Ljósberinn - 01.06.1952, Blaðsíða 6

54
LJDSBERINN
Þetta var hræðilegt að heyra og Bergljót var
einmitt ein af þeim, sem átti að koma í af-
mælisheimsókn. Ragnhildur, móðir Kristínar,
fór nú að símanum til þess að hringja til
föðursystur hennar og fá nánari fréttir. Það
reyndist rétt, að engu varð bjargað, nema
snauðu fólkinu. Bergljót litla hafði einmitt
verið flutt til föðurbróður síns og lá þar klæð-
laus uppi í rúmi. Ragnhildur sagði, að
Kristín mundi koma þangað, strax og hún
væri búin að borða, með alklæðnað handa
Beggu, því sjáíf ætti hún nóg til þess að
miðla vinkonu sinni. Hún kvaðst vonast til
þess, að Begga fengist til þess að koma um
eftirmiðdaginn í afmælishófið, eins 'og um
hafði verið talað, því það mundi létta raunir
hennar að vera í glöðum vinahóp.
Það var hreint ekki svo lítill böggull, sem
Kristín rogaðist með eftir hádegið, skór, sokk-
ar, undirföt, kjóll og kápa. Veslings Bergljót
var skelfing döpur í bragði, þegar hún kom
inn til hennar. Hún hafði orðið svo ægilega
hrædd um nóttina og var ekki búin að ná
sér. En það hýrnaði mjög yfir henni, þegar
hún sá Kristínu koma svona færandi hendi.
Foreldrum hennar fannst sjálfsagt, að hún
færi í afmælishófið og lofaði hún Kristínu
því, að hún skyldi koma.
Um eftirmiðdaginn var kátt í koti heima
hjá Kristínu, ungu vinkonurnar voru víst
um fimmtán saínan, og það var ótæmandi
verkefni til skemmtunar fyrir gesti á þess-
um lífsglaða aldri. Bergljót litla var sú eina,
sem ekki naut sín í glaðværðinni. Hinir
skelfilegu atburðir næturinnar stungu alltaf
upp kollinum fyrir hugskotssjónum hennar,
svo að hana hryllti við, en þó reyndi hún eftir
megni að hugsa ekki um þá.
Skemmtilegar stundir eru fljótar að líða,
og án þess að nokkurn varði, var kominn tími
til heimferðar. Hinir ungu gestir urðu að
sætta sig við þessa staðreynd, það var heldur
ekki rétt að ætlast til þess að hægt væri að
lifa endalaust í dýrðlegum veizlufagnaði og
háma í sig góðgæti og skemmta sér, enda yrði
það ekkert gaman til lengdar, og þá ekkert
lengur að hlakka til. Gestirnir kvöddu ljóm-
andi út að eyrum af ánægju og sögðust aldrei
hafa skemmt sér svona vel.
Kristín var mjög þakklát foreldrum sínum
fyrir allt það, sem þau höfðu gert fyrir hana
^iilripendaSöpntAnin:
500 iirir áskrifendur á
iveim máiiuðuin
Árangur áskrifendasöfnunarinnar hefur
orðið margfalt meiri en við porðum að gera
okkur vonir um. Við settum okkur það mark
að reyna að safna að minnsta kosti 500
nýjum áskrifendum ALLT árið. Árangur-
inn hefur orðið sá, að 500 hafa safnast á
réttum tveimur mánuðum. Síðan má segja,
að nýir áskrifendur berist daglega.
•
Sýnir þetta vel, að Ljósberinn á miklum
vinsœldum að fagna. Er þegar úr því skorið,
að hann hlýtur að halda áfram að koma út.
Vinsœldir hans eru alltof miklar til þess, að
hann geti hœtt!
•
XJm leið og við þökkum öllum þeim, sem
sýnt hafa hug sinn til blaðsins í verki,
viljum við hvetja alla vini blaðsins til þess
að halda áfram áskrifendasöfnuninni. Við
erum sannfœrðir um, að enn megi vinna
stórt átak til áramóta. Aukin útbreiðsla
blaðsins verður hagur fyrir áskrifendurna
sjálfa. Því fleiri sem áskrifendurnir verða,
því meiri tök verða á að vanda blaðið sem
mest — og jafnvel stœkka það.
•
Til þess að auðvelda áskrifendasöfnunina
ejin meir höfum við ákveðið, að nýir kaup-
éndur skuli hér eftir fá blaðið
ÓKEYPIS TIL ÁRAMÖTA,
og ennfremur eldri blöð þessa árgangs, svo
lengi sem þau endast. Segið vinum ykkar
frá þessum kostakjörum.
HVAÐ FÆR LJÓSBERINN MARGA NÝJA
ÁSKRIFENDUR TIL ÁRAMÖTA?
og lofaði því með sjálfri sér, að hún skyldi
endurgjalda þeim með aukinni hlýðni og á-
stundun í skólanum. Um kvöldið, þegar hún
ætlaði að fara að hátta, spurði móðir hennar,
hvar hún ætlaði nú að láta Ragnhildi litlu,
nýju brúðuna, sofa. Kristín varð hálf vand-
ræðaleg, það var eins og hún hefði brotið eitt-
hvað af sér. Loksins svaraði hún dræmt, en
brosandi:
„Ragnhildur sefur hjá Beggu, ég gaf henni
brúðuna með sér, því að öll leikföngin henn-
ar brunnu í nótt, en ég á svo mikið — mikið.“
Sg.