Ljósberinn - 01.12.1946, Blaðsíða 14

Ljósberinn - 01.12.1946, Blaðsíða 14
226 LJÓSBERINN BETLEHEMSBARMD Helgisaga eftir Selmu Lagerlöf Niðurl. >_ ITLI drengurinn kom gangandi mjög hægt, þrýsti saman fingr- unum til þess að ekkert læki nið- ur eða rynni útaf. A meðan hahn var á leiðinni til hermannsins, horfði hann stöðugt og áhyggjufullur á vatnsögnina, sem hann var með, og tók því ekki eftir því, að hermaðurinn hafði hleypt í brýrnar og var ýgldur á svip. Loks nam drengurinn staðar fyrir framan hann og bauð honum vatnið. Á meðan hann var á leiðinni höfðu þykku, ljósu lokkarnir hans fallið lengra og lengra niður yfir enni hans og augu. Hann hristi höfuðið mörgum sinnum til þess að koma hárinu frá augunum, svo hann gæti litið upp. Þegar honum loks tókst það, og hann sá hörkulega svipinn á andliti hermannsins, varð hann samt ekki hræddur, en stóð kyrr og bauð honum með yndislegu brosi að súpa á vatninu, sem hann kom með. En hermaður- inn vildi ekki þiggja góðgerðasemi af þessu barni, sem hann leit á sem óvin sinn. Hann leit ekki niður á fallega andlitið þess^ en stóð teinréttur og óhreyfanlegur og lést ekki skilja, hvað barnið vildi gera fyrir hann. En drengnum gat heldur ekki skilizt, að að hinn vildi gera hann afturreka. Hann brosti sífellt jafn vongóður, tyllti sér á tær og rétti upp hendurnar, eins hátt oghann gat, til þess að hái hermaðurinn ætti hægar með að ná í vatnið. Hermanninum fannst sér aftur á móti svo misboðið með því að barn ætlaði að hjálpa honum, að hann þreif um spjótið til að reka drenginn á flótta. En nú bar svo við, að hitinn og sólskinið streymdu svo ákaft niður á hermanninn, að hann sá rauðar eldglæringar fyrir augum sér, og honum fannst eins og heilinn í höfði sér ætlaði að bráðna. Hann varð hræddur um, að sólin mundi drepa sig, ef hann þegar í stað fengi ekki svölun. Og örvita af ótta yfir þeirri hættu, sem hann var í, lét hann spjótið falla til jarðar, tók barnið með báðum höndum, lyfti því upp og slokaði allt, sem hann gat, af vatn- inu, sem það hafði í lófunum. Það var aðeins lítið eitt af vatni, sem hann á þennan hátt fékk á tungu sína, en það þurfti heldur ekki meira. Jafnskjótt og hann hafði bragðað vatnið, streymdi mildur svali um all- an líkama hans, og honum.fannst ekki leng- ur sem hjálmurinn og brynjan væri sem steikjandi farg. Sólargeislarnir höfðu misst banvænan mátt sinn. Skrælþurrar varir hans urðu aftur mjúkar, og rauðum eldglæringum brá ekki framar fyrir augu hans. Áður en hann hafði fengið tíma til að veita öllu þessu athygli, var hann búinn að setja barnið niður. Það hljóp út á engið og fór að leika sér. Þá sagði hann undrandi við sjálfan sig: „Hvers konar vatn var það, sem barnið gaf mér? Það var ágætis drykkur. Eg verð að láta því þakklátssemi mína í ljósi". En þar eð honum var illa við litla dreng-

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.