Ljósberinn - 01.06.1952, Blaðsíða 4

52
LJOSBERINN
^JVAWV1.

VINUR í RAUV
Sa} a ihripuh fyrir cJ!jóóberann
ÍWWVWi
Það var stórhátíðisdagur, eða hvað finnst
ykkur? Tíundi afmælisdagurinn hennar Krist-
ínar. Það munaði um minna. Enda var klukk-
an víst ekki mikið meira en sex, þegar hún
vaknaði um morguninn. Morgunsólin skein
glatt inn um gluggann og skógarþrestir höfðu
stofnað söngkór úti í garðinum og sungu af-
mælisljóð, eða — það gát alveg eins veiíð
það eins og hvað annað. En það var þó ein-
kennilegt, að sjá ekki nokkurn mann á íerjj,
allar götur voru mannlausar. Ja, fyrr mátti
nú vera drumbsháttur á svona merkisdegi.
Hún heyrði heldur engan umgang í húsinu,
auðvitað sama sagan, allir steinsofandi. En
Kristín lét nú ekki þessa smámuni hafa áhrif
á sig, hún klæddi sig hljóðlega, fór duðvitað í
sparikjólinn sinn, því að það hafði mamma
sagt henni kvöldið áður.
Kristín læddist út í garðinn. En hve blómin
voru falleg í morgunsólinni og fuglarnir ynd-
islegir, þar sem þeir skutust léttilega grein af
grein. Eða fiðrildin, sem svifu mjúklega á milli
blómanna, það var svo sem ekki hávaðinn í
þeim. Framvegis ætlaði Kristín alltaf að fara
á fætur klukkan sex á morgnana, — — ef
hún vaknaði á þeim tíma og væri ekki allt
of syfjuð.
Hún tíndi nokkur falleg blóm í garðinum,
fór með þau inn og setti þau í tvo vasa, ann-
an lét hún á borðstofuborðið og hinn fór hún
með inn í sitt eigið herbergi. Hún lét hann þar
í gluggann, settist niður og hrósaði sjálfri
sér í huganum fyrir það, hve hún væri
myndarleg. Hún fór að velta því fyrír sér,
hvernig hún ætti að eyða tímanum, þangað
til hitt fólkið kæmi á fætur. Allt í einu datt
henni í hug, að hún skyldi nú taka rúm-
fötin sín og setja þau í rúmfatakistuna, já, og
taka rækilega til í herberginu sínu. Hún var
þó orðin tíu ára, og það væri bezt að sýna
mömmu, að hún væri ekki lengur neinn hvk-
voðungur. Kristín tók til óspilltra málanna,
sópaði og fægði og þurrkaði af öllu. Það hafði
hún aldrei gert áður svona rösklega, þó að
hún þættist einstaka sinnum vera að hjápa
mömmu sinni við verkin.
Um átta leytið komu foreldrar hennar á
stjá, og urðu undrandi yfir því að sjá Kristínu
á fótum. Þegar mamma hennar sá, hvað
Kristín var búin að gera, kyssti hún hana í
gleði sinni. Hálfri klukkustund síðar var all-
ur skarinn setztur við afmælisdrykkju. Aðal-
veizlan átti auðvitað ekki að vera fyrr en
um eftirmiðdaginn. Þá ætluðu vinkonur Krist-
ínar að heimsækja hana eins og vant er. Nei,
þessi morgundrykkja var aðeins fyrir heim-
ilisfólkið og á stólnum hennar Kristínar lá
stór pakki, þegar þau gengu að borðinu. Hún
las á miðann, sem bundinn var við pakkann,
á honum voru hamingjuóskir frá foreldrum og
systkinum, en innihaldið reyndist vera for-
kunnarfögur brúða, ásamt ýmsum kjólum, er
hún átti að hafa til skiptanna. Þetta var dá-
samlegt barn, hún gat meira að segja labbað
ef maður hélt í höndina á henni og leiddi
hana. Hún renndi líka til augunum og snéri
höfðinu til hægri og vinstri, um leið og hún
gekk. Kristín dansaði um gólfið með hana af
gleði, hún hafði aldrei á ævi sinni séð neitt
svona dásamlegt. Það var rétt með naumind-
um, að Kristín fékkst til þess að gefa sér tíma
til að drekka súkkulaði og borða rjómakökur,
og hafði það þó ekki verið vanda bundið áð-
ur. Kristín hafði nóg að gera til hádegis við
að máta alla kjólana á Ragnhildi, en það
nafn hafði hún gefið nýju brúðunni, því að
móðir Kristínar hét Ragnhildur og það var
sjálfsagt að láta svona fallegt og efnilegt barn
heita í höfuðið á ömmu sinni.
En um hádegisbilið dró skyndilega ský fyr-
ir afmælissólina. Þegar pabbi kom heim að
borða, hafði hann þær fréttir að færa, að um
nóttina hefði hús brunnið til grunna í vestur-
bænum. Sem betur fór hafði ekkert slys orð-
ið á fólki, en það missti allt sitt og slapp nauð-
uglega út á nærklæðunum einum saman. í
þessu húsi átti ein af vinkonum Kristínar
heima, jafnaldra hennar, sem hét Bergljót.