Ljósberinn - 01.12.1946, Blaðsíða 6

Ljósberinn - 01.12.1946, Blaðsíða 6
218 LJÓSBERINN Og svo varð enn meira sólskin og kyrrð í kringum hana. Og ásjóna Maríu ljómaði af undrun og fögnuði. ,JEg er ambátt Guðs", sagði María mjög bljúg og hóglát. „Verði það, sem Guð hefur fyrirheitið. Ég er ekkert hrædd! ,Eg er reiðubúin að gera það, sem Guð vill" Var þetta ekki gleðilegur leyndardómur? Og það var ennfremur undursamlegur leynd- ardómur: Hinn voldugi friðarhöfðingi, sem allir höfðu vonast og beðið eftir, átti að verða litla undrabarnið hennar Maríu. Þetta var loforð Guðs — fyrirheit Guðs -— og það hlýtur að vera áreiðanlegt og satt. Nú bjó María í lithí húsi, sem hún átti sjálf; eiginmaður hennar var Jósep, trésmið- urinn. Hún sagði honum frá þessum gleðilega leyndardómi, og þau tóku nú til að undirbúa allt í félagi, bæði saman, til þess að taka nú forkunnar vel á móti litla ungbarninu. Og María var svo glöð yfir því að hún hafði lært að sjóða, búa til góðan og hollan mat og að sauma, prjóna og viðhafa þrifnað og hreinlæti. ,jÉg verð að reyna að gera heimilið okkar elskulegt, unaðslegt og veizlubúið fyrir ung- barnið, sem Guð ætlar að senda okkur", hugs- aði hún, „og ég verð að búa til mjúkan, lít- inn klæðnað, mátuleg föt, sem verða að vera tilbúin handa Honum, og sauma þau með mínum vönduðustu og fínustu nálsporum. Jósep verður að smíða honum fallega vöggu". Og þannig bjuggu þau út í félagi, bæði sam- an, allt, sem þurfti til þess að taka á móti ungbarninu. — Þetta voru ánægjulegustu og sælustu stundirnir, sem María hafði nokkru sinni lifað. Einn daginn færði Jósep henni fréttir. „Keisarinn hefur lögboðið að við verðum öll að fara til að skrifa nöfnin okkará lista í fæðingarborg pkkar", sagði hann við Maríu. „Ég var fæddur í Betlehem. Við verðum að fara þangað, bæði saman. Þetta er löng leið, en ég ætla að fá asna handa þér, svo að þú getir riðið, og ég skal annast þig". Og svo lögðu þau bæði af stað. Þetta var verulega löng leið, þau ferðuðust í fulla þrjá daga, og þó að Jósep hugsaði vel um Maríu, var hún orðin mjög þreytt, þegar þau komu að kvöldi þriðja dagsins til lítillar borgar, og Jósep sagði: „Þetta er Betlehem". Þau leituðu fyrir sér að húsi, þar sem þau gætu gist. En þann dag hafði fjöldi manna komið til Betleliem, og öll hús voru troðfull. Jósép nam staðar við gistihús eitt, þar sem margir þreyttir menn höfðu fengið húsaskjól. „Getum við fengið hér náttstað í nótt?" spurði hann. \ Þeim var sagt, að öll herbergi væru full- skipuð, en vera mætti, að þau gætu fundið eitthverl skot í peningshúsunum. — Jósep teymdi þá asnann gætilega gegnum þrengslin í gistihúsgarðinum.' í fjarsta horni garðsins fann hann gripahús, þar sem nautgripir og asnar voru stundum hýstir um nætur. „Hér er einmitt tilvalinn staður handa okkur", mælti hann þakklátur. Svo bjó hann Maríu mjúkan beð úr heyi. Syf julegu uxarnir í peningshúsinu stóðu vörð á meðan hún gekk til hvílu og brátt féllu allir í fastasvefn. Það var kolamyrkur í penings- húsunum, en stjörnurnar blikuðu og skinu á næturhimninum fyrir utan. Og þar í myrkr- inu og kyrrðinni kom Guðsgjof til Maríu. Hún hélt Honum í faðmi sér, þessum fín- gerða, litla, nýfædda sveini. Hún hafði haft með sér sumt af mjúku smábarnafötunum hans og vafði hann í þau. Vaggan, sem Jósep hafði smíðað, hafði örðið eftir heima, svo María_varð nú að svipast um eftir hvílu handa barninu. En sjáðu, þarna er tréjata, þar sem bóndinn gaf uxunum í heyið. Þetta var öldungis eins og vagga í lögun, og heyið var mjúkt eins og mýksta sæng. María lagði því ungbarnið sitt í jötuna. Og þegar María vakti þarna yfir barninu sínu, var hjarta hennar barmafullt af fögn- uði. „Ég þakka þér, Guð, fyrir þessa dýr- mætu gjöf", sagði hún. „Ég þakka þér, þakka þér, Guð, fyrir það *að þú hefur látið fyrir- heit þitt rætast".

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.