Ljósberinn - 01.12.1946, Blaðsíða 4

Ljósberinn - 01.12.1946, Blaðsíða 4
216 LJÓSBERINN lega lækni Páls postula, og síðan rítaði Lúkas h'ana í guðspjalli sínu og þar getið þið sjálf lesið hana í Nýjatestamentinu ykkar. Þegar engillinn var búinn að flytja þeim þessi skilaboð, þá stóð í þessum sömu svifum mikill fjöldi himneskra hersveita hjá engl- unum, sem lofuðu Guð og sögðu: DýrS sé GuSi í uppUæðum og fri&ur á jörtSu, með þeim mönnum, sem hann hefur velþóknun á". , Enginn veit, hve lengi þessi dásámlegi við- burður varaði. En er englarnir voru farnir til himins aftur, þá sögðu fjárhirðarnir hver við annan: „Vér skulum fara rakleiðis til Betlehem og sjá þennan atburS, sem or&inn er og Drottinn hefur kunngjört oss". Og þeir fóru með skyndi niður hlíðarnar til borgar Davíðs. Borgin var full af ferða- fólki, úlföldum og múlösnum, vögnum og kerrum, því að Ágústus keisari hafði skipað að skrásetja þar alla, sem væru af húsi og kynþætti Davíðs. Og sá kynþáttur var enn fjölmennur, þótt eigi væri hann í hárri virð- ingu né auðugur. Af þessari skrásetningu leiddi, að gistihús bogarinnar var meira en fulskipað; þau Jósep.og María urðu því að láta fyrirberast í fjárhúsi, því að ekki var rúm fyirr þau í gistihúsinu. Og þarna í f járhúsinu fundu hirðarnir frels- ara sinn og allra manna, reifaðan og liggjandi í jötu. Skýrðu þeir nú frá því, sem við þá hafði verið talað um barn þetta. Og allir fögnuðu hinni dýrðlegu gjöf GuSs. Þegar fjárhirðarnir litu á sveininn, fannst þeim auglit Guðs brosa við sér fullt af eilíf- um kærleika. Hafið þið heyrt þessa sögu? Einu sinni var fátæk kona á Englandi. Hún hafði farið til borgar og keypt þar sitt af hverju og nú þrammaði hún heimleiðis með þunga böggla. Þá mætti hún Georg V., konungi Breta, sem ók í vagni, en hún vissi þó ekki, að það var konungur. Konan kallar til öku- mannsins og segir: „Nemið þér staðar lítið eitt!" JConungur bað hann þá að staldra við. „Hvers beiðist þér, kona góð?" spurði konungur blíðlega. „0, getið þér ekki tekið þungu bögglana mína upp í vagninn", kallaði hún, „þar er nóg rúm fyrir þá". „Það getum við ekki", mælti konungur, „því að ferðimii er heitið í allt aðra átt; en þér getið fengið mynd af mér í staðinn". En konan lét á sér skilja, að hún kærði sig ekki um mynd af manni, sem hún þekkti ekki vitund; hann ætti heldur að hjálpa sér með bögglana, því að þeir væru svo þungir. Konungur lagði þá stóran silfurpening í lófa hennar, kvaddi síðan konuna og ók leið- ar sinnar. Konan stóð grafkyrr litla stund og horfði á eftir vagninum; leit síðan á peninginn; sá hún þá myndina af George konungi á- peningnum. Hún þóttist þá óðara vita, hvers kyns var, og sagði: „Þetta hefur þá verið sjálfur konungurinn — ég hef þá séð auglit konungsins — þetta var enginn annar en hann sjálfur". — — Og hún var svo glöð og hugfangin af þessu, að henni varð nú úr þessu liægðarleikur að bera þungu böggl- ana sína. — Það var á jólanóttina, sem við mennirnir fengum að sjá auglit GuSs — auglit kon- ungsins ljóma fyrir okkur í jötunni í Betle- hem. Og hver sem í raun og veru sér auglit hans öðlast við það sælan þrótt til að bera sínar þungu byrðar. Við eigum Frelsara, sem vill veita okkur eilíft líf frá synd og dauSa og hjálpa okkur til að bera allar okkar þungu byrðar. Þess vegna skulum við nú segja hvert með öðru, stór og 6má: „DýrS sé GuSi í upphœSum!" C. L. Toft.

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.