Ljósberinn - 01.06.1952, Blaðsíða 7

LJOBBERINN
55
— Nei, er það satt? Verður Willie blindur
alla ævi?
Þetta sögðu vinir og kunningjar, þegar þeir
fréttu, að búið væri að skera á ný í augu
litla drengsins og læknarnir gæfu enga von
lengur.
— Við verðum að taka þessu með kristilegri
þolinmæði og reyna að umgangast hann eins
og önnur börn, svöruðu foreldrar hans.
Faðir hans var lögfræðingur í Blackheath
í Englandi og um skeið þingmaður. Willie
litli var fæddur 1889 og átti samtals átta
systkini.
Þegar Willie komst á legg, varð hann brátt
tápmeiri og harðgerðari en almennt gerist.
Hann varð ekki eftirbátur jafnaldra sinna í
neinu. Um þessar mundir var reiðhjólið að
koma til sögunnar. Willie þurfti líka að eign-
ast hjól eins og aðrir. Hann þeystist á því út
um allt, og það brást aldrei, að hann beygði
höfuðið á réttum tíma undir hliðslána, er hann
fór um hliðið heima hjá sér. Hann gerði sjálfur
við hjólið sitt, ef það bilaði, tók það allt sund-
ur og setti það saman aftur. Það varð líka
brátt orðtæki heima hjá honum, ef klukka
eða saumavél bilaði, að bezt væri að láta bíða
að gera við hana, þangað til Willie kæmi
heim. Hann mundi geta gert það.
— Heyrðu, Georg, sagði Willie kvöld nokk-
urt við yngri bróður sinn. Eigum við að
fara í ferðalag á hjólum í fyrramálið.
— Hvað snemma? spurði Georg.
-— Klukkan fimm, áður en hitt fólkið kem-
ur á fætur, svaraði Willie.
— Já, en við fáum aldrei leyfi til þess,
svaraði Georg.
— Við spyrjum engan um leyfi, svaraði
Willie.
— Ég get ekki vaknað svo snemma sjálf-
ur og hitt fólkið heyrir þá í vekjaraklukk-
unni, sagði Georg.
— Ég skal sjá um það, svaraði Willie.
Næsta morgun vaknaði Georg allt í einu
við það, að sængin lyftist upp. Hann rauk
upp með andfælum og sá engan í herberg-
inu. Skýringin var sú, að Willie hafði sett
snúru og hjól í samband við vekjaraklukk-
una, og í stað þess að hringja klukkan fimm
dró hún snúruna og lyfti upp sænginni, svo
að Georg vaknaði.
Er Willie fór að læra, kom það brátt í ljós,
að hann var frábærum gáfum gæddur. Ellefu
ára gamall var hann sendur í blindraskóla.
Þar sýndi hann frábæran dugnað í öllum
greinum. Hann tók þátt í öllum íþróttum og
leikjum. Hann synti, reri, hljóp og iðkaði
hvers konar leikfimi, svo að' frábært þótti.
Hann var fyrir félögum sínum í félagslífi og
leikjum, og stundum kom það fyrir, að kenn-
urum hans þótti nóg um ærslin í þeim félög-
unum.
Willie ætlaði sér að verða stúdent og læra
lögfræði. En þegar hann fermdist, breyttist
sú ákvörðun.
— Mér fannst eins og einhver væri að
biðja fyrir mér, sagði hann; og það er eng-
inn vafi á því, að það var rétt.
Þá tók hann ákvörðun um að verða prest-
ur. Þeirri köllun varð hann trúr.
Hann fór til Oxford til að nema við há-
skólann. Hann vildi engan láta fylgja sér
heiman að. Hann hafði fengið stórt upphleypt
kort yfir borgina, áður en hann fór og eftir
því lærði hann brátt að rata á eigin spýtur.
Stundum komu fyrir spaugileg atvik, eins og
þegar hann hellti úr rjómakönnunni á borð-
inu í sykurkarið í staðinn fyrir bollan sinn,
en allt slíkt vakti aðeins kátínu félaga hans.
í þá daga voru aðeins fáar kennslubækur
til með blindraletri, svo að hann varð að láta
lesa margar þeirra upphátt fyrir sig. Þá kom
sér vel að hafa gott minni. Þegar hann tók
skrifleg próf las hann ýmist fyrir úrlausnirn-
ar eða skrifaði þær á ritvél. Hann lauk prófi