhver vandræði vegna þess atviks. Hann leit þess vegna oft til Jims og reyridi að f á hann til að borða, en árangurslaust. Jim borðaði ekkert. Þegar hann varð mjög óvær, varð „Blótsami-Jens" kvíð- inn og ergilegur. „Vertu nú rólegur, drengur. Þetta var bara leikur. „King" vildi aðeins leika við þig". Jim starði á hann sóttheitum augum. Enni hans var vott, og svitinn lak niður eftir gagnaugunum og hnakkanum.

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.